مرجان عزیزی·۳ سال پیشانسان زدایی در محیط کاروارد اتاق شد. نه کسی را می‌شناخت و نه کسی او را می‌شناخت. از او دعوت شد تا پشت میزی بنشیند. کاغذی روی میز بود، باید آن را پر می‌کرد.نامنام…
مرجان عزیزی·۴ سال پیشکه عشق آسان نمود اول، ولی افتاد مشکلهامثل آخر جنگمثل سربازی که سخت جنگیدهمثل سربازی که تن‌اش سخت دریدهمثل سربازی که داغ دیدهمثل سربازی که تیر هم رزم خوردهمثل سربازی که باید هم ر…
مرجان عزیزی·۴ سال پیشکجا رویم؟! بفرما! از این جناب کجا؟!رفته بودم استقلال بخرم! گران بود، می دانستم! اما به خیال خود، استطاعتش را داشتم! هر چه گفتند، پرداخت کردم! سال‌هایم را، آرزوهایم را، جانم ر…
مرجان عزیزی·۴ سال پیشدلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوسچیزهایی در من سر بریده شد! قبیله‌ی ما با زندگی مخالف بود! باید زنده زنده، مردگی می‌کردیم! ... سیل خونی راه افتاد! مصمم برای انتقام؛ گرفته ش…
مرجان عزیزی·۵ سال پیشچون صبر توان کرد که مقدور نمانده است«کاخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است»«زن» شما را یاد چه می‌اندازد؟ به گمانم وابسته به دوران پرسش باشد؛ اما انکار ناشدنی است که اگر «زیبایی»…
مرجان عزیزی·۵ سال پیشیعنی طمع مدار وصال دوام راچون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوختدر جستجوی آغاز، در انتهای پایان، بر‌می‌خورم به غم! چشم در چشم! اشک‌آلود؟! کمی! خمیده اما نه! با لب‌هایی…
مرجان عزیزی·۵ سال پیشمهیمنا به رفیقان خود رسان بازم«چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست»دلتنگم! برای یک لحظه دل شدن، برای دل‌ْدلِ دلْ دادن؛ برای دلی که بی هوا از دست می‌رود و دلهره که فریاد…
