ویرگول
ورودثبت نام
paree.s
paree.sAlways the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
paree.s
paree.s
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

لَحَظاتِ آخَرِ زِندِگی بَد کُشَندِه اَند

هوای سرد زیر پوستش میخزید و مور مورش میکرد
پالتوی بلندش را محکمتر دور خودش پیچید
موهایش را از پالتو بیرون انداخت و گوشی اش را از داخل جیبش برداشت
ساپورت مشکی اش در آن هوای سرد کمک کننده نبود و کفش هایپاشنه بلندش فقط راه رفتن را مشکل میکرد
وارد مخاطبین شد و سراسیمه به دنبال نامی گشت
قبل از آنکه روی آن کلیک کند لحظه ای مکث کرد
مکثی که اگر از چشم یک تماشاچی نگاه میکردی نمیدیدی
لحظه ای که لرزه بر تن می انداخت.
وقتی صدای اولین بوق را شنید مشتاقانه به صفحه نگاه کرد
صدای بوق طنین انداز شده بود و عجین شده با صدای پایش بود
گویی ملودی اجرا میکردند که کسی درکش نمیکرد
صدای بوق های ممتد او را به خود آورد
در ذهنش ناسزایی گفت
باری دیگر
هر صدای بوق تا مغز استخوانش میرفت انگار که بلند ترین صدا بود
اما او تنها کسی بود که آن ها میشنید
ماشین های مختلف دو طرف خیابان پارک شده بودند
می دانست همه مال همان پارتی ای بودند که او از آن بر میگشت و متعلق به همان افرادی بودند که اکنون پشت سر او صحبت می کردند
همان ها که چندی پیش با آن ها خداحافظی ای گرم کرده بود
بوق ممتد را که برای سومین بار شنید ناامیدی وجودش را فرا گرفت
دستش را روی شماره زیر آن لغزاند
نمیدانست جایگزین خوبی برای فرد قبل هست یا نه
اما تنها گزینه بود
گوشی را دوباره به گوشش چسباند
اینبار با امید بیشتر
وارد خیابان شد تا از آن بگذرد
بوق ها بعد چهار تماس بالاخره برای اولین بار قطع شدند و صدای گرم به خونش تزریق شد
ناخودآگاه لبخندی محو اما از ته دل زد و پاهایش همانجا در وسط خیابان ایست کردند
_هی...، اممم
قبل از آنکه چیز بیشتری بگوید اسمش که صدای بلندی فریادش زد با صدای بوق بلندی آمیخته شد.
نگاهش را به اطراف چرخاند و نور سفید چراغ های ماشین چشمش را زد
بوقی دنباله دار و کر کننده. انگار زندگی اش با بوق ها در هم تنیده بود
فریاد های پی در پی
شوکی پایان نیافتنی
و تاریکی مطلق.



دو متر آن طرف تر از آمبولانس و پلیس ها، جایی که هیچ کس دورش جمع نشده بود و دوربینی به سمتش نبود، گوشی ای افتاده بود.
صفحه ای خراش برداشته شده داشت و قابش شکسته بود؛
صفحه اش که سیاه بود ناگهان نورانی شد.
همانجا روی آسفالت می لرزید و زنگ میزد.
نامی روی صفحه می درخشید.
نامی که چند دقیقه پیش دستی که اکنون به سردی یخ بود رویش کلیک شده بود.
داشت بی خبر از تمام اتفاقات، این چند دقیقه را انکار میکرد.
اما دیگر زیادی دیر بود برای انکار.




We’re just a collection of atoms that...
come together for a brief period of time, and then we fall apart.
When all of this is over, and we’re dispersed back into nothingness... we have a clean slate.
It’s like having all of your sins wiped away.

ما فقط مجموعه ای از اتماییم که...
برای مدت کوتاهی گرد هم می آیم و بعد از هم می پاشیم.
وقتی همه‌ی اینا تمام شد، و دوباره به نیستی پراکنده شدیم... ما یک لوح تمیز داریم.
مثل اینه که تمام گناهانت پاک بشه.

Chemical Hearts/ 20:00

۲۵
۷
paree.s
paree.s
Always the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید