ایستادن روی آن استیج بزرگ حس ترس را القا میکرد
حرف های زیادی برای گفتن داشتم که زبانم موافقت نمیکرد
چشم هایم را بی هدف دور میگرداندم
لرزش دستانم از احساسات درونی ام می گفت و این احساسات ایستادن را مشکل کرده بودند
بار ها رویا پردازی کرده بودم این موقعیت را
و ساعت ها را شماردم تا در این لحظه بیاستم
اما اکنون چهره ی تماشاگران مرا در این ثانیه های رقت انگیز نگه داشته است
ساعت طعنه زنان تیک تاک میکند و چکش در مغزم فرو میکند
چشم های منتظر دست و پاچه ام کرده اند
من کلمه ام.
جان کندم تا این را بگویم
گلویم را صاف کردم گویی این بخشی از نمایش بوده
و طوری به آن صورت های گوناگون نگاه کردم که انگار قسم خورده ام در چشم های تک تکشان نگاه کنم
من کلمه ام.
من کلماتم.
من کلمه هایی ام که هر روز میگویی و هر روز میشنوی
کلمه هایی که از دهانت هرچقدر بی منظور اما بی فکر در می آیند
من کلمه های بد و خوب؛
منفی و مثبت،
زشت و زیبایم.
من رود کلمه هایی ام که از بالای کوه به سمتت جاری میشوند.
جوری آنجا قرص و محکم ایستاده بودم که از دور اگر میدیدی، فقط استقامت بود و هیچ
من بی رحمم.
به احساسات، ساده ضربه میزنم.
می توانم در چند ثانیه تو را تکه تکه کنم یا مرهم درد هایت شوم.
من همان کلماتی هستم که از گلوله ها کشنده ترند.
مکث کردم تا لحظه ای احساسات هر کس را بخوانم
من کلمه ام.
من اتم های دنیای معنوی روح شما هستم.
از اینور تا آنور استیج را طی کرده بودم
من کلمه ام.
من تو ام.
پ.ن: خواندن این راهنما ضرر که هیچ، فایده هم دارد.

شریعت می گوید: مال تو مال خودت، مال من مال خودم!
طریقت می گوید: مال تو مال خودت، مال من هم مال تو!
معرفت می گوید: نه مال منی هست، نه مال تویی!
حقیقت می گوید: نه تو هستی، نه من!
در عشق که فنا شوی تعاریف ظاهری و مقوله های ذهنی دود می شود و می رود به هوا.از آن نقطه به بعد چیزی به نام «من» نمی ماند. تمام منیّتت می شود صفری بزرگ.
آن جا نه شریعت می ماند، نه طریقت، نه معرفت. فقط و فقط حقیقت است که می ماند...
کتاب ملت عشق / الیف شافاک