
محلهیزندگی مان، زمانی که با ابرهای سبک فولادی پوشیده میگردد وباران بند میآید تبدیل میشود به نقاشیِ زیبایی که فکر میکنی نقاشِچیره دستِ آن را کشیده است. رنگ تیره نصواری درختان که از برگهایآنها خبری نیست، سبزههای تیره و جاده ها خیس هارمونی جالبیایجاد میکند که فقط میخواهی در گوشهی قرار بگیری و این نقاشیخدایی را برای ساعتها تماشا نمایی.
دست محمد در دستم است و به طرف مکتب (مدرسه) میرویم. محمد میخواهد از جادهی بگذریم که علامت پیاده رو دارد. هنگامی کهچراغ راهنمای پیادهرو سرخ است میگوید ستاپ و زمانی که سبز میگردد میگوید برویم. از چهارراه باید به طرف چپ بپیچیم و از سهساختمان بگذریم که به دروازهی عمومی محوطه مکتب برسیم. دروازه باز است و پیاده رو با نواری به دو بخش تقسیم شده است. راسترفت و چپ آمد. فاصله اجتماعی از جانب مسوولین مکتب و والدین به شدت مراعات میگردد.
یک تن از کارمندان مکتب در نزدیکی دروازه عمومی در انتظار دانشآموزان و والدین شان است تا راهنمایی شان کند. بعد از گذشتن ازپیاده روی محوطه مدرسه که در حدود پنجاه متر است به دروازهی مدرسه میرسی که در آنجا شش معلم از کلاس های مختلف با فاصلهدر انتظار دانشآموزان اند. فاصله بین هر یک از بچه ها با دیگری یک الی دو متر است و این فرصت بوسیدن و در آغوش کشیدنِ بچه رابه مادر یا پدر میدهد و بعد از آن کودک با خوشحالی قلبی با گفتن صبح بخیر به همه به طرف معلم شان میدود و با خوشحالی دستانمعلمش را میگیرد.

زمان برگشت، طرف چپ را میگیرم. حالا فرصت این برایم مساعد است که اطرافم را به دقت بنگرم و کاوشی در درون خود نیز داشتهباشم. هنوز هم والدین با فرزندان شان از طرف مقابل در حرکت هستند. هوا کمی سرد است و دستانم را داخل جیبهای بالاپوشم میکنمو به طرف خانه قدم زنان روان میگردم. حالا ابرها رفته اند و آفتاب از روبرو مستقیم به صورتم میتابد و به درستی چشمانم را نمی توانمباز کنم. دستم را از جیبم بیرون میاورم و سایهبان چشمانم مینمایم. هوا به شدت زیباست و دلم میخواهد ساعتی قدم زنم، ولی مظهرجانی با همسرم خانه هستند. تصمیم میگیرم مستقیم به خانه بروم.