برای سربازان پرپرشده که نمیدانستند شب آخر است.
«طلیعهی نواختن»
قلم بغض میکند؛ واژهها کنار هم نمیشینند. حتی اندوه کلاه از سر خود برمیدارد؛ در برابر شیون مادری که پوتینهای فرزندش را در آغوش دارد. نمیدانم... شاید قول داده بود فردا بازگردد؛ آمد؛ اما فقط پوتینهایش. پر از بوسههای تلخ خون بودند، شاید وقتی تلفن را روی مادرش قطع کرد و سرش را روی بالش سپرد؛ فوارهی خون پادگان را در آغوش گرفت. خونی که از سایهای به یادگار مانده. از واژهی «ایثار» جان گرفته. از جوانههای غیرت ریشه کرده و حالا سایهسار وطن شده. رفت که وطن بماند. همچون پیلهای که میمیرد تا پروانه پرواز کند و در آسمانها اوج بگیرد. رفت که نبض وطن، پرشورتر بدمد.
اکنون قلم میگرید؛ واژهها ترجیعبندش و اندوه، سکوت پدری را روایت میکند که اشک، حیران، در چشمش مانده. فرزندش را آسمان برده؛ آسمانی که آغوشش را زودتر از همه باز کرد.
حالا این سایهای که وطن را در آغوشش گرفته؛ بوی خون میدهد. رهآورد حماسهای خونین!
این جگرگوشههای پرپر شده، در آغوش سرد خاکند؛ اما مرثیهی غیرتشان را جا گذاشتهاند. مرثیهای که پرجانتر از قبل نواخته میشود. زمزمهی ایثارشان در گوش وطن نواخته میشود. رفتند؛ اما وطن و هموطن مانده.
حنجرههای خاموش، طلیعهی نواختن سمفونیهای زنده است.
نویسنده: مائده رستگاری
- مائد