در جستجوی آغاز، در انتهای پایان، برمیخورم به غم! چشم در چشم! اشکآلود؟! کمی! خمیده اما نه! با لبهایی که گزیده میشوند تا شانهها نلرزند، نریزند زانوها! نریختهاند! پس میگریزم!به دو؟! نه! به آهستگی! آرامْ آرامْ! با اینکه آرامام، جهت را اشتباه گرفتهام! مستقیم به دل غم! شهری است پر هیاهو، من اما هیچ نمیشنوم. تلاش میکنم، بیشتر، باز هم بیشتر، هیچ! تنها سکوت است که بلندتر میشود! پرندهها را میبینم، سگها که بازی میکنند، مردمان که میخندند، باران که میآید، برف که میبارد، تاریک که میشود، روشن که دوباره میشود و من که دوباره تنهای تنها قدم میزنم. اشکآلود؟! کمی! خمیده؟! خمیده!