https://virgool.ir/feed/@Somayyeh.noroziشاید کمی نویسندهfa2026-11-12 15:47:21https://files.virgool.ir/upload/users/2164757/avatar/h8RJ4r.jpghttps://virgool.ir/@Somayyeh.norozihttps://virgool.ir/@Somayyeh.norozi/دنیای-موازی-oqog3esyhlsy.چند روز است، دلم برای نوری که از پنجره روی لحاف قرمز رنگم می‌تابد تنگ شده است. صبح‌ها خانه‌مان میان مه گم می‌شود. پشت پنجره که می‌ایستم، آغل را نمی‌بینم. فقط صدای رمضان می‌آید و زنگوله‌ی گوسفندها. نه اینکه هوای مه‌آلود را دوست نداشته باشم، فقط دلم می‌خواهد صبح‌ها که بقچه‌‌ی رمضان را دستش می‌دهم، از روی سکوی جلوی خانه سرسبزی پایین تپه را هم ببینم. روبروی خانه، درست در سراشیبی تپه خانه‌ی آقا جانم است. هر صبحی که مه نباشد، مادرم را می‌بینم که قالیچه‌ی کوچک جلوی ایوان را می‌تکاند، می‌بینم و دلم آرام می‌شود. از همان روزی که عروس بالا تپه‌ای‌ها شدم، صبحم با دیدن قالی تکاندن مادرم بخیر می‌شود. چند روز پیش که به خانه‌ی آقاجان می‌رفتیم، کنار باغچه‌ی مشت رحمان، اعظم خانم را دیدیم. سلام از دهانمان بیرون نیامده بود که پرسید:- خبری نیست؟به شکمم اشاره کرد. لبم را دندان گرفتم، کمی هم سرخ شدم. نگذاشت دهانم به حرف باز شود، خودش ادامه داد.-همون بهتر که اجاقت کوره.بیشتر خجالت کشیدم.-والا، زیر چشم منو ببین.متوجه کبودی زیر چشمش شدم. حرفش که تمام شد، دستش را به کمرش زد و از تپه بالا رفت. زیر چشمی رمضان را نگاه کردم، خجالت می‌کشیدم سرم را بالا بگیرم. دستش را توی جیبش برد و مشتی کشمش کف دستم گذاشت و گفت:- کاش حرف مفت هم کنتور داشت.نگاهش کردم. رمضان خندید، من هم. دستم را گرفت و تا خود خانه‌ی آقاجان لی‌لی کردیم. چشمم را که باز می‌کنم، دلم تنگ می‌شود برای دنیای موازی‌ام. در دنیای موازی من هستم و رمضان و گوسفندها. دهمان کدخدا ندارد‌، نه فکر نان را داریم نه دغدغه‌ی آب. هر ماه گوسفندی را به قیمت دلار می‌فروشیم و به ریال خرج می‌کنیم، بس که همه چیز ارزان است. دنیای موازی‌ام پر از سادگی‌ست، همه‌اش عشق است و عشق، فقط اجاقمان کور است، آن هم به قول رمضان، عشق باشد، اجاقت کور باشد. البته این حرف رمضان فقط برای همان دنیای موازی‌ خوب است وگرنه در این دنیا عشق به چه کار ما می‌آید، وقتی که سردی رابطه‌ها از خانه‌ی کدخداست؟سمیه نوروزی۱۴۰۱/۱۲/۸سمیه نوروزیسمیه نوروزیMon, 27 Feb 2023 18:35:11 +0330https://virgool.ir/@Somayyeh.norozi/زنگ-هشدار-l5m0ja539xn3.آخرین بشقاب را سرجایش می‌گذارم. با گوشه‌ی پیراهن خیسی دستم را می‌گیرم و به ساعت دیواری نگاه می‌‌کنم. عقربه‌‌ی کوچک به دوازده نزدیک است. نه خیلی نزدیک که خودش را در فردا بیندازد و نه خیلی دور که در آن روز ماندگار باشد. درست لبه‌ی پرتگاه، بین امروز و فردا. حرص می‌خورم از این‌که هیچ ‌وقت زودتر از دوازده نخوابیده‌ام.  عصبانی گوش پسرم که هنوز  پایش زیر توپ است و فحش همسایه‌ پایین را می‌خرد، می‌گیرم و سمت اتاقش می‌برم. تهدید می‌کنم تا قبل از خاموشی خواب باشد. هنوز در اتاق را نبسته‌ام که چیزی کنار دستم قل می‌خورد و داخل اتاق می‌شود. صدای خنده‌‌شان که بلند می‌شود، ابرو گره کرده، دخترم را زیر بغل می‌زنم و از اتاق خارج می‌شوم. چراغ را خاموش می‌کنم، حریف سنگینی پلک‌هایم نمی‌شوم. پاهایم را گهواره می‌کنم تا شاید خواب به چشمش بیاید. زیر لب به همسرم و کارش غر می‌زنم. بعد از آن همه سال با دیر آمدنش کنار نیامده‌ام. این هم نشد کار، خروس‌خوان بروی و از بوق سگ گذشته برگردی. اگر شانس بیاورم و  بین این دو زمان نخواهد که برود، چهار، پنج ساعتی را تا صبح خوابیده‌ام. گوشی را بر می‌دارم و شماره‌اش را می‌گیرم. بله را کش دار می‌گوید.-کجایی پس؟-یک ساعت دیگه.عادت دارد سر کار کوتاه صحبت کند.- فلاکس چای رو میزه، غذا هم رو گاز، من خوابیدم.تعجب نمی‌کند، حتی نمی‌گوید چه وقت خواب است. فقط می‌گوید بخواب. بچه را آن‌قدر تکان می‌دهم که اگر هم نخواهد، نمی‌تواند که نخوابد. چشمش که بسته می‌شود، نفس راحتی می‌کشم. تایمر گوشی را روی پنج تنظیم می‌کنم. بالای صفحه می‌نویسد《زنگ هشدار۷ ساعت و ۱۰ دقیقه‌ی دیگر》این اواخر بیش‌تر از پنج ساعت نخوابیده‌ام. از تعجب چشم‌هایم گشاد می‌شود. دوباره که تنظیم می‌کنم باز همان را می‌نویسد. چشمم میان صفحه‌ی گوشی دنبال ساعت می‌گردد. ده دقیقه از ساعت ده گذشته است. با تعجب نگاهم را روی ساعت دیواری میخ می‌کنم. پلک نمی‌زنم. هر سه عقربه لبه‌ی پرتگاه خوابیده‌اند. لبخند می‌زنم. راستش را بخواهید خوش‌حال می‌شوم از این‌که ساعت دیواری زودتر از من خوابیده‌است. پتو را تا گردن بالا می‌کشم و چشم‌هایم را می‌بندم و آرزو می‌کنم کاش ساعت‌ها برای همیشه بخوابند.#سمیه_نوروزی ۱۴۰۰/۵/۱۵سمیه نوروزیسمیه نوروزیTue, 07 Feb 2023 23:41:01 +0330https://virgool.ir/@Somayyeh.norozi/بهای-سیب-xoz2hgzarh74.کجایی حوا؟ نیستی ببینی، این روزها هر‌‌گاه تکه‌ای از تنه‌ی درخت صبرم می‌شکند، به تو می‌رسم و آن سیب لعنتی. آن روز که عشوه‌گرانه سرت را به گوش آدم  نزدیک کردی تا بهشت را با هوس زود گذر خوردن سیبی تاخت بزند، یادت هست؟ آن روز که زیر نگاه متعجب و پر از تردید آدم، چشم‌هایت را خمار کردی و مژه‌های بلندت را به هم نزدیک. آن روز که مظلومانه گردنت را روی شانه خم کردی، انگشت اشاره‌ات را سمت آدم گرفتی و گفتی: 《فقط یکی》 یادت هست؟ راستش را بگو زیر آن درخت سیب، بهشت را به چه‌ فروختید؟ نگو سیب که باورم نمی‌شود. این جهنم نمی‌تواند بهای یک سیب باشد‌. می‌دانی حوا، هیچ کجای این معامله با هم نمی‌خواند، البته این‌جا هم عدالت همین‌ است. همه‌ی ما حاصل آن خطای زیر درخت تو و آدم هستیم، بعد یک عده‌مان در انگادین و لاتربرونن و هزار کوفت و زهر مار دیگر خوش است و یک عده هم این‌جا ... بی‌خیال. راستی از آدم چه خبر؟ هنوز هم بهای داشتنت را با بهشت تاخت می‌زند؟ هنوز هم با خودخواهی همه را فدای داشتن تو می‌کند؟ چه سوال احمقانه‌ای، این‌جا هم همین است. می‌دانی حوا جهان بی در و پیکر است، یکی سیب می‌چیند، یکی می‌خورد، یکی می‌دزدد، یکی می‌خرد بعد همگی آروغ بعد از خوردن را روی آن که فقط یک گوشه نشسته و دیده بالا می‌آورد. دنیا همین است حوا، تو سیب خوردی، آدم به وصال رسید و همان سیب، بغض بزرگی شد میان گلوی ما. حواست هست حوا؟ دنیا همین است، فقط همین.سمیه نوروزی ۱۴۰۱/۱۰/۹سمیه نوروزیسمیه نوروزیTue, 07 Feb 2023 22:07:21 +0330https://virgool.ir/@Somayyeh.norozi/معرفی-کتاب-elzr711e1kg1در تاریکی دنیایی که ما انسان‌ها قرار گرفته‌ایم هیچ چیز جز آگاهی نمی‌تواند ما را نجات دهد. ‌ آگاهی را نه می‌شود از جعبه‌ی جادویی خانه که در آن یک سری آدم خود را به آب و آتش می‌زنند تا خودی نشان دهند گرفت و نه از حرف‌هایی که از دهان صغری و کبری در کوچه و بازار و مهمانی‌ها می‌چرخد و بر ذهن ما می‌نشیند. تنها راه نجات بشر خواندن تاریخ است و عبرت گرفتن از آن. تنها راه نجات بشر کتاب است و آگاهی. شخصیت اصلی کتاب، دختر لیبیایی به نام ثریا است. سرگذشت واقعی ثریا، دختری که در پانزده سالگی از مدرسه ربوده می‌شود و زندگی و آرزوهایش زیر چکمه‌های دیکتاتوری لیبی از بین می‌رود.ثریا اولین زنی است که ماجراهای ناگفتنی حکومت دیکتاتور لیبی قذافی را برای یک خبرنگار فرانسوی بازگو می‌کند. او تنها یکی از ده‌ها دختر قربانی به شمار می‌رود که به اسارت حاکم منحرف و بیمار لیبی درآمد و اکنون روایتگر اسرار پشت پرده‌ی حرمسرای اوست. دختران و پسران زیادی چون ثریا قربانی بیماری جنسی معمر قذافی شده‌اند ولی هرگز از ترس بی آبرو شدن از رنجشان سخنی نگفته‌اند. افشای رازهای پشت پرده قذافی، در باب العزیزیه کار آسانی نبود. باب العزیزیه محل دفن آرزوهای دختران جوان لیبیایی به دست معمر قذافی است. فردی که نیروهای گارد اطرافش را از زنان انتخاب می‌کرد، پشت تریبون‌ از حقوق زنان می‌گفت و در پشت پرده کثیف‌ترین جنایت‌های تاریخ بشریت را انجام می‌داد. شاید باور نکنید این اتفاقات برای همین قرن اخیر است، برای قبل از سال ۲۰۱۱ و مرگ قذافی. حرمسرای قذافی کتابی مستند، تلخ اما جذاب.حرمسرای قذافینشر ثالثمترجم بیژن اشتریتعداد صفحات ۳۶۲قیمت ۱۲۵۰۰۰سمیه نوروزیسمیه نوروزیTue, 07 Feb 2023 21:35:36 +0330https://virgool.ir/@Somayyeh.norozi/دوست-دارم-انسان-باشم-n7dftpthhkgy.این روزها حوصله‌ی خودم را هم ندارم. دوست دارم تنها باشم، جایی دور از همه‌ی آدمیزاد‌هایی که فقط نامشان آدم است. شما به خودتان نگیرید، خودم را می‌گویم. تنهایی سخت است، وحشتناک است، ترسناک است، ولی گاهی هیچ چیز ترسناک‌تر از بودن در کنار انسان‌ها نیست. همگی انسان‌نماهایی شده‌ایم دریده، در جهانی جنگل‌وار که برای زیستن مجبور به پذیرش قانون جنگلیم. قانون جنگل می‌گوید پایت را روی گردن زیر دستی‌ات بگذار، بلند‌شو، گلویش را نردبان کن، نفسش را ببر، دستت را بالا ببر و پاهای آن‌که بالاتر از تو ایستاده را بگیر، با تمام قدرت پایین بکش و بعد هم چنگ بزن به همه‌ی آن‌چه که اطرافت می‌بینی و بالا برو. بالا و بالاتر. کمی که آرام می‌شوم به خودم می‌گویم خوب تو کجای این جنگل ایستاده‌ای؟ نردبان بوده‌ای یا نردبان شده‌ای؟ نفس بریده‌ای یا نفست را بریده‌اند؟ خوب که فکر می‌کنم همه‌مان در این جنگل نفسی را زیر پا داشته‌ایم، حتی پایی برای پایین کشیدن. باید قبول کرد که زندگی کردن و انسان ماندن در وضع کنونی کار هر کسی نیست. باید جان کند و جان داد تا بتوانی زنده بمانی و زندگی کنی. پس قبول کن میان این جان کندن‌ها، میان این دست و پا زدن‌ها، زیر پایت نفسی بریده می‌شود. از خودم سوال می‌کنم، می‌شود متفاوت بود؟ می‌شود جوری زندگی کرد که انسان باشی؟ می‌شود با تمام داشته‌هایت برای خودت لحظات شیرین و در عین حال ساده بسازی؟ می‌شود امید داشت؟ می‌شود جوری زندگی کرد که رنگ و غبار تکرار به سراغت نیاید؟ خوب فکر می‌کنم، سخت است ولی می‌شود. می‌شود انسان بود، اگر قانون جنگل را فراموش کنی. می‌شود زندگی کرد اگر دیروزت، عبرت امروزت باشد. می‌شود رفیق، می‌شود‌. آرام می‌شوم، امیدوار می‌شوم، پشیمان می‌شوم از رفتن و تنهایی. می‌خواهم بمانم و زندگی کنم، بمانم و انسان باشم. از سر جایم بلند می‌شوم، کنار پنجره می‌ایستم، هوای بیرون را نفس می‌کشم و عزمم را جزم می‌کنم امروزم را جوری رقم بزنم که شاید فردایی در انتظارم نباشد.سمیه نوروزی ۱۴۰۱/۱۱/۱۱سمیه نوروزیسمیه نوروزیTue, 07 Feb 2023 18:20:46 +0330