
.
این روزها حوصلهی خودم را هم ندارم. دوست دارم تنها باشم، جایی دور از همهی آدمیزادهایی که فقط نامشان آدم است. شما به خودتان نگیرید، خودم را میگویم. تنهایی سخت است، وحشتناک است، ترسناک است، ولی گاهی هیچ چیز ترسناکتر از بودن در کنار انسانها نیست. همگی انساننماهایی شدهایم دریده، در جهانی جنگلوار که برای زیستن مجبور به پذیرش قانون جنگلیم. قانون جنگل میگوید پایت را روی گردن زیر دستیات بگذار، بلندشو، گلویش را نردبان کن، نفسش را ببر، دستت را بالا ببر و پاهای آنکه بالاتر از تو ایستاده را بگیر، با تمام قدرت پایین بکش و بعد هم چنگ بزن به همهی آنچه که اطرافت میبینی و بالا برو. بالا و بالاتر. کمی که آرام میشوم به خودم میگویم خوب تو کجای این جنگل ایستادهای؟ نردبان بودهای یا نردبان شدهای؟ نفس بریدهای یا نفست را بریدهاند؟ خوب که فکر میکنم همهمان در این جنگل نفسی را زیر پا داشتهایم، حتی پایی برای پایین کشیدن. باید قبول کرد که زندگی کردن و انسان ماندن در وضع کنونی کار هر کسی نیست. باید جان کند و جان داد تا بتوانی زنده بمانی و زندگی کنی. پس قبول کن میان این جان کندنها، میان این دست و پا زدنها، زیر پایت نفسی بریده میشود. از خودم سوال میکنم، میشود متفاوت بود؟ میشود جوری زندگی کرد که انسان باشی؟ میشود با تمام داشتههایت برای خودت لحظات شیرین و در عین حال ساده بسازی؟ میشود امید داشت؟ میشود جوری زندگی کرد که رنگ و غبار تکرار به سراغت نیاید؟ خوب فکر میکنم، سخت است ولی میشود. میشود انسان بود، اگر قانون جنگل را فراموش کنی. میشود زندگی کرد اگر دیروزت، عبرت امروزت باشد. میشود رفیق، میشود. آرام میشوم، امیدوار میشوم، پشیمان میشوم از رفتن و تنهایی. میخواهم بمانم و زندگی کنم، بمانم و انسان باشم. از سر جایم بلند میشوم، کنار پنجره میایستم، هوای بیرون را نفس میکشم و عزمم را جزم میکنم امروزم را جوری رقم بزنم که شاید فردایی در انتظارم نباشد.
سمیه نوروزی ۱۴۰۱/۱۱/۱۱