
دفتر شعر آوا در کاوک/ بهمن فرسی
شعر: به تو اندیشیدن
هنگامی که این شعر را مرور میکردم و با صدای بلند میخواندم مرا با خود بُرد به وطنم، جانوتنم، افغانستان. من پنج سال هست که از افغانستان مهاجرت کردهام. اما در این پنچ سال حتی پنج ساعت نبوده که در فکر آن نباشم. این شعر، کشورم را شدیدتر از قبل در ذهنم تداعی نمود. همین که خواندم {مانند پولاد که آیت استقامت است} اشکهایم ناخودآگاه جاری شد. کشور من واقعآ مانند پولاد آیت استقامت است، سالهاست که پیکر آن زخم میخورد و خون از آن فوران میزند. هر بار که قطرات خون جوانانش بر سینهی دردمندش میریزد، به زانو در میآید و زمانی که آن قطره خون مجددآ به جوانبرومندی تبدیل میگردد، باز استوار و با استقامت به پا میایستد. هر حالتی که داشته باشد؛ زندگی در آن جریان دارد. گهگاهی آسمانش سرد و بی روح میشود و زمانی هم درخشان و مملو از شادی است. من گرچه سالهاست گوشه عذلت گزیدهام، و در بیکرانهی دیار دور هستم، اما بازهم به تو میاندیشم. به تویی که کابلات برایم شهر عشق و شور است. میدانی؛ قامت پولادین تو برای من فرصت تجلا داد و ایستایی تو برای من زندگی. بارها مُردم و زنده شدم، اما دستان ایثارگر تو مرا در آغوش گرفت و به خود فشرد و عشق بخشید و زندگی داد، چون تو به احدی سرخم نهنمودی. ترا زخم زدند و تو زخم را با جان خریدی و سجدهی بردگی ننمودی. تو برای من با تمام سختیها و دردها نشان هویتی و نشان عشق هستی.
ترا همیشه جوشان و تابان میخواهم. کوههای ترا بلند قامت، دریاهای ترا خروشان و زمینات را آیت تکثر میخواهم. از تو دورم و به تو میاندیشم.