رفته بودم استقلال بخرم! گران بود، می دانستم! اما به خیال خود، استطاعتش را داشتم! هر چه گفتند، پرداخت کردم! سالهایم را، آرزوهایم را، جانم را! اما... هنوز حتی یک سیر هم نگرفتهام! اینکه اجناس گران میشود، از کم فروشی خدایان نیست؟! سهم ما از آدمیت، از آغاز کم بود! به هر چند تن جسد، تنها یک روح رسید! همان تصمیم میگرفت! همان فکر میکرد! همان احساس میکرد! دیگران تنها وهمی جویده شده از آن را! دیگران سخت، دیر، شاید هرگز، نفهمیدند روحی ندارند!
روح اشتراکی، حافظهی جمعی، خوشبختی انفرادی درد میزاید به تعبیر کسی که میتوانست ( خوشبخت باشد را در دلتان بگویید!) برای آنان که نمیتوانستند (خوشبخت باشند را نیز در دلتان بگویید) چرا که تمایز حرام بود! بدبختی برای همه! تصمیم، ترس، استیصال قسمت ما بود! برزخ جایی است میان شوق مبارزه و جبر نبردن! گناهکار باشیم یا بازنده؟! مساله این است! اینکه بیش از هر چیز شبیه هذیانی بیارزش در خوابی شبانگاهی است، حقیقت قصهی تلخی است در بیداری اما بیاندازه وهم آلود شاید هم وارونه!
وارونگی اما
وارونگی، ترس جای شوق است، غم جای خشم، شرم جای غم، شرم جای همه چیز، جای همه چیز شرم! دست به کار میشوی! انتقام میگیری! سخت، زخم میزنی، کاری، به خود! سر باز میکند! شرم سرازیر میشود! آنقدر شرم از دست میدهی که... بی شرم میشوی! (نفش کسیدن در هوای بیشرمی چه خوب است!) به خیالت که تمام شد! درست شد! همین که میخواهی غش کنی در آغوش آسودگی... روح اشتراکی، حافظهی جمعی، قصه از اول! اینبار پای گناه در میان است! با هر قدمت آلوده به گناهی میشوی نابخشودنی! گناه پیروزی...