«اندوهِ بودن»
این کوهِ استوارِ شکننده، با آغوش سایهاش، رایحهی شادی را بر این بوتهی اقاقیِ غمزده، میپاشد.
کاشانهاش ویرانه است؛ اما زخمهای جانسوز گلبرگها را تسکین میدهد. لنگلنگان، راه رفتن را میآموزد و با لبخند دردمندش، بیصدا، بر کلمهی «ایثار» معنا میدهد.
در خاموشی جان میبارد؛ و خود به جان مردهاش روح میدمد. و فردا دوباره، با گامهایی ناتوان به تماشای سلاخی امیدهایش مینشیند...