سه گوشی آلارم می‌دادند؛ دوتا بالای سرمان و دیگری خارج از اتاق. پتو را کشیدم روی سرم. به او گفتم امروز دیرتر می‌روم سرکار، اتفاق خاصی نخواهد افتاد. دوش گرفتم، موهایم را خشک کردم و آمدم توی آشپزخانه که ظرف آب کایا را پر کنم. چشمم خورد به ظرف‌های توی سینک. دو روز بود که ظرف‌ها جمع شده بود؛ چیزی که معمولاً بعید بود اتفاق بیفتد. انگار در این دو روز آن‌ها را ندیده بودیم. به ساعت نگاه کردم؛ هنوز وقت برای رفتن داشتم. ظرف‌ها را گذاشتم توی ماشین و سینک را تمیز کردم.
در راه، بوف کور می‌خواندم: «آیا سرتاسر زندگی یک قصه مضحک و احمقانه نیست؟ قصه فقط یک راه فرار برای آرزوهای ناکام است.»
دوبار بند کفشم باز شد. آخرین باری که باز شد را دیگر نبستم
پلی‌لیستم بعد از مدت‌ها رفت روی آهنگ «برای...». دلم لرزید. پرت شدم به شبی که رفته بودیم پشت در دانشگاه شریف؛ شبی که نزدیک بود شیشه‌های ماشین‌مان را بشکنند. ترس داشتیم، ولی هنوز امید داشتیم.
نشستم روی صندلی که «عین» گفت هوس آلوچه کرده، «عینِ» دیگر درخواست سفرِ آخر هفته داشت، و «ز» از پشت صندلی صدایم زد و گفت: «تسکش را زدم». دوستشان دارم.
هوا امروز خنک‌تر بود. بعد از دیدن آخرین اپیزود از فصل دوم سریال Leftovers زدیم بیرون؛ جایی که فقط آسمان بود و ستاره‌های ریز و درشت. تاریکی موج می‌زد. از بالا، شهر در سکون، روشن بود. بالکن‌های خانه‌های نزدیک‌تر پیدا بودند. دو دختر را از دور می‌دیدم. یکی از آن‌ها نشست روی صندلی. از دور فقط دو سایه مشکی بودند و جزئیاتی از آن‌ها دیده نمی‌شد. شهر آرام بود، انگار که میلیون‌ها آدم در آن ناپدید شده باشند. از دور نورِ هواپیماهایی که رد می‌شدند، دیده می‌شد. دیگر می‌دانستیم کجا قرار است دور بزنند و آماده فرود شوند.
نشسته بودیم لبه سکویی که زیر آن پارکی نیمه‌تاریک پیدا بود. نسیم خنک همچنان می‌وزید. نوشیدنی خنکی را که قبل از رسیدن به بالا گرفته بودم، باز کردیم. گفتم: «بیا هواپیماها را بشماریم.»
نوشیدنی‌مان که تمام شد، به شیشه‌اش نگاه کردم. رویش نوشته بود مجیدیه. دوست داشتم شیشه را جایی بشکنم و از لذت شکستنش آرامش بگیرم. بچه که بودم، کنار خانه‌مان زمین خالیِ بزرگی بود. با «ر» و «ه» بطری‌های شیشه‌ای خالی را پرتاب می‌کردیم به دیوار پشتی خانه و می‌شکاندیم. صدای خرد شدن‌شان روی دیوار هنوز توی گوشم است؛ با قدرت تمام این کار را می‌کردیم.
کم‌کم برگشتیم پایین که برویم سمت خانه. از شلوغی پمپ‌بنزین‌ها پناه آورده بودیم به انتهای شب، اما پمپ‌بنزین هنوز شلوغ بود. ۴۰ دقیقه در صف ایستادیم.
بوی تند بنزین از پنجره نیمه‌باز خزید توی ماشین. سرم را تکیه دادم به صندلی. او دست‌هایش را روی فرمان گذاشته بود و با انگشت‌هایش ضرب می‌گرفت. به نیم‌رخش نگاه کردم، به نور زرد چراغ‌های خیابان که روی صورتش می‌افتاد و رد می‌شد. بند کفشم که هنوز باز بود را توی تاریکی زیر پا احساس می‌کردم. چشم‌هایم را بستم. صدای شکستن بطری‌های شیشه‌ای باز توی سرم چرخید؛ انگار آرامش، فقط همان روزها بود، پشت دیوارها و توی زمین خالی‌ای که برایمان مقدس بود.
