«زن» شما را یاد چه میاندازد؟ به گمانم وابسته به دوران پرسش باشد؛ اما انکار ناشدنی است که اگر «زیبایی» اولین عنصر به یادآمده نباشد (که جای تعجب دارد) جدیترین آن هست. به قول استاد ندوشن: «زن همیشه پاسدار زیبایی بوده». چه دلنواز است این جمله؛ اما من چرا دلزدهام؟! چیزی در آن هست که آزارم میدهد. نه گناه ندوشن نیست؛ می دانم؛ گناه زمانه است! آنجا که وقتی زن را زیبا میخواهد، ببخشید! میداند! در پیاش هزار جور مصیبت هم آوار میشود؛ زن، جنسی میشود نمایش دادنی، خریدنی، تصاحبی وَ زیبایی کلیشهای تحمیل شدنی. ادعای آزادیدوستی و آزادیخواهیِ عصر گوش فلک را کر کرده؛ اما حتی نمیتوانیم به قدر تعریف «زیبایی»، آزاد باشیم. زیبایی تنها آن چیزی است که آنها میگویند و ما به ناچار میبینیم! آرزو آنکه ماجرا به اینجا ختم میشد ولی دغل روزگار را پایان نیست. تقویمهایی که روزِ زنشان را با منت بر سَرِمان میکوبند، در سکوتِ روزهای دیگر، زن میکُشند!