ویرگول
ورودثبت نام
مرجان عزیزی
مرجان عزیزیبرنامه‌نویس
مرجان عزیزی
مرجان عزیزی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

وقت آن است که بدرود کنی زندان را

راه «رستگاری» را چه گفته بودند؟! یقین دارم هر چه بود «عصیان» نبود. هرچه به خاطر می‌آورم از اطاعت و اجابت است. تکریم و تعظیم. البته نه در برابر همه! که تنها در برابر مقدسات عالم! از قضا چشم باز می‌کنیم و همه چیز مقدس است! مادر مقدس است! پدر مقدس است! خانه مقدس است! خانواده که بماند! بعدها شیر‌فهم شدم مدرسه، معلم، مدیر و ناظم هم مقدس‌اند. حتی رهگذرانِ در خیابان! بعدتر‌ها فهمیدم، رهبر سیاسی‌مان هم مقدس است! رهبر پیشین هم مقدس بود! گویی آمده‌بودند و با وجودشان جهان یک‌سر مقدس شده بود! البته نه همه جهان! که من هنوز نامقدس بودم. نامقدس بودم که می‌شد …؛ حال آنکه با دیگران نمی‌شد … . به عمد جای خالی گذاشتم! محض احتیاط! اگر وجود نامبارکی یا نامقدسی جز من هم بود،آن‌طور که می‌خواهد پُر‌ش کند. [خوانده‌ام که در همه جا با نامقدسات،یکسان رفتار نمی‌شود]

هی احترام گذاشتیم که هی سعادتمند شویم و دریغا که هی سعادت دور‌و‌‌دورتر شد. سرکوب و سازشگر شدیم. هر که هر چه خواست،گفت! هر که هر چه خواست،کرد! ما هم به خیال سعادتی که دیگر نزدیک باید باشد، سکوت کردیم. احترام گذاشتیم. دیگر مؤدب نبودیم، واماندگانی بودیم که نمی‌توانستیم عصبانی شویم. همان که می‌خواستند! همان که می‌شد به جایش زندگی کرد. حال چه چیز می‌خواهد این نظم عقیم را بر هم زند؟! عصیان؟! برای ما که حتی خواب تخطی را هم نمی‌توانیم ببینیم؛عصیان چگونه ممکن می شود؟! می‌گویمتان. با «درد»! آری، «عصیان» در پی درد می‌آید، «حقیقت» از پی آن و دوباره درد در پی حقیقت. درد آخر را که تاب بیاورید، بعدش سعادت است. اما آسان نیست. کار هر‌کس نیست. همان درد اول، همان که قرار است، عصیان بزاید، بیش از اندازه است. بیش‌تر از آن که جان به لب آید، جان به در می‌آید! آری عصیان در پی مرگ است. باید که مرده شوید. باید اجازه دهید دار‌و‌ندارتان به غارت برود؛ حتی خاطرات‌تان، حافظه‌تان، باید هست‌تان دزدیده شود؛ توسط هم‌آنان که مقدس بودند! همه چیزتان را که ببازید (مطمئن شوید که همه چیز را باختید. حتی از شهر و خانه‌ دریغ نکنید! باید آواره‌ای باشید بی‌شهر، بی‌خانه، بی‌خانواده، بی‌دوست، بی‌خاطره، بی‌حافظه) درد می‌آید؛ عاصی‌تان می کند. عاصی که شوید، دیگر نمی‌هراسید، عصیان می‌کنید. عصیان که می‌کنید، تمام آنان که مقدس بودند، یک‌به‌یک نمودار می‌شوند در حالی که دیگر مقدس نیستند، ویرانگرانی بی‌رحم‌اند؛ سرد‌و‌بی‌تفاوت! دیدن‌شان در این حال خود دردی است بی‌کران‌تر! این همان درد آخر است؛ تاب بیاورید. رستگاری نزدیک است...

۱۰
۲
مرجان عزیزی
مرجان عزیزی
برنامه‌نویس
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید