این بار فرق داشت. پوستِ نازک دور انگشت شستم را جوری کندم که خونش بند نمیآمد. چسب زخم را از جعبه کمکهای اولیه شرکت برداشتم. همیشه با خودم میگویم این آخرین بار است که اتفاق میافتد، اما وقتی دردش را حس میکنم، به خودم میآیم و میبینم کار از کار گذشته.
در این فکرم که برای آخر هفته برنامه بریزم؛ برنامهای برای نفس کشیدن خارج از شهر و ذخیره کردن کمی اکسیژنِ بیشتر در ریهها. دردِ خوشایندِ زخمِ پوستِ کنار ناخنم را حس میکنم.
توی ترافیک ماندهایم و از ماشین کناری صدای آهنگ بلندی را میشنویم. چند پسر سوار ماشین هستند. به زور هفده یا هجده ساله به نظر میرسند. یکیشان از ماشین پیاده میشود و صندوق عقب را باز میکند. همزمان که دنبال چیزی میگردد، با پسرهای توی ماشین چیزی میگوید و شروع میکنند به خندیدن. یک خنده از ته دل.
خوشی و بیخیالیِ دنیا توی چشمهایشان موج میزند. انگار فقط خودشان روی زمین هستند و همهچیز دور آنها میچرخد. انگار مرکز جهان از خندههایشان نشئت میگیرد.
یادم نمیآید آخرین بار چه زمانی اینطور خندیده بودم. شاید همان زمانی که همسن آنها بودم؛ زمانی که فردا را گذاشته بودم برای همان فردا. زمانی که پوستِ کنار انگشتانم در امن و امان بود. جسارت داشتم که زندگی کنم، تصمیم بگیرم، انتخاب کنم و ادامه بدهم. این چند سال روزهای خوبی نبود. روزهای خوبی نیست. دلهرهها، غمهای پیدرپی، اضطرابهای طولانی؛ چیزهایی است که باقی مانده.
به میعادگاهمان که هر سال به آن میرویم، میرسیم. دیگر مثل سالهای قبل آنقدر دنج نیست، اما هنوز صدای آب رودخانه، زاغها و پرندههایی که اسمشان را نمیدانم، جریان دارد. درختِ بزرگ کنار رود هنوز سر جایش هست؛ بلندتر و باریکتر از قبل.
دراز میکشم روی زیرانداز و به مِهی که از بالای سرم رد میشود نگاه میکنم. صدای باد توی دشت و لای شاخههای بالای سرم میپیچد. تُکِ سرما به تنم نفوذ میکند. به درختِ آشنا خیره میشوم. پنج سال پیش فکر میکنم زیر همین درخت خندههای کیفآوری داشتم. یک سوییشرت قرمز به تنم بود. هجده سالم نبود، ولی مثل هجدهسالهها رفتار میکردم. سبک، بیدغدغه، گرم و پرشور. میگذارم مِه، روی تمام آن چیزی که از من باقی مانده را بپوشاند. تمامِ تکههای باقیماندهی تاریکم