من از خاک آمده ام؛
ریشه در خاک دارم،
انگشتانم هر روز خدا در آغوش خاکند،
حتی اگر صعود کنم به آسمان ها هنوز خاک ریشه ام را در بر گرفته است
طعنه آمیز است که چگونه تا خورشید میروم و ادعای خاکی بودن میکنم.
من به از خاک آمدنم می نازم؛
به سری در این سر ها داشتن و رنگی از این رنگ ها بودن مینازم،
اما واقعیتش را بخواهید هرگز نفهمیدم که تفاوت در کجاست
هیچ گاه متوجه فرق بین آب و خاک و آتش و باد نشدم
نفهمیدم چه چیزی این ها را مجزا میسازد
تفاوت بین این خاک تا آن خورشید را هرگز نفهمیدم.
من از خاکم ؛
و دلیل بسیار است برای بالیدن به خود،
نوع واکنش به رفتار ها و احساسات،
حالت صحبت و لحن خواندن،
حتی مدل خندیدن و...
همه و همه ی اینها میشوند دلیل برای ناز کردن،
اما این ترس است که در من رخنه میکند هربار که آن شمارش معکوس های آهنگین مثل چکش در سرم کوبیده میشوند
و قلبم است که میلرزد،
احساس بیگانگی میکنم با این دیار
رعشه بر تنم می افتد از ترس رهایی
و اشک حلقه میزند از شهادت گلبرگ هایم.
من از خاک آمده ام ؛
اما امروز که به سمت خورشید میروم خواهم افتاد
امروز وقتی آن دست های کوچک مرا تکان میدهند
خواهم ترسید ولرزید و گریید،
از خاک دور خواهم شد
اما اشکالی نیست
فردا روز خواهم مرد و به این خاک برخواهم گشت
تجزیه خواهم شد و خاک خواهم شد.
من خاکم؛
من از خاک بودم و خاک شدم تا کس دیگری را خاک کنم.

i'm sorry there's so much pain in this story. I'm sorry it's in fragments, like a body caught in crossfire or pulled apart by force. But there is nothing I can do to change it. I've tried to put some of the good things in as well.
متاسفم که این داستان خیلی درد دارد. متاسفم که این تکه تکه شده است، مثل بدنی گرفتار درتیراندازی متقابل یا به زور از هم جدا شده است. اما کاری نیست که بتوانم انجام دهم تا آن را تغییر دهم. من سعی کردم برخی از چیزهای خوب را نیز در آن قرار دهم.
the handmaid's tale