
.
آخرین بشقاب را سرجایش میگذارم. با گوشهی پیراهن خیسی دستم را میگیرم و به ساعت دیواری نگاه میکنم. عقربهی کوچک به دوازده نزدیک است. نه خیلی نزدیک که خودش را در فردا بیندازد و نه خیلی دور که در آن روز ماندگار باشد. درست لبهی پرتگاه، بین امروز و فردا. حرص میخورم از اینکه هیچ وقت زودتر از دوازده نخوابیدهام. عصبانی گوش پسرم که هنوز پایش زیر توپ است و فحش همسایه پایین را میخرد، میگیرم و سمت اتاقش میبرم. تهدید میکنم تا قبل از خاموشی خواب باشد. هنوز در اتاق را نبستهام که چیزی کنار دستم قل میخورد و داخل اتاق میشود. صدای خندهشان که بلند میشود، ابرو گره کرده، دخترم را زیر بغل میزنم و از اتاق خارج میشوم. چراغ را خاموش میکنم، حریف سنگینی پلکهایم نمیشوم. پاهایم را گهواره میکنم تا شاید خواب به چشمش بیاید. زیر لب به همسرم و کارش غر میزنم. بعد از آن همه سال با دیر آمدنش کنار نیامدهام. این هم نشد کار، خروسخوان بروی و از بوق سگ گذشته برگردی. اگر شانس بیاورم و بین این دو زمان نخواهد که برود، چهار، پنج ساعتی را تا صبح خوابیدهام. گوشی را بر میدارم و شمارهاش را میگیرم. بله را کش دار میگوید.
-کجایی پس؟
-یک ساعت دیگه.
عادت دارد سر کار کوتاه صحبت کند.
- فلاکس چای رو میزه، غذا هم رو گاز، من خوابیدم.
تعجب نمیکند، حتی نمیگوید چه وقت خواب است. فقط میگوید بخواب. بچه را آنقدر تکان میدهم که اگر هم نخواهد، نمیتواند که نخوابد. چشمش که بسته میشود، نفس راحتی میکشم. تایمر گوشی را روی پنج تنظیم میکنم. بالای صفحه مینویسد《زنگ هشدار۷ ساعت و ۱۰ دقیقهی دیگر》این اواخر بیشتر از پنج ساعت نخوابیدهام. از تعجب چشمهایم گشاد میشود. دوباره که تنظیم میکنم باز همان را مینویسد. چشمم میان صفحهی گوشی دنبال ساعت میگردد. ده دقیقه از ساعت ده گذشته است. با تعجب نگاهم را روی ساعت دیواری میخ میکنم. پلک نمیزنم. هر سه عقربه لبهی پرتگاه خوابیدهاند. لبخند میزنم. راستش را بخواهید خوشحال میشوم از اینکه ساعت دیواری زودتر از من خوابیدهاست. پتو را تا گردن بالا میکشم و چشمهایم را میبندم و آرزو میکنم کاش ساعتها برای همیشه بخوابند.
#سمیه_نوروزی ۱۴۰۰/۵/۱۵