https://virgool.ir/feed/@m_56064048fa2026-11-12 05:48:56https://files.virgool.ir/upload/users/370096/avatar/dCnCnN.pnghttps://virgool.ir/@m_56064048https://virgool.ir/@m_56064048/من-كتابم-duktyy5ays62من کتابم. چند روز قبل روزکتاب و کتابخوانی بود. آن روز، روز من بود. کاش برعلاوه نفس های که انسان ها در لابلای اوراقم میکشند، من هم میتوانستم نفس بکشم. اگر چنین میشد، مطمینآ شاهد تجلیل این روز از جانب خودم میبودید. برای تجلیل از روزم، تعدادی از همنوعانم را در کاغذهای مرغوب بسته بندی مینمودم و عقب درهای منازل میگذاشتم. صبح زود که اعضای خانواده ها میخواستند برای ادای نماز صبح ، سر کار و یا برای ورزش، برای گرفتن شیر قراردادی و یا هم کودکان که به مکتب و جوانان به دانشگاه میرفتند؛ به محض باز کردن در، با ما روبرو میگردیدند. از زمین بر میداشتند و لبخندی پهنی چهره های عبوس صبحگاهی شان را از هم باز میکرد. به اعضای خانواده نشان میدادند و در اخیر کتابخوانترین ما را صاحب میشد. چه رویایی لذت بخشی!با این ابتکار، زمانی که انسان‌ها، بدن‌های ضخیم و یا کم حجم ما را لمس میکردند، اشتهای مطالعه در وجود شان پدیدار میشد و شروع میکردند به خواندن. این کار، اقدامی مناسبی برای فرهنگ سازی کتابخوانی میبود. در طور زندگی، با افراد مختلف مواجه شده‌ام؛ آنان که مرا به مقصد تزیین منزل میخرند و من انتظار روزی که برگی از من بخوانند، میباشم. وقتی این اتفاق نمیوفتد به شدت متاثر میگردم و با صدای بلند فریاد میزنم، چرا مرا اسیر این قفسه که به زندان میماند، کرده‌ای؟ اما متاسفانه بلندای صدای من تا آخرین برگه ام میرسید و نرسیده به جِلد، خفه میگردد. گروهی دیگری هستند که مرا به خاطر خودم خریداری میکنند. این گروه دو دسته اند؛ آنان که مرا میخوانند و چیزی دست‌گیرشان نمیشود و نهایتآ چشمان شان را میبندند و میخوابند. و آنان که هر کلمه ی مرا مزه مزه میکنند و با جمله جملهِ من حرکت مینمایند. واژه ها را با تمام احساس لمس نموده، مرا میخوانند. با چنین افراد ذوق میکنم. گاهی دلم برای افرادی که با ذوق مرا به دست میگیرند، ولی با مطالعهِ من خسته میشوند، میسوزد. چون آنچه در دل من است را درک نمیتوانند. میخواهم آهسته برای خواننده بگویم که؛ با کتاب های ساده شروع کن تا به کتاب های جدی برسی. طرح سیر مطالعاتی ات را بریز. از کتابهای حجیم علمی آغاز نکن. از کتاب های عامه پسند و رمان های ساده آغاز کن تا با من آشتی نمایی. یک بار که چنین شد؛ نمیگذارم تنها شوی. آنان که بیشتر کتاب میخوانند؛ استرس، دلتنگی، سیاهی ذهن، خودشیفتگی، خودخواهی و تجملگرایی در وجود شان کمتر است. من دیده‌ام کسانی را که با مطالعه، خود را جوانتر و شادتر احساس میکنند و زندگی شان صیقل شده است. انسانها شاید توانایی سفر به سراسر دنیا را نداشته باشند، اما میتوانند با مطالعه، به جاهای دیدنی بروند و فرهنگ های متفاوت را تجربه کنند. بر فرض این که به سراسر دنیا سفر نمودی، ولی امکان سفر به گذشته نیست. اما به سادگی میتوانی با مطالعه کتابهای کلاسیک به قرون گذشته سیر نمایی.در عصر حاضر، من ارزانترین وسیله برای یادگیری و لذت زندگی هستم. این شاید به نظر شما خودخواهی باشد که در وصف خود گفتم، ولی محضِ حقیقت است. اگر میخواهی زندگی ات رشد نماید، برای جامعه مصدر خدمت باشی، سیاستهای فرسوده و نا کارا را ریشه کن نمایی و مهمتر ازهمه این که اگر میخواهی به رشد فردی برسی کتاب بخوان. پس بیا آشتی کنیم تا ذوق زندگی را برایت نشان دهم.آرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیMon, 30 Nov 2020 04:44:32 +0330https://virgool.ir/@m_56064048/روزی-از-روزهای-زندگی-kauboufmda35محله‌ی‌زندگی مان، زمانی که با ابرهای سبک فولادی پوشیده می‌گردد وباران بند می‌آید تبدیل می‌شود به نقاشیِ زیبایی که فکر میکنی نقاشِچیره دستِ آن را کشیده است. رنگ تیره نصواری درختان که از برگ‌هایآن‌ها خبری نیست، سبزه‌های تیره و جاده ها خیس هارمونی جالبیایجاد می‌کند که فقط می‌خواهی در گوشه‌ی قرار بگیری و این نقاشیخدایی را برای ساعت‌ها تماشا نمایی.دست محمد در دستم است و به طرف مکتب (مدرسه) میرویم. محمد می‌خواهد از جاده‌ی بگذریم که علامت پیاده رو دارد. هنگامی کهچراغ راهنمای پیاده‌رو سرخ است می‌گوید ستاپ و زمانی که سبز می‌گردد می‌گوید برویم. از چهارراه باید به طرف چپ بپیچیم و از سهساختمان بگذریم که به دروازه‌ی عمومی محوطه مکتب برسیم. دروازه باز است و پیاده رو با نواری به دو بخش تقسیم شده است. راسترفت و چپ آمد. فاصله اجتماعی از جانب مسوولین مکتب و والدین به شدت مراعات می‌گردد.یک تن از کارمندان مکتب در نزدیکی دروازه عمومی در انتظار دانش‌آموزان و والدین شان است تا راهنمایی شان کند. بعد از گذشتن ازپیاده روی محوطه مدرسه که در حدود پنجاه متر است به دروازه‌ی مدرسه می‌رسی که در آنجا شش معلم از کلاس های مختلف با فاصلهدر انتظار دانش‌آموزان اند. فاصله بین هر یک از بچه ها با دیگری یک الی دو متر است و این فرصت بوسیدن و در آغوش کشیدنِ بچه رابه مادر یا پدر می‌دهد و بعد از آن کودک با خوشحالی قلبی با گفتن صبح بخیر به همه به طرف معلم شان می‌دود و با خوشحالی دستانمعلمش را می‌گیرد.زمان برگشت، طرف چپ را میگیرم. حالا فرصت این برایم مساعد است که اطرافم را به دقت بنگرم و کاوشی در درون خود نیز داشتهباشم. هنوز هم والدین با فرزندان شان از طرف مقابل در حرکت هستند. هوا کمی سرد است و دستانم را داخل جیب‌های بالاپوشم می‌کنمو به طرف خانه قدم زنان روان میگردم. حالا ابرها رفته اند و آفتاب از روبرو مستقیم به صورتم می‌تابد و به درستی چشمانم را نمی توانمباز کنم. دستم را از جیبم بیرون میاورم و سایه‌بان چشمانم می‌نمایم. هوا به شدت زیباست و دلم می‌خواهد ساعتی قدم زنم، ولی مظهرجانی با همسرم خانه هستند. تصمیم میگیرم مستقیم به خانه بروم.آرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیTue, 24 Nov 2020 15:24:53 +0330https://virgool.ir/@m_56064048/نوشتن-و-من-tvqjbnksaadaاز این که سانسور چی ذهنم امروز بیدار نشده است خیلی خوشحالم. من فقط واسطه شده‌ام آنچه را که خداوند در ذهنم می‌گذارد روی کاغذ بیاورم. این برایم خیلی فرح بخش است و دارم خوب تمرین می‌نمایم و از کلمه کلمهِ نوشته هایم لذت می‌برم.من برای نوشتن و خواندن وقت معین و مناسب را در نظر نمی‌گیرم. مثلآ همین لحظه که مظهر جانی خواب است؛ گیلاس چایی ریختم و کمپوترم را روشن کردم و موبایلم را کنار گذاشتم و شروع کردم به نوشتن. نوشتن فرایند هست که باید خودش اتفاق بیوفتد. تو به هیچ وجه نمی‌توانی بر ذهنت فشار بیاوری که بنویسی. نوشتن فقط یک قلب گرم می‌خواهد، دستان مشتاق و ذهن رها تا مانند موج های دریا نقش بندد و از طریق قلم و یا کلید های کمپوتر بر ورق سفید و یا سیاه اتفاق بیوفتد.نوشتن باید لذت بخش باشد تا حذ ببری، نوشتن باید ساده باشد تا بتوانی با آن کنار بیایی. هرقدر با نوشتن به سادگی برخورد نمایی به همان انداز می‌توانی خوب بنویسی. هرقدر پیرو قواعد سفت و سختی نگارشی باشی، نوشتن از ذهن و دستان‌ات فرار می‌کنند. من از روزی که چنین رها نوشتن را تجربه می‌کنم از لحظه‌های گرفتن قلم در دستم و سیاه کردن بر صفحه سفید کاغذ لذت می‌برم. هرقدر با چنین شیوه پیش می‌روم، به همان اندازه احساس می‌کنم چیزی برای گفتن دارم. گاهی سرم کمی به طرف راست شانه ام خم می‌گردد و دستانم عاشقانه بر روی کلیدهای کمپوتر می‌چرخند و حروف و واژه ها با دل خود برای شان جاه خوش می‌کنند، هدایت می‌گردند، پیاده می‌شوند بر صفحه کمپوتر و ذهنم راحت می‌گردد.از زمانی که بدون فشار ذهنی می‌نویسم و بر خود سخت نمی‌گیرم هم من نوشتن را بیشتر دوست میدارم و هم نوشتن مرا. با این چنین شیوه‌ی آرامش و سکون تمام وجودِ ذهنم را فرا می‌گیرد و احساس فرح برایم دست می‌دهد. شاید شما هم چنین تجربه ی داشته باشید. اگر ندارید امتحان کنید و لذت نوشتن را دریابید.آرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیTue, 17 Nov 2020 15:35:34 +0330https://virgool.ir/@m_56064048/وطنِ-من-به-میاندیشم-esxdgk5n6a9iدفتر شعر آوا در کاوک/ بهمن فرسیشعر: به تو اندیشیدنهنگامی که این شعر را مرور می‌کردم و با صدای بلند می‌خواندم مرا با خود بُرد به وطنم، جان‌وتنم، افغانستان. من پنج سال هست که از افغانستان مهاجرت کرده‌ا‌‌م. اما در این پنچ سال حتی پنج ساعت نبوده که در فکر آن نباشم. این شعر، کشورم را شدیدتر از قبل در ذهنم تداعی نمود. همین که خواندم {مانند پولاد که آیت استقامت است} اشک‌هایم ناخودآگاه جاری شد. کشور من واقعآ مانند پولاد آیت استقامت است، سال‌هاست که پیکر آن زخم می‌خورد و خون از آن فوران می‌زند. هر بار که قطرات خون جوانانش بر سینه‌ی دردمندش می‌ریزد، به زانو در می‌آید و زمانی که آن قطره خون مجددآ به جوان‌برومندی تبدیل می‌گردد، باز‌ استوار و با استقامت به پا می‌ایستد. هر حالتی که داشته باشد؛ زندگی در آن جریان دارد. گه‌گاهی آسمانش سرد و بی روح می‌شود و زمانی هم درخشان و مملو از شادی است. من گرچه سالهاست گوشه عذلت گزیده‌ام، و در بیکرانه‌ی دیار دور هستم، اما بازهم به تو می‌ا‌ندیشم. به تویی که کابل‌ات برایم شهر عشق و شور است. میدانی؛ قامت پولادین تو برای من فرصت تجلا داد و ایستایی تو برای من زندگی. بارها مُردم و زنده شدم، اما دستان ایثارگر تو مرا در آغوش گرفت و به خود فشرد و عشق بخشید و زندگی داد، چون تو به احدی سرخم نه‌نمودی. ترا زخم زدند و تو زخم را با جان خریدی و سجده‌ی بردگی ننمودی. تو برای من با تمام سختی‌ها و دردها نشان هویتی و نشان عشق هستی.ترا همیشه جوشان و تابان می‌خواهم. کوه‌های ترا بلند قامت، دریاهای ترا خروشان و زمین‌ات را آیت تکثر می‌خواهم. از تو دورم و به تو می‌اندیشم.آرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیMon, 16 Nov 2020 02:26:03 +0330https://virgool.ir/@m_56064048/نامهی-به-خودم-cgsrvajnvhn2سلام، من نامرئی تو هستم، بنابرین به خود اجازه می‌دهم که برایت نامه بنویسم.به یاد دارم از نوجوانی که کتاب می‌خواندی چیزی در دلت می‌گذشت. در اوایل متوجه نمی‌شدم چه می‌خواهی. اما با گذشت زمان فهمیدم می‌خواهی بنویسی.بارها در حالت درماندگی به یاد من افتادی، بعد کاری را انجام دادی که من کاملآ با آن موافق بوده‌ام. از این که هر لحظه مرا به خاطر داری خوشحالم.این را گفتم تا یادآوری نمایم که ما به هم اعتماد کامل داریم. اگر بی‌مقدمه به اصل مطلب می‌پرداختم شاید مشتی محکمی بر سرم می‌کوبیدی و دهنم را با دستانت می‌بستی و اجازه‌ی سخنوری برایم نمی‌دادی.حالا که فضا کاملآ دوستانه شده، می‌خواهم بگویم که؛ سالهاست جوانه‌های نویسنده‌شدن در فضای دل انگیز و سبز قلبت سر می‌زنند ولی سریعآ می‌میرنند. گاهی با افکار مسموم {تو نمیتوانیِ} ذهنت که ناشی از ترس است، و گاهی تو آنها را نادیده می‌انگاری. با این‌همه، این جوانه‌ها هم‌چنان در قلب و ذهنت مانند گل‌های لاله بدون کاریدن و باریدن می‌رویند. این‌بار هم خواستی بهانه بیاوری که من مسوولیت فرزندان و منزل را دارم. اما آنها خوش‌بختانه به تو گوش نکردند و شروع به رشد نمودند. آرزوی نویسنده‌شدن را سال‌هاست در کنج تاریک ذهنت قرار دادی، سعی بر نادیده گرفتنش کردی و می‌خواستی فراموشش کنی، اما نشد که نشد. چون به آن خواهی رسید، کارگاه خلاق نویسندگی تو را به آن خواهد رساند.شرط این است که به تمرینات دوره، نوشتن هزار کلمه ها و صفحات صبح‌گاهی پابند باشی. بگذار کلمات از ذهنت به رگه‌های دستانت برسند و از آنجا به نوک انگشتانت سرایت کنند و به قلم ات جاری شوند. روی صفحه کاغذ رقص‌کنان پهلوی هم قرار گیرند و آن وقت است که از لحظه لحظه ی قلم گرفتنت لذت خواهی برد.امروز را به خاطر داری که در جریان نوشتن، مظهر شانزده ماهه چند باری پا پیچت شد؟ خاطرت است که دیروز دیرتر از حد معمول بیدار شدی و سریع آشپزخانه رفتی تا قبل از دیر شدنِ مدرسه‌ی محمد صبحانه درست نمایی و در عین حال دفترچه ات را با خود به آشپزخانه بردی و در جریان تهیه صبحانه نوشتی؟ این است عشق، عشق به نوشتن.اگر می‌خواهی نویسنده شوی، مانند عاشقی که به پای معشوق‌اش می‌ایستد به پای آن بایست. عاشق نوشته‌هایت باش، چنانکه عاشق فرزندانت هستی. هر دفترچه میتواند فرزند معنوی تو باشد. همان‌طوری که برای رشد فرزندانت زحمت می‌کشی، برای شکوفایی نوشتن‌ات نیز تلاش کن.نوشتن را تمرین کن تا کلمات مانند قطرات باران که از ابرها بر زمین می‌چکد و با خود رحمت و آرامش میاورد، از قلمت ببارند و به خواننده حس آرامش و زندگی دهد و از نوشته هایت گهر یابد.اما، اگر نویسنده‌ی خوبی شدی، مغرور مشو و کبر را اجازه نده حاکم ذهنت گردد.آرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیSat, 14 Nov 2020 03:49:43 +0330https://virgool.ir/@m_56064048/نامهی-به-قلم-bshrvcqo6vweسلام قلم جان؛من آرزو هستم، یکی از دوست داران‌ات! در منزلم از تو و گونه‌های مختلف‌ات بسیار دارم . تمام شما دوست‌داشتنی هستید. اما آن که آسان تر به روی کاغذ روان می‌گردد به دلم بیشتر نزدیک است. قلم که روان باشد احساس می‌گردد هیچ نوع اجباری برای در حرکت آوردنش در کار نیست و نویسنده را به سادگی همراهی میکند. از این که همراه مقبلِ چون تو دارم به خود می بالم.قلم عزیزم، این اولین نامه یست که برایت مینویسم و امیدوارم از خواندن آن لذت ببری.میدانی زیبایی انگشتان دست انسانها چیست؟ مبرهن است که تو هستی، تو قلم عزیز. تو زیبایی زندگی هستی. تو شب و روز را برای کسانی که می‌خواهند بنویسند دوست داشتنی‌تر ساخته‌ی. میدانی گاهی فکر می‌کنم اگر تو نبودی این همه درد دل را با کی می‌کردم. گاهی نمی‌شود آنچه در قلبت است را با انسان ها در میان بگذاری. به همین دلیل به کنج امنی ضرورت است تا آنچه در دل داری بی پرده بیرون بکشی و آن پرده‌ی راز و نیاز تو هستی و دفترچه‌ی که با جوهر قلبت میتوان رنگینش کرد.با تو میتوان هنر نوشتن را به بخت و تعالی رسانید. آنچه به واسطه‌ی تو در دفترچه نوشته می‌شود، بعد به چاپ می‌رسد. بعد از چاپ، به بیگانه‌های میرسد که با نویسنده شناختی ندارند ولی همین کتاب است که ارتباط عاطفی بین نویسنده و آن بیگانهِ آشنا ایجاد میکند و این همه از هنرِ توست.گاهی تو به دست آدم‌های خوبی میوفتی و ابزار عدالت خواهی می‌گردی. برای بهبود وضعیت جامعه بر روی کاغذ راه میروی و صفحات را با رنگ وجودت پُر می‌نمایی. گاهی سبب نجات جامعه می‌گردی.گاهی هم به دست کسانی میوفتی که برای تملق از ارباب قدرت استفاده‌ات می‌کنند. میدانم که آنجا چه دردی می‌کشی و از شدت خشم چگونه قَی می‌کنی.اما سخت‌ترین زمان برای تو وقتیست که به دست قاضیِ ناعادل میوفتی و از ظلمت دهلیز ذهنش حکمِ را صادر میکند که معکوس حقیقت است. اینجاست که دردی کمر شکن بر اندام باریک و زیبایت مستولی می‌گردد و از فصاحتی که در کاغذ آمده، ناخشنود میگردی، تلخ میگیری و به شدت میشکنی.برای من؛ تو و دفترچه از زمان نوجوانی گوهر بوده‌اید و با شما و کتاب روح من همیشه صیقل می‌گردد. این گزافه‌گویی نیست، حقیقت محض است. تو کلمات را خیلی زیبا پهلوی هم قرار می‌دهي؛ گاهی حزین می‌نویسی و گاهی شاد. گاهی سبک می‌نویسی وگاهی سنگین.تو شاهد بزرگترین درد ها و شادی‌ها هستی، شاهد چشم های که تا سحرگاه نخفتند و با تو نوشتند. هرکسی به طریقی ترا بر روی کاغذ روان نموده و تو هم بی مهابا همراهیِ ‌شان نموده‌ای. تو عظمتی داری که حتی خدای عزوجل در قران هم از تو یاد نموده است و من قدر دان منزلتِ تو هستم.متاسفانه گرچه با آمدن وسایل تکنالوژی استفاده از تو که پدیده‌ی جادویی هستی کمی کم رنگ‌تر گردیده‌است، ولی به نظر من ابهت تو هنوز هم پا برجاست و حد اقل من شخصآ از این که با تو می‌نویسم لذت می‌برم. من ترا همیشه پایدار می‌خواهم و برقرار.عکس از انترنتآرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیFri, 13 Nov 2020 13:26:12 +0330https://virgool.ir/@m_56064048/راه-رفتن-founyjc2dpkpمن سیزده ماهم است. تازه قدم زدن را یاد گرفته‌ام و از این کارم به شدت لذت می‌برم. مخصوصآ زمانی‌که عوض زمین بالای میز چایخوری، غذا خوری و مبلمان قدم می‌زنم.دنیای عجیب‌و‌غریب و در عین حال زیبای راه رفتن را تازه کشف کرده‌ام. دنیایست متفاوت از چهاردست‌و‌پا رفتن. من مسله‌ی را متوجه‌ شده‌ام؛ این‌که تفاوت فاحشی بین قدم زدن من با مادر و پدرم است. من علاقه دارم که خیلی متین و دوست داشتنی قدم بگذارم. به همین دلیل دستانم را دوطرفم باز می‌گیرم و پاهایم را کمی جدا از هم می‌گذارم تا تعادل بدنم حفظ گردد و زمین نخورم و خوب راه بروم. اینکار به شدت مرا مجذوب خود می‌نماید و بی‌دلیل می‌خندم. گاهی فکر می‌کنم که طیاره/هواپیما هستم و دو دستم بالهای آن است و به‌ همین دلیل مشتاقانه می‌کوشم تا سریع قدم بگذارم و بدوم.زمانی که بزرگسالان را می‌نگرم تعجب می‌نمایم که چرا با دستان افتیده در دو طرف‌شان راه میروند، چرا اینها نمی‌توانند مثل من از قدم‌‌زدن شان لذت ببرند و لب‌خند زنند؟ و یا شاید دنیای بزرگسالان مثل دنیای ما زیبا نیست. شاید وقتی بزرگ شوم پاسخ این سوالم را بیابم.هر بار که بالای مبلمان و میزهای غذا خوری و چای خوری می‌روم، احساس می‌کنم کوهنورد هستم و کوهای سر به فلک کشیده‌ی افغانستان را کشف و فتح نموده ام. چون به اندازه‌ی یک کوهنورد تلاش می‌نمایم. اما پدر و مادرم گاهی با جملات شان و زمانی هم باحرکات شان مزاحم به پایان رسانیدن این ماموریت بزرگم می‌شوند. مثلآ می‌گویند: مظهر احتیاط کن پایین نیوفتی و یا با عجله می‌آیند و مرا از روی میز غذا خوری زمین می‌گذارند. در این حالت دلم می‌خواهد برای‌شان بفهمانم که پروژه‌ام را ناکام ساختید، اما زبانم رانمی‌فهمند و یا شاید می‌فهمند و نادیده می‌گیرند. آیا به نظر شما من کاری بدی می‌کنم؟ آخر من می‌خواهم تمام وسایل و گوشه و کنار منزل را کشف و فتح نمایم. این که مشکلی نیست.آرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیThu, 12 Nov 2020 05:06:38 +0330https://virgool.ir/@m_56064048/دردِ-جانکاه-sz8nyodg774rامروز سروده‌ی داوود سیاووش، پدر یما سیاووش را خواندم. قلبم از آن همه مویه و زاری گریست و به شدت گرفت. پدر بارها در سرودهاش می‌پرسد که {کجا رفتی، چرا رفتی}. پرسشی که هرگز پاسخی نخواهد یافت.ای پدر درد و داغ دیده، ای کوه متانت و ای پارچه‌ی صبر و استقامت؛ امروز خنجر به قلب تو به جرم تربیه فرزندان صدیق و زحمت‌کشفرو شده است. امروز تودردی را تحمل میکنی که سزاوارش نبودی و نیستی، اما جانیان قرن، این اهریمن‌های زمان دردِ از دست دادنِشهزاده‌ی چون یما را تا ابد برسینه‌ی پاک‌ات کاشتند.وقتی تصویر تان را قرآن به دست در رسانه‌های اجتماعی دیدم اشک از چشمانم جاری شد. چه سخت است دیدن فرزند جان‌برابر کهبی‌جان افتاده باشد. آفرین بر تو ای متانت زمان که تمام دردها و نوحه‌ها را در دل تاریکی و به تنهایی در کوچه های قلب شکسته‌ات فریادزدی و به رخ هیچ‌کس نکشیدی و خم به ابرو نیاوردی.کی پاسخگوی آن اشک‌های یاقوت فام شما خواهد بود؟ کی آن جگرِ سوخته‌ی شما را مرهم خواهد شد؟ اما من گمان دارم که شب زندهداری‌های تان که با ذکر و طاعت همراه است و تا سحرها نخفتید، بی‌جواب نخواهد ماند. دست قدرت، انتقام خون پاک فرزند شهیدتان رااز دژخیمان زمانه خواهد گرفت.گرچه به قول سعدی بزرگ {شاه از رعیت بود تاجدار}، اما این‌جا بعد از تاج‌گذاری، شاه رعیت را با تمام مشکلات شان فراموش میکند ومصروف بزرگ جلوه دادن‌های خود میگردد و وقعی به دردهای شهروندان نمی‌نهد.مطمینآ روح یما سیاووش، با آن همه صفات نیک قرین رحمت است و در آرامش کامل به‌سر می‌برد. او نه اندیشه‌ی غیر را پیروی می‌کرد ونه حاجت به کسی داشت. او خود کاردان و سخندان و سخنران بود. او و آنها {جوانان دانشگاه و کورس} رفتند، اما ما همه تا زندگیستسوگوار خواهیم بود چون هر روز جوانان خردمندی که سالها طول کشید تا به منزلت رسند، را از دست میدهیم.آرزو قانع رحیمی آرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیThu, 12 Nov 2020 00:56:46 +0330https://virgool.ir/@m_56064048/شهرِ-نشسته-در-آب-qqpimwhb7qn4عکس از Michael Kennaوکتور از خواب بیدار شد. قوس‌وکشی به بدنش داد و پرده را آهسته کنار زد. زمین در انتظار انوار طلایی آفتاب بود تا آنرا خندان در آغوش کشد، اما فضا را مهِ فراگرفته بود و از آفتاب خبری نبود.چشمان وکتور به وضعیت غیر عادی شهر افتاد. آب کانال (اِس) مانند که شهر را به دو بخش تقسیم میکرد به بیرون سرایت کرده بود. قسمت‌های زیادی شهر را آب پوشانیده بود. وکتور نگاهی به قایق‌های که وسیله انتقال افراد از یک طرف به طرف دیگر شهر بود، انداخت. قایق ها به رسم اعتراض در یک خط مستقیم پهلوی هم قرار گرفته بودند و به این میماند که از انتقال افراد سر باز میزنند. شهری زیبا که تا دیروز محل تجمع توریستان سراسر دنیا بود، تبدیل به شهر ارواح شده بود. تا چشم کار میکرد هیچکسی در شهر وجود نداشت و فقط ساختمانهای که کم کم زیر آب میشدند، هنوز هم مغرورانه و بی پروا و استوار در جاهایشان ایستاده بودند. به این میماند که به سوی انسانها با تمسخر مینگریستند و با صدای خموش برایشان میگفتند که زندگی سر آمده و با مرگ چند قدمی فاصله نداری. وکتور را وحشت برداشته بود و به هر کجای که فکرش میرسید تلیفون میکرد، اما وصل نمیشد. با عجله از هوتل خارج شد. هیچکس سر راهش قرار نگرفت. مثل این که تمام اهالی، نیمه‌های شب خطر را حس کرده و شهر را ترک نموده بودند. احساس کرد که او آخرین فردی است که شهر را باید ترک کند. از این که جا مانده بود، وحشت میکرد. با خود فکر نمود؛ اگر نتواند خود به جای دیگر برساند لحظه‌های نزدیک شدنِ مرگ را احساس خواهد کرد. از یاد آوری این مسله، پشتش به شدت میلرزید، اما امیدش را از دست نمیداد. به طرف کانال پیشرفت و قایقی موتوریِ توجه‌اش را جلب نمود و با عجله به داخل آن پرید. در این چند روزی که برای سیاحت به این شهر آمده بود، با راه‌های بیرون رفت از آن بلد شده بود. موتور قایق را روشن نمود و با عجله به سوی بیرون شهر راند. آهسته آهسته از شهر ارواح که تا دیروز محل سیر و سیاحت توریستان جهان بود، دور شد و نجات یافت.آرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیآرزو قانع رحیمیWed, 11 Nov 2020 23:14:51 +0330