.
چند روز است، دلم برای نوری که از پنجره روی لحاف قرمز رنگم میتابد تنگ شده است. صبحها خانهمان میان مه گم میشود. پشت پنجره که میایستم، آغل را نمیبینم. فقط صدای رمضان میآید و زنگولهی گوسفندها. نه اینکه هوای مهآلود را دوست نداشته باشم، فقط دلم میخواهد صبحها که بقچهی رمضان را دستش میدهم، از روی سکوی جلوی خانه سرسبزی پایین تپه را هم ببینم. روبروی خانه، درست در سراشیبی تپه خانهی آقا جانم است. هر صبحی که مه نباشد، مادرم را میبینم که قالیچهی کوچک جلوی ایوان را میتکاند، میبینم و دلم آرام میشود. از همان روزی که عروس بالا تپهایها شدم، صبحم با دیدن قالی تکاندن مادرم بخیر میشود. چند روز پیش که به خانهی آقاجان میرفتیم، کنار باغچهی مشت رحمان، اعظم خانم را دیدیم. سلام از دهانمان بیرون نیامده بود که پرسید:
- خبری نیست؟
به شکمم اشاره کرد. لبم را دندان گرفتم، کمی هم سرخ شدم. نگذاشت دهانم به حرف باز شود، خودش ادامه داد.
-همون بهتر که اجاقت کوره.
بیشتر خجالت کشیدم.
-والا، زیر چشم منو ببین.
متوجه کبودی زیر چشمش شدم. حرفش که تمام شد، دستش را به کمرش زد و از تپه بالا رفت. زیر چشمی رمضان را نگاه کردم، خجالت میکشیدم سرم را بالا بگیرم. دستش را توی جیبش برد و مشتی کشمش کف دستم گذاشت و گفت:
- کاش حرف مفت هم کنتور داشت.
نگاهش کردم. رمضان خندید، من هم. دستم را گرفت و تا خود خانهی آقاجان لیلی کردیم.
چشمم را که باز میکنم، دلم تنگ میشود برای دنیای موازیام. در دنیای موازی من هستم و رمضان و گوسفندها. دهمان کدخدا ندارد، نه فکر نان را داریم نه دغدغهی آب. هر ماه گوسفندی را به قیمت دلار میفروشیم و به ریال خرج میکنیم، بس که همه چیز ارزان است. دنیای موازیام پر از سادگیست، همهاش عشق است و عشق، فقط اجاقمان کور است، آن هم به قول رمضان، عشق باشد، اجاقت کور باشد. البته این حرف رمضان فقط برای همان دنیای موازی خوب است وگرنه در این دنیا عشق به چه کار ما میآید، وقتی که سردی رابطهها از خانهی کدخداست؟
سمیه نوروزی
۱۴۰۱/۱۲/۸