در این آب های آلوده

نهر آرام بود؛ بی صدا دنبال قربانی بعدی می گشت؛ مثل قاتلی کمین کرده بود. البته تفاوت هایی بود، قربانی ها خود مدهوش به سمت نهر میرفتند. او میخندید و به دروغ آرامش نهفته درون خودش را وعده میداد. اما عمیق تر از شنا کردن بود و چگالی کمتری برای غرق نشدن داشت...

افکار برهنه اش را در در اختیار یک فرد گذاشته بود و همه به آن میخندیدند؛
افکار برهنه ای که تن عریانشان، اکنون پر بود از ذره ذره ضربه های خنجر،
زخم های ریز و درشت، عمیق و سطحی،
پوستی به قرمزی خون که میبارید از جای باقیمانده ی چاقو ها،
افکارش در آغوش او بیهوش شده بود،
احساساتی که برای اولین بار میتوانست اعتراف کند که از پا درش آورده بودند،
سخت بود شنا کنی در دریایی خون و خود خون نشوی،
همانقدر سخت که با آرامش کوله پشتی ای از سنگ برداری و در این کوچه های زندگی پرسه بزنی و در آخر در رودخانه ای از گناه و آلوده به قهقهه سر در بیاوری،
در آخر وقتی که تا گردن آغشته بودی،
احساس میکروسکوپی میکردی که میدید،
نشان میداد و دروازه ای بود به دنیایی کوچکتر که از این دنیا بزرگتر بود؛
وقتی به جای اکسیژن، آب تنفس میکردی، فهمیدی که آن افکار آرام جان داده بودند،
اما تو نه،
تو کسی بودی که همیشه بود،
لبخند میزد،
گریه میکرد،
حرف میزد،
می دوید،
بود و بود؛
تا اینکه ناگهان در رودخانه بود،
نفس نمیکشید،
صورتش آبی شده بود،
بدنش سرد،
و جسدی مانده بود، بی جان
که با سنگ خود را به کف رودخانه پیوند زده بود؛
این بار دیگر تکان نمیخورد.

پ.ن: مدیونین فکر کنین من اینو سر امتحان زیست روی دستم نوشتم چون چک نویس نداشتم:"|

کتاب پیشنهادی: درون آب اثر پائولا هاوکینز

اگه چشم آدم ناشی به اون ها می افتاد، خیال میکرد تو شیفته پل ها هستی؛ پل "golden gate" پل رودخانه "yangtze" توی "nanjing"، پل بتنی "prince edward viaducet". اما دقیق تر که میشدی، می دیدی موضوع عکس ها، پل نیست، اصلا نکته سر علاقه به این شاهکار های صنعتی نیست. دوباره که نگاه کنی، می بینی اونجا فقط پل نیست، چیزای دیگه هم جلو چشمته؛ پرتگاه "beachy head"، جنگل "aokigahara"و "preikestolen"؛ آدم های نا امید پاشون رو اونجا ها میذارن تا کار رو تموم کنن، ان ها معابد انسان های مأیوسه!

کتاب درون آب اثر پائولا هاوکینگز / صفحه 17