
دلهره عجیبی از اول صبح افتاده بود به جانم. همهچیز یکجور دیگر است. جلسه تراپی این هفتهام عقب افتاد و حالا این بغضِ غریبه راه گلو را سفت چسبیده. چشمانم سنگین و خستهاند. میم ظاهرم را که میبیند پیام میدهد حالت خوب است؟ فکر میکردم خوبم. فکر میکردم کسی حالم را نمیبیند، ناپیدا شدهام. قلبم تندتند میزند. ایرپادها توی گوش؛ نامجو، نجفی، ولنتین استیپ... داکیومنت اول را به میم تحویل میدهم. میرویم به جلسه. با خودم میگویم همهاش ۸ ساعت است، باید دوام بیاوری. اما انگار اینجا نیستم. جایی باید باشم که آدمهای زیادی نداشته باشد. پرت میشوم به دیشب. خواب بودم که یکهو صدای بلندگوهای ماشینهای ردشده از خیابان بلند شد، نعره میزدند توی تاریکی و پرتم کردند بیرون از خواب. ساعت ۴ صبح بود؛ کایا بندِ اسباببازیاش را به دندان کشیده بود و آمده بود بالای سرم.
پرت میشوم به امروز، توی سوپرمارکت. زن نسبتاً مسنی شماره کارتش یادش رفته بود. مردِ داخل سوپری منتظر ایستاده بود. زن به پسرش زنگ زد تا رمز را بپرسد. صحنه برایم مشمئزکننده بود. خودم را گذاشتم جای او. جای زنی که حافظهاش خیانت کرده، که وابسته یک شماره پشت تلفن است، که در میان آنهمه بیحوصلگیِ خریدار و فروشنده، تنهاییاش عریان شده. یکلحظه تمام وجودم پر شد از ترسِ روزی که من هم آن طرفِ خط، درمانده و چشمبهراهِ یک یادآوری بمانم.