گفتم بذار غافلگیر شن. وسایلمان را پیچیدیم توی هم و «او» زودتر خوابید. کمی خانه را سامان دادم، دست کشیدم روی تن کایا، نازنازی‌اش کردم و وعده دادم دو روز بیشتر تنهایت نمی‌گذاریم، عمو امیر و خاله فاطمه سر می‌زنند حتماً. قرارمان پنج صبح بود، یک روز قبل تعطیلات، غافل از اینکه بقیه هم همین فکر را کرده بودند. راهکارمان خورد به درِ بسته و ساعت‌ها کلافگی در ترافیک چالوس. کتابم دمِ رفتن جا ماند روی جاکفشی. صدای پادکست «رختکن بازنده‌ها» می‌آمد و وسطش خوابم برد. چشم که باز کردم فقط ۱۰۰ متر جابه‌جا شده بودیم! طولی نکشید که جاده یک‌طرفه شد.
توی راه‌پله بابا داشت می‌آمد پایین، ما را که دید چشمانش گرد شد، سورپرایزمان جواب داد. مامان از ذوق چشمانش خیس شد و عمه هم آنجا بود؛ لاغرتر از قبل. بعدِ مرگِ عمو ساکت‌تر شده بود، پلک‌هایش افتاد روی هم و نگاهش سرید پایین: «فکر کنم بچه‌ها هم قراره سورپرایز کنن، خبری ازشون نیست...»
بعدازظهر رفتیم بیرون. هوا شرجیِ قابل تحملی بود. هوس کیک یزدیِ قنادی گیلانی کردم اما تمام شده بود. به جایش کلوچه فومنی داغ خریدیم. می‌خواستم در این چند روز اعتیادم فروکش کند. رفتیم شهر کتاب شهسوار. «پاریس، جشن بی‌کران» را خواستم، نداشت. «عناصر داستان» را خواستم، نداشت. چشمم خورد به «نامه به سیمین»ِ ابراهیم گلستان؛ کم‌حجم و کوتاه، همانی که یک‌بار عطیه عطارزاده گفته بود حتماً بخوانیم. این سفر مناسبش بود. با خودم گفتم بالاخره باید با سبک و افکار گلستان آشتی کنم.
زنگ را که زدیم بی‌پرسش باز کرد. بوی درخت‌های پرتقال که هنوز نرسیده بودند، پیچیده بود توی حیاط. عمه از دور ما را دید، لبخندی زد که «چه بی‌خبر!» امانتی داشتیم که باید تحویل می‌دادیم. اصرار که بیایید داخل بنشینید. خانه غمگین بود، «چرا رفتی»ِ شجریان از در و دیوار می‌ریخت. ما که رسیدیم آهنگ را قطع کرد، «بشینید الان براتون میوه میارم.» از خمودی و بی‌رمقی خانه دلم گرفت. از وقتی عمو رفته بود، خانه غمباد گرفته بود؛ فقط عکس‌ها مانده بودند و او. گفتم همراه ما بیا بریم. کمی به فکر فرو رفت و گفت نه، اینجا راحتم.
کنار کلبه روی سبزه‌ها، زیر درخت گردو دراز کشیده‌ام و «نامه به سیمین» می‌خوانم. گلستان می‌گوید: «من تا اول خودم از غربال رد نشوم، به غربالی که دست دیگران است چرا خودم را بسپارم؟ غربال خودت را تکان بده.» بوی هیزمِ زیر دیگِ آش توی هواست. صدایی از بحثی می‌آید توی دالان: «با پنیر برشته می‌چسبه...» باد می‌وزد توی درختان، کتابم خیس می‌شود، قطره‌های ریزِ بی‌صدا می‌آیند پایین و چشمانم کم‌کم در هوای نمناک سنگین می‌شود. در فکر اینم به «او» بگویم برویم پیاده‌روی که مامان صدا می‌زند بیا چایی بخور...
