وارد اتاق شد. نه کسی را میشناخت و نه کسی او را میشناخت. از او دعوت شد تا پشت میزی بنشیند. کاغذی روی میز بود، باید آن را پر میکرد.
نام
نام خانوادگی
تاریخ تولد
نام پدر
صادره از
دین
مذهب
جنسیت
وضعیت تاهل
مشخصات همسر
تعداد فرزند
مشخصات فرزند
محل زندگی
نوع محل زندگی
تحصیلات پدر
شغل پدر
تلفن تماس پدر
محل زندگی پدر
تحصیلات مادر
شغل مادر
تلفنِ
نگاهی تا پایان صفحه انداخت. به نظر تمام ناشدنی میآمد. اما مهم نبود. مهم حریماش بود که دیگر نبود.
چرا بازنگری در فرمهای استخدامی حتی در سازمانهای خصوصی اتفاق نمیافتد؟ بازنگری در اساس پرسش: «آیا مجاز به پرسیدن هستیم؟» این جدیترین سوالی است که سازمانها پیش از هر چیز باید به آن پاسخ گویند. نادیده گرفتن حریم خصوصی افراد و از بین بردن کرامت انسانی آنها آن هم به شکلی از پیش تعیین شده و ساختار یافته، چه کارکرد یا پیامی دارد؟ برتری جویی؟اعمال قدرت؟ اینها به وضوح اولین دلایل چنین فرمهایی از منظری پرخاشمند به نظر میآید؛ چرا که همین پرسشها در جهت عکس امری سراسر ممنوعه به شمار میآید و همین ماهیت یک سویهی این پرسشگری آن را تبدیل به امری برتری جویانه میکند. حال سوال اینجاست: اعمال قدرت روی افرادی که هنوز نمیدانیم آیا وارد سازمان ما خواهند شد یا نه چه سودی دارد؟ یا سوالی بنیادی تر : اعمال قدرت روی افرادی که هنوز نمیدانیم آیا وارد سازمان ما خواهند شد یا نه، از چه روست؟
سوال اول گمان به تجربه ضعف در ساز و کار قدرت در این سازمانها میبرد. به این معنی که اگر قدرت در آن سازمانها محلی بهتر یا مطمئنتر برای تجربه خود مییافت یا کمی ایمان به خود میداشت، باز هم چنین فرمی برای به خدمت گرفتن افراد در نظر میگرفت؟ و سوال دوم آیا این یک سویه از همان توتالیتریگری آشنا به چشممان نیست؟ و اگر چنین باشد، آیا چاره کار اندیشیدن و باز اندیشیدن به آنچه وارث آن هستیم نیست؟ ( با فرض اینکه این توتالیتریگری به ما به ارث رسیده باشد. )