سمیه نوروزی·۴ سال پیشدنیای موازی.چند روز است، دلم برای نوری که از پنجره روی لحاف قرمز رنگم می‌تابد تنگ شده است. صبح‌ها خانه‌مان میان مه گم می‌شود. پشت پنجره که می‌ایستم، آ…
سمیه نوروزی·۴ سال پیشزنگ هشدار.آخرین بشقاب را سرجایش می‌گذارم. با گوشه‌ی پیراهن خیسی دستم را می‌گیرم و به ساعت دیواری نگاه می‌‌کنم. عقربه‌‌ی کوچک به دوازده نزدیک است. نه…
سمیه نوروزی·۴ سال پیشبهای سیب.کجایی حوا؟ نیستی ببینی، این روزها هر‌‌گاه تکه‌ای از تنه‌ی درخت صبرم می‌شکند، به تو می‌رسم و آن سیب لعنتی. آن روز که عشوه‌گرانه سرت را به گ…
سمیه نوروزی·۴ سال پیشحرمسرای قذافیدر تاریکی دنیایی که ما انسان‌ها قرار گرفته‌ایم هیچ چیز جز آگاهی نمی‌تواند ما را نجات دهد. آگاهی را نه می‌شود از جعبه‌ی جادویی خانه که در…
سمیه نوروزی·۴ سال پیشمیخواهم انسان باشم.این روزها حوصله‌ی خودم را هم ندارم. دوست دارم تنها باشم، جایی دور از همه‌ی آدمیزاد‌هایی که فقط نامشان آدم است. شما به خودتان نگیرید، خودم…
