مائده رستگاری·۴ ماه پیشچگونه اندوه کلاه از سر برمی‌دارد؟برای سربازان پرپرشده که نمی‌دانستند شب آخر است.«طلیعه‌ی نواختن»قلم بغض می‌کند؛ واژه‌ها کنار هم نمی‌شینند. حتی اندوه کلاه از سر خود برمی‌دار…
مائده رستگاری·۶ ماه پیش«حصار»دوان‌دوان، در بالکن، به سویش می‌روم. نامم را آرام صدا می‌زند:- شهریار مواظب باش! آروم بیا.نوک کفشم که به نرده‌های نازک و سفید برخورد می‌کند…
مائده رستگاری·۹ ماه پیشبرای تمام قربانیان صحنه‌‌ی روزگار...«اندوهِ بودن» این کوهِ استوارِ شکننده، با آغوش سایه‌اش، رایحه‌ی شادی را بر این بوته‌ی اقاقیِ غم‌زده، می‌پاشد. کاشانه‌‌اش ویرانه است؛…
مائده رستگاری·۱ سال پیش«بیشتر ترش نه شیرین»یک فن‌فیکشن از فیلم ترش و شیرین، که خاطرات خنده‌داری ازش داریم. من متفاوت نوشتم و تضاد ایجاد کردم. امیدوارم لذت ببرید، شنوای نظرات هستم.🌱
