روایتی از دنیای موازی با خانوادهی ترش و شیرین.
نصرت خانم با تن صدای همیشگیاش، مانتوی خاکی و روسری سبزش رو به کارمند بانک کرد: «آقا این رو امضا کن ما بریم، کار داریم! نمیبینی وسط جنگیم؟»
مجید دستی به شانه مادرش کشید: «مامان ولش کن!»
«چی چی ولش کنم؟ مگه وضع نوید رو نمیبینی؟ بیا این کاغذا رو بگیر!»
کاغذها از دست مجید افتاد.
کارمند بانک با فریاد نصرت خانم گریخت: «خانم وسط جنگ چرا وام میخوای؟ اینجا وام خبری نیست؛ برو جونت رو نجات بده... دلت خوشه!»
نصرت خانم سرش را خاراند و نفس عمیقی کشید: «آقا... پسرم بدنش تو جنگ سوخته! هشتاد درصد سوختگی داره! باید پول ببرم بیمارستان. خدا اسرائیل رو لعنت کنه. حالا بازم من دلم خوشه؟»
صدای ریزپرندهها و پهپادها اجازه شنیدن صدا را نمیدادند. هر یک از کارمندها بیهدف اینطرف و آنطرف رفتند. صوت حزنآلود آژیر خطر آمد و اکنون قورت دادن بزاق دهان همانند گلوله بود.
ناگهان پهپادی به یکی از خیابانهای تهران اصابت کرد، در نزدیکی بانک. هر کس به سمت و سویی پرتاب شد. و نصرتخانم ایستاد و لنگانلنگان در آن گرد و خاک دنبال مجید گشت، گوشیاش زنگ خورد: «خانم نصرت؟ تسلیت میگم پسرتون سوختگی عمیقی داشت... نتونستیم نجاتش بدیم... از دستش دادیم.»
صدای ترک گوشی در هیاهو، صدای داد مردی آمد؛ مجید بود. نصرتخانم دید که ماشین اسباببازی نوید از کیفش پرتاب شده و گوشهای افتاده. بیحال و خاکآلود. مثل تن پسرش.
و صدای نوید در گوشش نواخت که در آخرین دیدار عاجزانه نالیده بود: «مامان توروخدا گریه نکن! مامان درست میشه، اگه من مُردم قول بده گریه نکنی خب؟»
پایان.
نویسنده: مائده رستگاری