
عکس از Michael Kenna
وکتور از خواب بیدار شد. قوسوکشی به بدنش داد و پرده را آهسته کنار زد. زمین در انتظار انوار طلایی آفتاب بود تا آنرا خندان در آغوش کشد، اما فضا را مهِ فراگرفته بود و از آفتاب خبری نبود.
چشمان وکتور به وضعیت غیر عادی شهر افتاد. آب کانال (اِس) مانند که شهر را به دو بخش تقسیم میکرد به بیرون سرایت کرده بود. قسمتهای زیادی شهر را آب پوشانیده بود. وکتور نگاهی به قایقهای که وسیله انتقال افراد از یک طرف به طرف دیگر شهر بود، انداخت. قایق ها به رسم اعتراض در یک خط مستقیم پهلوی هم قرار گرفته بودند و به این میماند که از انتقال افراد سر باز میزنند.
شهری زیبا که تا دیروز محل تجمع توریستان سراسر دنیا بود، تبدیل به شهر ارواح شده بود. تا چشم کار میکرد هیچکسی در شهر وجود نداشت و فقط ساختمانهای که کم کم زیر آب میشدند، هنوز هم مغرورانه و بی پروا و استوار در جاهایشان ایستاده بودند. به این میماند که به سوی انسانها با تمسخر مینگریستند و با صدای خموش برایشان میگفتند که زندگی سر آمده و با مرگ چند قدمی فاصله نداری.
وکتور را وحشت برداشته بود و به هر کجای که فکرش میرسید تلیفون میکرد، اما وصل نمیشد. با عجله از هوتل خارج شد. هیچکس سر راهش قرار نگرفت. مثل این که تمام اهالی، نیمههای شب خطر را حس کرده و شهر را ترک نموده بودند. احساس کرد که او آخرین فردی است که شهر را باید ترک کند.
از این که جا مانده بود، وحشت میکرد. با خود فکر نمود؛ اگر نتواند خود به جای دیگر برساند لحظههای نزدیک شدنِ مرگ را احساس خواهد کرد. از یاد آوری این مسله، پشتش به شدت میلرزید، اما امیدش را از دست نمیداد.
به طرف کانال پیشرفت و قایقی موتوریِ توجهاش را جلب نمود و با عجله به داخل آن پرید. در این چند روزی که برای سیاحت به این شهر آمده بود، با راههای بیرون رفت از آن بلد شده بود. موتور قایق را روشن نمود و با عجله به سوی بیرون شهر راند. آهسته آهسته از شهر ارواح که تا دیروز محل سیر و سیاحت توریستان جهان بود، دور شد و نجات یافت.
آرزو قانع رحیمی