https://virgool.ir/feed/@marjanaziziبرنامه‌نویسfa2026-11-12 05:16:21https://files.virgool.ir/upload/users/1471550/avatar/Fj7oNg.jpeghttps://virgool.ir/@marjanazizihttps://virgool.ir/@marjanazizi/انسان-زدایی-در-محیط-کار-e6jyssyntjoiوارد اتاق شد. نه کسی را می‌شناخت و نه کسی او را می‌شناخت. از او دعوت شد تا پشت میزی بنشیند. کاغذی روی میز بود، باید آن را پر می‌کرد.نامنام خانوادگیتاریخ تولدنام پدرصادره ازدینمذهبجنسیتوضعیت تاهلمشخصات همسرتعداد فرزندمشخصات فرزندمحل زندگینوع محل زندگیتحصیلات پدرشغل پدرتلفن تماس پدرمحل زندگی پدرتحصیلات مادرشغل مادرتلفنِنگاهی تا پایان صفحه انداخت. به نظر تمام ناشدنی می‌آمد. اما مهم نبود. مهم حریم‌اش بود که دیگر نبود.چرا بازنگری در فرم‌های استخدامی حتی در سازمان‌های خصوصی اتفاق نمی‌افتد؟ بازنگری در اساس پرسش: «آیا مجاز به پرسیدن هستیم؟» این جدی‌ترین سوالی است که سازمان‌ها پیش از هر چیز باید به آن پاسخ گویند. نادیده گرفتن حریم خصوصی افراد و از بین بردن کرامت انسانی آنها آن هم به شکلی از پیش تعیین شده و ساختار یافته، چه کارکرد یا پیامی دارد؟ برتری جویی؟اعمال قدرت؟ این‌ها به وضوح اولین دلایل چنین فرم‌هایی از منظری پرخاش‌مند به نظر می‌آید؛ چرا که همین پرسش‌ها در جهت عکس امری سراسر ممنوعه به شمار می‌آید و همین ماهیت یک سویه‌ی این پرسشگری آن را تبدیل به امری برتری جویانه می‌کند. حال سوال اینجاست: اعمال قدرت روی افرادی که هنوز نمی‌دانیم آیا وارد سازمان ما خواهند شد یا نه چه سودی دارد؟ یا سوالی بنیادی تر : اعمال قدرت روی افرادی که هنوز نمی‌دانیم آیا وارد سازمان ما خواهند شد یا نه، از چه روست؟سوال اول گمان به تجربه ضعف در ساز و کار قدرت در این سازمان‌ها می‌برد. به این معنی که اگر قدرت در آن سازمان‌ها محلی بهتر یا مطمئن‌تر برای تجربه خود می‌یافت یا کمی ایمان به خود می‌داشت، باز هم چنین فرمی برای به خدمت گرفتن افراد در نظر می‌گرفت؟ و سوال دوم آیا این یک سویه از همان توتالیتری‌گری آشنا به چشم‌مان نیست؟ و اگر چنین باشد، آیا چاره کار اندیشیدن و باز اندیشیدن به آنچه وارث آن هستیم نیست؟ ( با فرض اینکه این توتالیتری‌گری به ما به ارث رسیده باشد. )مرجان عزیزیمرجان عزیزیFri, 13 Oct 2023 20:25:35 +0330https://virgool.ir/@marjanazizi/که-عشق-آسان-نمود-اول-ولی-افتاد-مشکل-ها-zwbpwsernrycمثل آخر جنگمثل سربازی که سخت جنگیدهمثل سربازی که تن‌اش سخت دریدهمثل سربازی که داغ دیدهمثل سربازی که تیر هم رزم خوردهمثل سربازی که باید هم رزم می‌کشتهمثل سربازی که بغض کردهمثل سربازی که خشونت، خفه‌اش کردهخوشحالم!مرجان عزیزیمرجان عزیزیTue, 19 Jul 2022 19:34:03 +0430https://virgool.ir/@marjanazizi/کجا-رویم-بفرما-از-این-جناب-کجا-zx2uoxwr7loeرفته بودم استقلال بخرم! گران بود، می دانستم! اما به خیال خود، استطاعتش را داشتم! هر چه گفتند، پرداخت کردم! سال‌هایم را، آرزوهایم را، جانم را! اما... هنوز حتی یک سیر هم نگرفته‌ام! اینکه اجناس گران می‌شود، از کم فروشی خدایان نیست؟! سهم ما از آدمیت، از آغاز کم بود! به هر چند تن جسد، تنها یک روح رسید! همان تصمیم می‌گرفت! همان فکر می‌کرد! همان احساس می‌کرد! دیگران تنها وهمی جویده شده از آن را! دیگران سخت، دیر، شاید هرگز، نفهمیدند روحی ندارند!روح اشتراکی، حافظه‌ی جمعی، خوشبختی انفرادی درد می‌زاید به تعبیر کسی که می‌توانست ( خوشبخت باشد را در دلتان بگویید!) برای آنان که نمی‌توانستند (خوشبخت باشند را نیز در دلتان بگویید) چرا که تمایز حرام بود! بدبختی برای همه! تصمیم، ترس، استیصال قسمت ما بود! برزخ جایی است میان شوق مبارزه و جبر نبردن! گناهکار باشیم یا بازنده؟! مساله این است! اینکه بیش از هر چیز شبیه هذیانی بی‌ارزش در خوابی شبانگاهی است، حقیقت قصه‌ی تلخی است در بیداری اما بی‌اندازه وهم آلود شاید هم وارونه! وارونگی اماوارونگی، ترس جای شوق است، غم جای خشم، شرم جای غم، شرم جای همه چیز، جای همه چیز شرم! دست به کار می‌شوی! انتقام می‌گیری! سخت، زخم می‌زنی، کاری، به خود! سر باز می‌کند! شرم سرازیر می‌شود! آنقدر شرم از دست می‌دهی که... بی شرم می‌شوی! (نفش کسیدن در هوای بی‌شرمی چه خوب است!) به خیالت که تمام شد! درست شد! همین که می‌خواهی غش کنی در آغوش آسودگی... روح اشتراکی، حافظه‌ی جمعی، قصه از اول! این‌بار پای گناه در میان است! با هر قدمت آلوده به گناهی می‌شوی نابخشودنی! گناه پیروزی... مرجان عزیزیمرجان عزیزیTue, 19 Jul 2022 19:25:25 +0430https://virgool.ir/@marjanazizi/دلم-ز-صومعه-بگرفت-و-خرقه-سالوس-tfw9whfubhxtچیزهایی در من سر بریده شد! قبیله‌ی ما با زندگی مخالف بود! باید زنده زنده، مردگی می‌کردیم! ... سیل خونی راه افتاد! مصمم برای انتقام؛ گرفته شد! اما ... من، گناهی نداشتم! این هم رسم دیگری بود! حالا مرده‌ای می‌خواهد رستاخیز مردگان دیگر باشد!مرجان عزیزیمرجان عزیزیTue, 19 Jul 2022 18:54:44 +0430https://virgool.ir/@marjanazizi/چون-صبر-توان-کرد-که-مقدور-نمانده-است-lx99vjrrqxv0«زن» شما را یاد چه می‌اندازد؟ به گمانم وابسته به دوران پرسش باشد؛ اما انکار ناشدنی است که اگر «زیبایی» اولین عنصر به یاد‌آمده نباشد (که جای تعجب دارد) جدی‌ترین آن هست. به قول استاد ندوشن: «زن همیشه پاسدار زیبایی بوده». چه دلنواز است این جمله؛ اما من چرا دلزده‌ام؟! چیزی در آن هست که آزارم می‌دهد. نه گناه ندوشن نیست؛ می دانم؛ گناه زمانه است! آنجا که وقتی زن را زیبا می‌خواهد، ببخشید! می‌داند! در پی‌اش هزار جور مصیبت هم آوار می‌شود؛ زن، جنسی می‌شود نمایش دادنی، خریدنی، تصاحبی وَ زیبایی کلیشه‌ای تحمیل شدنی. ادعای آزادی‌دوستی و آزادی‌خواهیِ عصر گوش فلک را کر کرده؛ اما حتی نمی‌توانیم به قدر تعریف «زیبایی»، آزاد باشیم. زیبایی تنها آن چیزی است که آنها می‌گویند و ما به ناچار می‌بینیم! آرزو آنکه ماجرا به اینجا ختم می‌شد ولی دغل روزگار را پایان نیست. تقویم‌هایی که روزِ زن‌شان را با منت بر سَرِمان می‌کوبند، در سکوتِ روزهای دیگر، زن می‌کُشند!مرجان عزیزیمرجان عزیزیMon, 14 Mar 2022 03:55:01 +0330https://virgool.ir/@marjanazizi/یعنی-طمع-مدار-وصال-دوام-را-jatk74ywmuyoدر جستجوی آغاز، در انتهای پایان، بر‌می‌خورم به غم! چشم در چشم! اشک‌آلود؟! کمی! خمیده اما نه! با لب‌هایی که گزیده می‌شوند تا شانه‌ها نلرزند، نریزند زانو‌ها! نریخته‌اند! پس می‌گریزم!به دو؟! نه! به آهستگی! آرامْ آرامْ! با اینکه آرام‌ام، جهت را اشتباه گرفته‌ام! مستقیم به دل غم!‌ شهری است پر هیاهو، من اما هیچ نمی‌شنوم. تلاش می‌کنم، بیشتر، باز هم بیشتر، هیچ! تنها سکوت است که بلندتر می‌شود! پرنده‌ها را می‌بینم، سگ‌ها که بازی می‌کنند، مردمان که می‌خندند، باران که می‌آید، برف که می‌بارد، تاریک که می‌شود، روشن که دوباره می‌شود و من که دوباره تنهای تنها قدم می‌زنم. اشک‌آلود؟! کمی! خمیده؟! خمیده!مرجان عزیزیمرجان عزیزیMon, 14 Mar 2022 03:20:40 +0330https://virgool.ir/@marjanazizi/مهیمنا-به-رفیقان-خود-رسان-بازم-lkpfuxjlqgduدلتنگم! برای یک لحظه دل شدن، برای دل‌ْدلِ دلْ دادن؛ برای دلی که بی هوا از دست می‌رود و دلهره‌ که فریاد کنان می‌آید: نکند بی‌دل بمانی؟! برای خیره سری که گوش‌اش بدهکار نیست! حتی برای دلداری که دلْ ندارد دلْ بدارد، دلتنگم!مرجان عزیزیمرجان عزیزیMon, 14 Mar 2022 02:55:11 +0330https://virgool.ir/@marjanazizi/هر-آنچه-دارید-را-ببازید-ylvdmriymr3iراه «رستگاری» را چه گفته بودند؟! یقین دارم هر چه بود «عصیان» نبود. هرچه به خاطر می‌آورم از اطاعت و اجابت است. تکریم و تعظیم. البته نه در برابر همه! که تنها در برابر مقدسات عالم! از قضا چشم باز می‌کنیم و همه چیز مقدس است! مادر مقدس است! پدر مقدس است! خانه مقدس است! خانواده که بماند! بعدها شیر‌فهم شدم مدرسه، معلم، مدیر و ناظم هم مقدس‌اند. حتی رهگذرانِ در خیابان! بعدتر‌ها فهمیدم، رهبر سیاسی‌مان هم مقدس است! رهبر پیشین هم مقدس بود! گویی آمده‌بودند و با وجودشان جهان یک‌سر مقدس شده بود! البته نه همه جهان! که من هنوز نامقدس بودم. نامقدس بودم که می‌شد …؛ حال آنکه با دیگران نمی‌شد … . به عمد جای خالی گذاشتم! محض احتیاط! اگر وجود نامبارکی یا نامقدسی جز من هم بود،آن‌طور که می‌خواهد پُر‌ش کند. [خوانده‌ام که در همه جا با نامقدسات،یکسان رفتار نمی‌شود]هی احترام گذاشتیم که هی سعادتمند شویم و دریغا که هی سعادت دور‌و‌‌دورتر شد. سرکوب و سازشگر شدیم. هر که هر چه خواست،گفت! هر که هر چه خواست،کرد! ما هم به خیال سعادتی که دیگر نزدیک باید باشد، سکوت کردیم. احترام گذاشتیم. دیگر مؤدب نبودیم، واماندگانی بودیم که نمی‌توانستیم عصبانی شویم. همان که می‌خواستند! همان که می‌شد به جایش زندگی کرد. حال چه چیز می‌خواهد این نظم عقیم را بر هم زند؟! عصیان؟! برای ما که حتی خواب تخطی را هم نمی‌توانیم ببینیم؛عصیان چگونه ممکن می شود؟! می‌گویمتان. با «درد»! آری، «عصیان» در پی درد می‌آید، «حقیقت» از پی آن و دوباره درد در پی حقیقت. درد آخر را که تاب بیاورید، بعدش سعادت است. اما آسان نیست. کار هر‌کس نیست. همان درد اول، همان که قرار است، عصیان بزاید، بیش از اندازه است. بیش‌تر از آن که جان به لب آید، جان به در می‌آید! آری عصیان در پی مرگ است. باید که مرده شوید. باید اجازه دهید دار‌و‌ندارتان به غارت برود؛ حتی خاطرات‌تان، حافظه‌تان، باید هست‌تان دزدیده شود؛ توسط هم‌آنان که مقدس بودند! همه چیزتان را که ببازید (مطمئن شوید که همه چیز را باختید. حتی از شهر و خانه‌ دریغ نکنید! باید آواره‌ای باشید بی‌شهر، بی‌خانه، بی‌خانواده، بی‌دوست، بی‌خاطره، بی‌حافظه) درد می‌آید؛ عاصی‌تان می کند. عاصی که شوید، دیگر نمی‌هراسید، عصیان می‌کنید. عصیان که می‌کنید، تمام آنان که مقدس بودند، یک‌به‌یک نمودار می‌شوند در حالی که دیگر مقدس نیستند، ویرانگرانی بی‌رحم‌اند؛ سرد‌و‌بی‌تفاوت! دیدن‌شان در این حال خود دردی است بی‌کران‌تر! این همان درد آخر است؛ تاب بیاورید. رستگاری نزدیک است...مرجان عزیزیمرجان عزیزیMon, 14 Mar 2022 02:09:43 +0330