
از این که سانسور چی ذهنم امروز بیدار نشده است خیلی خوشحالم.
من فقط واسطه شدهام آنچه را که خداوند در ذهنم میگذارد روی کاغذ بیاورم. این برایم خیلی فرح بخش است و دارم خوب تمرین مینمایم و از کلمه کلمهِ نوشته هایم لذت میبرم.
من برای نوشتن و خواندن وقت معین و مناسب را در نظر نمیگیرم. مثلآ همین لحظه که مظهر جانی خواب است؛ گیلاس چایی ریختم و کمپوترم را روشن کردم و موبایلم را کنار گذاشتم و شروع کردم به نوشتن. نوشتن فرایند هست که باید خودش اتفاق بیوفتد. تو به هیچ وجه نمیتوانی بر ذهنت فشار بیاوری که بنویسی.
نوشتن فقط یک قلب گرم میخواهد، دستان مشتاق و ذهن رها تا مانند موج های دریا نقش بندد و از طریق قلم و یا کلید های کمپوتر بر ورق سفید و یا سیاه اتفاق بیوفتد.
نوشتن باید لذت بخش باشد تا حذ ببری، نوشتن باید ساده باشد تا بتوانی با آن کنار بیایی. هرقدر با نوشتن به سادگی برخورد نمایی به همان انداز میتوانی خوب بنویسی.
هرقدر پیرو قواعد سفت و سختی نگارشی باشی، نوشتن از ذهن و دستانات فرار میکنند. من از روزی که چنین رها نوشتن را تجربه میکنم از لحظههای گرفتن قلم در دستم و سیاه کردن بر صفحه سفید کاغذ لذت میبرم. هرقدر با چنین شیوه پیش میروم، به همان اندازه احساس میکنم چیزی برای گفتن دارم.
گاهی سرم کمی به طرف راست شانه ام خم میگردد و دستانم عاشقانه بر روی کلیدهای کمپوتر میچرخند و حروف و واژه ها با دل خود برای شان جاه خوش میکنند، هدایت میگردند، پیاده میشوند بر صفحه کمپوتر و ذهنم راحت میگردد.
از زمانی که بدون فشار ذهنی مینویسم و بر خود سخت نمیگیرم هم من نوشتن را بیشتر دوست میدارم و هم نوشتن مرا.
با این چنین شیوهی آرامش و سکون تمام وجودِ ذهنم را فرا میگیرد و احساس فرح برایم دست میدهد. شاید شما هم چنین تجربه ی داشته باشید. اگر ندارید امتحان کنید و لذت نوشتن را دریابید.