«حصار»

دوان‌دوان، در بالکن، به سویش می‌روم. نامم را آرام صدا می‌زند:

- شهریار مواظب باش! آروم بیا.

نوک کفشم که به نرده‌های نازک و سفید برخورد می‌کند؛ متوقف می‌شوم. گل‌های رز صورتی را پشت تنم پنهان‌تر می‌کنم.

نسیم خنکی، پیراهن بلند زردش را می‌تکاند و موهای خرمایی او را پریشان‌تر می‌کند.

زبانم را دور دهانم می‌چرخانم:

- دیر کردم؟

دست‌های برهنه‌‌اش را به سینه‌اش تکیه می‌زند:

- متاسفانه!

با زمزمه‌ ادامه می‌دهد:

- انگار نه انگار همسایه‌ی دیوار به دیواریم.

- ببخش دیگه.

نور به صورتش می‌تابد؛ دستش را حایل چشم‌هایش می‌کند.

برای این‌که بحث را عوض کنم، سرمست و بلند می‌خندم:

- می‌دونی همین آقای همسایه قراره چه خبری به معشوقه‌اش بده؟

دستانش را روی نرده‌های بالکن‌شان می‌‌گذارد و شانه‌هایش را جلو می‌آورد. لعنت به این نرده‌ و فاصله‌ی میان‌مان. کاش دستم می‌رسید و شانه‌های برهنه‌اش را بوسه‌باران می‌کردم.

نگاه می‌گیرد:

- تا اون دسته گل رو بهم ندی تا اطلاع ثانوی صدات رو نمی‌خوام بشنوم.

دستانم کمی شل شد و ابروهایم بالا رفت:

- چه‌جوری فهمیدی؟

- خیلی تابلویی آخه.

من بلند می‌خندم، نیلوفر به گونه‌اش چنگ‌ می‌اندازد. هیسِ کشیده‌ای می‌گوید و می‌افزاید:

- چه‌ خبرته؟ مامانم گوشاش تیزه!

خم می‌شوم تا از میان این فاصله‌ی دو متریِ لعنتی، رزهای صورتی را به دستش برسانم. او هم خم می‌شود. چه نزدیک است و دستم به دستش نمی‌رسد.

لبخندی می‌زند:

- سنگ هم از آسمون بیاد این دسته گل رو باید به من بدی جناب.

دست راستش را بیشتر جلو می‌آورد و نرده را تیکه‌گاهِ دست دیگرش می‌کند.

نگاهم محوِ چالِ گوشه‌ی لبش است. اخمی پیشانی‌اش را خط کم‌رنگی می‌اندازد. چه با اخم و خنده، در هر صورت واژه‌ی زیبایی را معنا می‌بخشد.

چهره‌اش جمع می‌شود و به نرده می‌نگرد:

- آخ.

دستش را روی شکمش نوازش‌وار می‌رقصاند.

- ان‌قدر به اون نرده نچسب، بذار من جلوتر میام.

دستم را بیشتر جلو می‌برم.

اگر به او بگویم که پدرش رضایتِ ازدواجِ ما را داده؛ چال گوشه‌ی لبش، عمیق‌تر می‌شود.

صدای ضعیفی می‌آید. مادر نیلوفر است، صدایش می‌زند؛ اما می‌دانستم که او همیشه در این لحظه‌ها در را قفل می‌کند.

گل را از دستم چنگ می‌زند:

- گرفتمش!

به سرعت سرم را کج می‌کنم و می‌خندم:

- حالا خبر خوش رو بگم؟

لحظه‌ای سکوت و سپس صدایِ برخوردیْ محکم به زمین می‌آید. سرم را می‌چرخانم‌؛ نیست. نکند مادرش با قفلِ زاپاس در را باز کرده که نیلوفر رفته؟

قفسه‌ی سینه‌ام بالا و پایین می‌شود و بلند نامش را صدا می‌زنم. از فکری که ریشخند‌کنان از ذهنم می‌گذرد، دو دستم را به صورتم می‌کوبم. با قدرتِ کمی، چشمم به زمین می‌افتد؛ نفسم می‌ایستد و زبانم به کامم می‌چسبد. این نیلوفر من است؟ بی‌حس به من چشم دوخته است، پلک نمی‌زند. چرا چیزی نمی‌گوید؟ لباسش، به تندی، از زردی به سرخی می‌رود. گل‌ها بی‌‌جان، در مشت باز شده‌اش، آهسته می‌گریند.

- مائده رستگاری 🤎🔗