آرزو قانع رحیمی·۶ سال پیشمن كتابممن کتابم. چند روز قبل روزکتاب و کتابخوانی بود. آن روز، روز من بود. کاش برعلاوه نفس های که انسان ها در لابلای اوراقم میکشند، من هم میتوانستم…
آرزو قانع رحیمی·۶ سال پیشروزی از روزهای زندگیمحلهیزندگی مان، زمانی که با ابرهای سبک فولادی پوشیده می‌گردد وباران بند می‌آید تبدیل می‌شود به نقاشیِ زیبایی که فکر میکنی نقاشِچیره دستِ…
آرزو قانع رحیمی·۶ سال پیشنوشتن و مناز این که سانسور چی ذهنم امروز بیدار نشده است خیلی خوشحالم. من فقط واسطه شده‌ام آنچه را که خداوند در ذهنم می‌گذارد روی کاغذ بیاورم. این برا…
آرزو قانع رحیمی·۶ سال پیشوطنِ من، به می‌اندیشم!دفتر شعر آوا در کاوک/ بهمن فرسیشعر: به تو اندیشیدنهنگامی که این شعر را مرور می‌کردم و با صدای بلند می‌خواندم مرا با خود بُرد به وطنم، جان‌و…
آرزو قانع رحیمی·۶ سال پیشنامهی به خودمسلام، من نامرئی تو هستم، بنابرین به خود اجازه می‌دهم که برایت نامه بنویسم.به یاد دارم از نوجوانی که کتاب می‌خواندی چیزی در دلت می‌گذشت. در…
آرزو قانع رحیمی·۶ سال پیشنامهی به قلمسلام قلم جان؛من آرزو هستم، یکی از دوست داران‌ات! در منزلم از تو و گونه‌های مختلف‌ات بسیار دارم . تمام شما دوست‌داشتنی هستید. اما آن که آسان…
آرزو قانع رحیمی·۶ سال پیشراه رفتنمن سیزده ماهم است. تازه قدم زدن را یاد گرفته‌ام و از این کارم به شدت لذت می‌برم. مخصوصآ زمانی‌که عوض زمین بالای میز چایخوری، غذا خوری و مب…
آرزو قانع رحیمی·۶ سال پیشدردِ جانکاهامروز سروده‌ی داوود سیاووش، پدر یما سیاووش را خواندم. قلبم از آن همه مویه و زاری گریست و به شدت گرفت. پدر بارها در سرودهاش می‌پرسد که {کجا…
آرزو قانع رحیمی·۶ سال پیششهرِ نشسته در آبعکس از Michael Kennaوکتور از خواب بیدار شد. قوس‌وکشی به بدنش داد و پرده را آهسته کنار زد. زمین در انتظار انوار طلایی آفتاب بود تا آنرا خندا…
