
امروز سرودهی داوود سیاووش، پدر یما سیاووش را خواندم. قلبم از آن همه مویه و زاری گریست و به شدت گرفت. پدر بارها در سرودهاش میپرسد که {کجا رفتی، چرا رفتی}. پرسشی که هرگز پاسخی نخواهد یافت.
ای پدر درد و داغ دیده، ای کوه متانت و ای پارچهی صبر و استقامت؛ امروز خنجر به قلب تو به جرم تربیه فرزندان صدیق و زحمتکشفرو شده است. امروز تودردی را تحمل میکنی که سزاوارش نبودی و نیستی، اما جانیان قرن، این اهریمنهای زمان دردِ از دست دادنِشهزادهی چون یما را تا ابد برسینهی پاکات کاشتند.
وقتی تصویر تان را قرآن به دست در رسانههای اجتماعی دیدم اشک از چشمانم جاری شد. چه سخت است دیدن فرزند جانبرابر کهبیجان افتاده باشد. آفرین بر تو ای متانت زمان که تمام دردها و نوحهها را در دل تاریکی و به تنهایی در کوچه های قلب شکستهات فریادزدی و به رخ هیچکس نکشیدی و خم به ابرو نیاوردی.
کی پاسخگوی آن اشکهای یاقوت فام شما خواهد بود؟ کی آن جگرِ سوختهی شما را مرهم خواهد شد؟ اما من گمان دارم که شب زندهداریهای تان که با ذکر و طاعت همراه است و تا سحرها نخفتید، بیجواب نخواهد ماند. دست قدرت، انتقام خون پاک فرزند شهیدتان رااز دژخیمان زمانه خواهد گرفت.
گرچه به قول سعدی بزرگ {شاه از رعیت بود تاجدار}، اما اینجا بعد از تاجگذاری، شاه رعیت را با تمام مشکلات شان فراموش میکند ومصروف بزرگ جلوه دادنهای خود میگردد و وقعی به دردهای شهروندان نمینهد.
مطمینآ روح یما سیاووش، با آن همه صفات نیک قرین رحمت است و در آرامش کامل بهسر میبرد. او نه اندیشهی غیر را پیروی میکرد ونه حاجت به کسی داشت. او خود کاردان و سخندان و سخنران بود. او و آنها {جوانان دانشگاه و کورس} رفتند، اما ما همه تا زندگیستسوگوار خواهیم بود چون هر روز جوانان خردمندی که سالها طول کشید تا به منزلت رسند، را از دست میدهیم.
آرزو قانع رحیمی