مرضیه شمس·۲ ماه پیشتوقف در مِهیادم نمی‌آید آخرین بار چه زمانی این‌طور خندیده بودم. شاید همان زمانی که هم‌سن آن‌ها بودم؛ زمانی که فردا را گذاشته بودم برای همان فردا.
مرضیه شمس·۲ ماه پیشنیمه تاریکِ مادر راه، بوف کور می‌خواندم: «آیا سرتاسر زندگی یک قصه مضحک و احمقانه نیست؟ قصه فقط یک راه فرار برای آرزوهای ناکام است.»دوبار بند کفشم باز شد…
مرضیه شمس·۳ ماه پیشهشت ساعتِ کشداردلهره عجیبی از اول صبح افتاده بود به جانم. همه‌چیز یک‌جور دیگر است. جلسه تراپی این هفته‌ام عقب افتاد و حالا این بغضِ غریبه راه گلو را سفت چ…
مرضیه شمس·۳ ماه پیشآشتی با «گلستان» زیر درخت گردوگفتم بذار غافلگیر شن. وسایلمان را پیچیدیم توی هم و «او» زودتر خوابید. کمی خانه را سامان دادم، دست کشیدم روی تن کایا، نازنازی‌اش کردم و وعده…
مرضیه شمس·۳ ماه پیشپیادهروی با «او»خورشید غروب کرده بود و حالا گرما از زمین فوران می‌کرد. شاید این سومین بار بود که با «او» پیاده‌روی می‌کردم؛ به‌جز گذشته‌های دور. به عقیده ا…
مرضیه شمسدرآبی بنفش·۴ ماه پیشاز نگفتنهاامروز روزِ دورکاری‌ام بود. حملِ بیش از حدِ خودم به تنهایی سخت شده است. مخصوصا که دلهره عجیبی تمام روز همراهم بود. از لحظه‌ای که بیدار شدم م…
مرضیه شمسدرآبی بنفش·۵ ماه پیشیک روز آب میشومشیرجه می‌زنم توی حوضچه آب سرد، بعد از جکوزی. بدنم بی‌حس می‌شود. سرما می‌رسد به قلبم و لبخند به لبانم. چشمانم بسته است. ثانیه‌ها در لحظاتی ا…
مرضیه شمسدرآبی بنفش·۵ ماه پیشمن هم همینطور...در روزهایی می‌نویسم که صدای ویرگول کمتر شده. شیرفلکه ارتباطمان با دنیا را کمی شل کرده‌اند. اما حکایت، همان حکایت است که بود. هدف ما هم هما…
مرضیه شمسدرآبی بنفش·۵ ماه پیشایستگاهِ «ملکوت»کتابِ ملکوت را که بستم، حس کردم فضایِ سنگین و مسخِ داستانِ صادقی به بیرون نشت کرده و روی صندلی‌های فلزیِ ایستگاه نشسته است.
مرضیه شمسدرآبی بنفش·۵ ماه پیشکوکی، پوکساید و دیگر روش‌های تضمینی برای بقاامروز صبح که خبرها را چک می‌کردم، باز هم طبق معمول از اینکه «ما هیچ‌جای این دنیا نیستیم» حرص خوردم.
