https://virgool.ir/feed/@m_18996139fa2026-11-12 04:33:24https://files.virgool.ir/upload/users/4110766/avatar/HCGSe5.jpghttps://virgool.ir/@m_18996139https://virgool.ir/@m_18996139/چگونه-اندوه-کلاه-از-سر-برمی-دارد-axsmmttng1iqبرای سربازان پرپرشده که نمی‌دانستند شب آخر است.«طلیعه‌ی نواختن»قلم بغض می‌کند؛ واژه‌ها کنار هم نمی‌شینند. حتی اندوه کلاه از سر خود برمی‌دارد؛ در برابر شیون مادری که پوتین‌های فرزندش را در آغوش دارد. نمی‌دانم... شاید قول داده بود فردا بازگردد؛ آمد؛ اما فقط پوتین‌هایش. پر از بوسه‌های تلخ خون بودند، شاید وقتی تلفن را روی مادرش قطع کرد و سرش را روی بالش سپرد؛ فواره‌ی خون پادگان را در آغوش گرفت. خونی که از سایه‌ای به یادگار مانده. از واژه‌ی «ایثار» جان گرفته. از جوانه‌های غیرت ریشه کرده و حالا سایه‌سار وطن شده. رفت که وطن بماند. همچون پیله‌ای که می‌میرد تا پروانه پرواز کند و در آسمان‌ها اوج بگیرد. رفت که نبض وطن، پرشورتر بدمد.اکنون قلم می‌گرید؛ واژه‌ها ترجیع‌بندش و اندوه، سکوت پدری را روایت می‌کند که اشک، حیران، در چشمش مانده. فرزندش را آسمان برده؛ آسمانی که آغوشش را زودتر از همه باز کرد.حالا این سایه‌ای که وطن را در آغوشش گرفته؛ بوی خون می‌دهد. ره‌آورد حماسه‌ای خونین!این جگرگوشه‌های پرپر شده، در آغوش سرد خاکند؛ اما مرثیه‌ی غیرت‌شان را جا گذاشته‌اند. مرثیه‌ای که پرجان‌تر از قبل نواخته می‌شود. زمزمه‌ی ایثارشان در گوش وطن نواخته می‌شود. رفتند؛ اما وطن و هم‌وطن مانده.حنجره‌های خاموش، طلیعه‌ی نواختن سمفونی‌های زنده است.نویسنده: مائده رستگاری - مائدمائده رستگاریمائده رستگاریSat, 25 Jul 2026 11:11:32 +0330https://virgool.ir/@m_18996139/حصار-nt1tu8eqi2i1دوان‌دوان، در بالکن، به سویش می‌روم. نامم را آرام صدا می‌زند:- شهریار مواظب باش! آروم بیا.نوک کفشم که به نرده‌های نازک و سفید برخورد می‌کند؛ متوقف می‌شوم. گل‌های رز صورتی را پشت تنم پنهان‌تر می‌کنم. نسیم خنکی، پیراهن بلند زردش را می‌تکاند و موهای خرمایی او را پریشان‌تر می‌کند. زبانم را دور دهانم می‌چرخانم:- دیر کردم؟دست‌های برهنه‌‌اش را به سینه‌اش تکیه می‌زند: - متاسفانه!با زمزمه‌ ادامه می‌دهد: - انگار نه انگار همسایه‌ی دیوار به دیواریم. - ببخش دیگه.نور به صورتش می‌تابد؛ دستش را حایل چشم‌هایش می‌کند.برای این‌که بحث را عوض کنم، سرمست و بلند می‌خندم: - می‌دونی همین آقای همسایه قراره چه خبری به معشوقه‌اش بده؟دستانش را روی نرده‌های بالکن‌شان می‌‌گذارد و شانه‌هایش را جلو می‌آورد. لعنت به این نرده‌ و فاصله‌ی میان‌مان. کاش دستم می‌رسید و شانه‌های برهنه‌اش را بوسه‌باران می‌کردم.نگاه می‌گیرد:- تا اون دسته گل رو بهم ندی تا اطلاع ثانوی صدات رو نمی‌خوام بشنوم.دستانم کمی شل شد و ابروهایم بالا رفت:- چه‌جوری فهمیدی؟- خیلی تابلویی آخه.من بلند می‌خندم، نیلوفر به گونه‌اش چنگ‌ می‌اندازد. هیسِ کشیده‌ای می‌گوید و می‌افزاید: - چه‌ خبرته؟ مامانم گوشاش تیزه!خم می‌شوم تا از میان این فاصله‌ی دو متریِ لعنتی، رزهای صورتی را به دستش برسانم. او هم خم می‌شود. چه نزدیک است و دستم به دستش نمی‌رسد.لبخندی می‌زند: - سنگ هم از آسمون بیاد این دسته گل رو باید به من بدی جناب.دست راستش را بیشتر جلو می‌آورد و نرده را تیکه‌گاهِ دست دیگرش می‌کند.نگاهم محوِ چالِ گوشه‌ی لبش است. اخمی پیشانی‌اش را خط کم‌رنگی می‌اندازد. چه با اخم و خنده، در هر صورت واژه‌ی زیبایی را معنا می‌بخشد.چهره‌اش جمع می‌شود و به نرده می‌نگرد:- آخ.دستش را روی شکمش نوازش‌وار می‌رقصاند. - ان‌قدر به اون نرده نچسب، بذار من جلوتر میام.دستم را بیشتر جلو می‌برم.اگر به او بگویم که پدرش رضایتِ ازدواجِ ما را داده؛ چال گوشه‌ی لبش، عمیق‌تر می‌شود. صدای ضعیفی می‌آید. مادر نیلوفر است، صدایش می‌زند؛ اما می‌دانستم که او همیشه در این لحظه‌ها در را قفل می‌کند.گل را از دستم چنگ می‌زند:- گرفتمش! به سرعت سرم را کج می‌کنم و می‌خندم:- حالا خبر خوش رو بگم؟ لحظه‌ای سکوت و سپس صدایِ برخوردیْ محکم به زمین می‌آید. سرم را می‌چرخانم‌؛ نیست. نکند مادرش با قفلِ زاپاس در را باز کرده که نیلوفر رفته؟ قفسه‌ی سینه‌ام بالا و پایین می‌شود و بلند نامش را صدا می‌زنم. از فکری که ریشخند‌کنان از ذهنم می‌گذرد، دو دستم را به صورتم می‌کوبم. با قدرتِ کمی، چشمم به زمین می‌افتد؛ نفسم می‌ایستد و زبانم به کامم می‌چسبد. این نیلوفر من است؟ بی‌حس به من چشم دوخته است، پلک نمی‌زند. چرا چیزی نمی‌گوید؟ لباسش، به تندی، از زردی به سرخی می‌رود. گل‌ها بی‌‌جان، در مشت باز شده‌اش، آهسته می‌گریند.- مائده رستگاری 🤎🔗مائده رستگاریمائده رستگاریFri, 22 May 2026 14:00:28 +0330https://virgool.ir/@m_18996139/برای-تمام-قربانیان-صحنه-ی-روزگار-gekqt8fc9ezf«اندوهِ بودن» این کوهِ استوارِ شکننده، با آغوش سایه‌اش، رایحه‌ی شادی را بر این بوته‌ی اقاقیِ غم‌زده، می‌پاشد. کاشانه‌‌اش ویرانه است‌؛ اما زخم‌های جان‌سوز گلبرگ‌ها را تسکین می‌دهد. لنگ‌لنگان، راه رفتن را می‌آموزد و با لبخند دردمندش، بی‌صدا، بر کلمه‌ی «ایثار» معنا می‌دهد. در خاموشی‌ جان می‌بارد؛ و خود به جان مرده‌اش روح می‌دمد. و فردا دوباره، با گام‌هایی ناتوان به تماشای سلاخی امیدهایش می‌نشیند...مائده رستگاریمائده رستگاریFri, 20 Feb 2026 17:42:49 +0330https://virgool.ir/@m_18996139/بیشتر-ترش-نه-شیرین-vuuyffsqmgtzروایتی از دنیای موازی با خانواده‌ی ترش و شیرین.نصرت خانم با تن صدای همیشگی‌اش، مانتوی خاکی و روسری سبزش رو به کارمند بانک کرد: «آقا این رو امضا کن ما بریم، کار داریم! نمی‌بینی وسط جنگیم؟»مجید دستی به شانه مادرش کشید: «مامان ولش کن!»«چی چی ولش کنم؟ مگه وضع نوید رو نمی‌بینی؟ بیا این کاغذا رو بگیر!» کاغذها از دست مجید افتاد.کارمند بانک با فریاد نصرت خانم گریخت: «خانم وسط جنگ چرا وام می‌خوای؟ اینجا وام خبری نیست؛ برو جونت رو نجات بده... دلت خوشه!»نصرت خانم سرش را خاراند و نفس عمیقی کشید: «آقا... پسرم بدنش تو جنگ سوخته! هشتاد درصد سوختگی داره! باید پول ببرم بیمارستان. خدا اسرائیل رو لعنت کنه. حالا بازم من دلم خوشه؟»صدای ریزپرنده‌ها و پهپادها اجازه شنیدن صدا را نمی‌دادند. هر یک از کارمندها بی‌هدف این‌طرف و آن‌طرف رفتند. صوت حزن‌آلود آژیر خطر آمد و اکنون قورت دادن بزاق دهان همانند گلوله بود.ناگهان پهپادی به یکی از خیابان‌های تهران اصابت کرد، در نزدیکی بانک. هر کس به سمت و سویی پرتاب شد. و نصرت‌خانم ایستاد و لنگان‌لنگان در آن گرد و خاک دنبال مجید گشت، گوشی‌اش زنگ خورد: «خانم نصرت؟ تسلیت می‌گم پسرتون سوختگی عمیقی داشت... نتونستیم نجاتش بدیم... از دستش دادیم.»صدای ترک گوشی در هیاهو، صدای داد مردی آمد؛ مجید بود. نصرت‌خانم دید که ماشین اسباب‌بازی نوید از کیفش پرتاب شده و گوشه‌ای افتاده. بی‌حال‌ و خاک‌آلود. مثل تن پسرش.و صدای نوید در گوشش نواخت که در آخرین دیدار عاجزانه نالیده بود: «مامان توروخدا گریه نکن! مامان درست می‌شه، اگه من مُردم قول بده گریه نکنی خب؟»پایان.نویسنده: مائده رستگاریمائده رستگاریمائده رستگاریFri, 04 Jul 2025 13:35:04 +0330