خورشید غروب کرده بود و حالا گرما از زمین فوران میکرد. شاید این سومین بار بود که با «او» پیادهروی میکردم؛ بهجز گذشتههای دور. به عقیده او، من گزینه مناسبی برای همراهی در پیادهروی نیستم. اما هر بار که پیشنهاد همراهی میدهم، از سر حجب و حیایی که دارد، نمیتواند درخواستم را رد کند.
معمولاً وسط راه، مسیرم را کج میکنم و سر از سوپرمارکت درمیآورم، هوس چیزی برای خوردن میکنم یا از مسیری که انتخاب کرده راضی نیستم و راه دیگری پیشنهاد میدهم. با این حال، به من خوش میگذرد.
البته تصمیم گرفتهام دیگر برای همراهی در پیادهروی به او اصرار نکنم و این آخرین بار باشد. دلم نیامد اگر واقعاً آخرین پیادهرویمان باشد، آن را ثبت نکنم؛ با همه مشاهدههایی که سر ذوقم میآورند.
دوقلوهای موفرفری
از شریعتی گذشتیم و به پالیزی رسیدیم. هجوم آدمها کنار آبمیوهفروشی توجهم را جلب کرد. برای ایستادن مردد بودم. از میان جمعیت رد شدیم. یکی دو مغازه را که پشت سر گذاشتیم، گفتم:«نظرت چیه یه نوشیدنی بخوریم؟»
نگاهی از سر استیصال به من کرد، بعد لبخندی زد و سرش را به نشانه تأیید تکان داد.
داشتم نوشیدنیها را نگاه میکردم؛ شاتوت و آناناس، انار و پرتقال، شیک معجون، شیرپسته طالبی، شیرپسته میکس. آخری وسوسهکنندهتر بود.
او رفت سفارش بدهد و من کنار جدول خیابان ایستادم. از سمت چپم سروصدایی میآمد. پلیسی مشغول گوش دادن به حرفهای زنی بود و گاهی چیزی یادداشت میکرد. انگار دعوایی شده بود و من داشتم ته ماجرا را حدس میزدم.
ناگهان دختری موفرفری، حدود سیزده چهارده ساله، از روبهرویم رد شد و پشت سرش دختری که انگار دوقلویش بود، با همان موها و همان لبخند، از کنارم گذشت. کنارم ایستادند و مردی که احتمالاً پدرشان بود، بینشان قرار گرفت. دخترها چیزی در گوشش میگفتند و ریزریز میخندیدند. مرد، همانطور که از دور منو را نگاه میکرد، چیزی جوابشان داد و هر دو از خنده رودهبر شدند. لباس اداری به تن داشت و معلوم بود بعد از کار با دخترها قرار گذاشته است. دخترها همچنان حرف میزدند و او فقط گوش میداد و گاهی لبخندی میزد. سرم را برگرداندم و دنبال او گشتم.
پیرزنهای رنگی
روی صندلیهای زرد مغازهای کنار پیشخوان نشسته بودند. موهای یکی کوتاه و شرابی بود و جلوی سرش کمی ریخته بود. خیره به سیبزمینیهایی بود که تازه از روغن درآمده بودند. دست باریکش را زیر چانه گذاشته بود. پیرزن کناری سرش توی گوشی بود. شلوارک سفید با کمربند قهوهای و تیشرت سبزی پوشیده بود.
هر دو در سکوت منتظر سفارششان بودند. مرد پشت پیشخوان سیبزمینیها را داخل ظرف ریخت، بعد قارچها را روی صفحه فلزی داغ انداخت، چند بار زیر و روشان کرد و در آخر پنیر را رویشان ریخت. سس صورتیرنگی روی سیبزمینیها کشید و ظرف را جلوی دو پیرزن گذاشت.
پیرزنِ موشرابی از کیفش اسپری الکل را بیرون آورد و دستهایش را ضدعفونی کرد. دیگری بیمکث یک سیبزمینی برداشت و آرامآرام خورد.
من با دقت به سیبزمینیها نگاه میکردم که او با لیوانهای شیرپسته از راه رسید و گفت:«جوری زل زدی بهشون که انگار تا حالا سیبزمینی نخوردی!»
کورشِ سبز
به پارک کوروش رسیدیم. بچهگربههایی که حالا دیگر راه رفتن یاد گرفته بودند، پشت درختها قایم شده بودند. گربههای بزرگتر دور ظرف غذای خشک جمع شده بودند. زمین بازی پر از بچههای قد و نیمقد بود. آن طرفتر چند پسر فوتبال بازی میکردند و یکیشان با صدای بلند فریاد زد:«کرنر!»
به وسط پارک که رسیدیم، پلههایی دیدیم که به مسیری زیر درختها میرسید. تا آن روز متوجهشان نشده بودیم. پایین، تاریک و ناشناخته بود.
او گفت:«از اینجا بریم.»
رفتیم به دل تاریکی و از کشف جایی تازه، میان آن همه شلوغی، ذوق کردیم. سنگفرشی طولانی زیر سقفی از شاخههای درخت امتداد داشت و در انتهایش چند نیمکت بود. مسیر ما را به ته پارک رساند. آنجا به دری عجیب رسیدیم که از پشتش صدایی شبیه موتور برق میآمد.
او گفت:«یاد فیلمهای سروش صحت افتادم.»
در راه برگشت، به داستان نیمهتمامی فکر میکردم که باید همان شب مینوشتم. ذهنم باید خالی میشد. وزن سنگین کلمات در سرم میچرخید. از آنجا که نتوانسته بودم پیادهروی چندان مهیجی برایش رقم بزنم، مرا تا خانه رساند و بعد، بیآنکه هیاهوی همیشگی من همراهش باشد، به پیادهرویاش ادامه داد. به خانه که رسیدم، شروع کردم به نوشتن نامهای؛ یکی از تمرینهایی که ناهید طباطبایی از ما خواسته بود انجام دهیم. بعد آن را برای او خواندم. وقتی تمام شد، دیدم چشمانش پر از اشک است.
فکر نمیکردم غمگین باشد؛ اما گویا بود. شاید روزی از آن نامه هم اینجا نوشتم.