
.
کجایی حوا؟ نیستی ببینی، این روزها هرگاه تکهای از تنهی درخت صبرم میشکند، به تو میرسم و آن سیب لعنتی. آن روز که عشوهگرانه سرت را به گوش آدم نزدیک کردی تا بهشت را با هوس زود گذر خوردن سیبی تاخت بزند، یادت هست؟ آن روز که زیر نگاه متعجب و پر از تردید آدم، چشمهایت را خمار کردی و مژههای بلندت را به هم نزدیک. آن روز که مظلومانه گردنت را روی شانه خم کردی، انگشت اشارهات را سمت آدم گرفتی و گفتی: 《فقط یکی》 یادت هست؟ راستش را بگو زیر آن درخت سیب، بهشت را به چه فروختید؟ نگو سیب که باورم نمیشود. این جهنم نمیتواند بهای یک سیب باشد. میدانی حوا، هیچ کجای این معامله با هم نمیخواند، البته اینجا هم عدالت همین است. همهی ما حاصل آن خطای زیر درخت تو و آدم هستیم، بعد یک عدهمان در انگادین و لاتربرونن و هزار کوفت و زهر مار دیگر خوش است و یک عده هم اینجا ... بیخیال. راستی از آدم چه خبر؟ هنوز هم بهای داشتنت را با بهشت تاخت میزند؟ هنوز هم با خودخواهی همه را فدای داشتن تو میکند؟ چه سوال احمقانهای، اینجا هم همین است. میدانی حوا جهان بی در و پیکر است، یکی سیب میچیند، یکی میخورد، یکی میدزدد، یکی میخرد بعد همگی آروغ بعد از خوردن را روی آن که فقط یک گوشه نشسته و دیده بالا میآورد. دنیا همین است حوا، تو سیب خوردی، آدم به وصال رسید و همان سیب، بغض بزرگی شد میان گلوی ما. حواست هست حوا؟ دنیا همین است، فقط همین.
سمیه نوروزی ۱۴۰۱/۱۰/۹