hoda.r.p·۱ سال پیشخاورِ آبی کاربنی-دایی! تو رو خدا! فقط همون یه عکسه. بذار لااقل یه اسکن ازش بگیرم، دوباره بهت پس می‌دم. به جان خودت قابش نمی‌کنم بزنم به دیوار اتاقم. عکس رو…
hoda.r.p·۱ سال پیشصندلیِ شماره‌ی هفتترمینال جنوب، شبیه یک ایستگاهِ متروکه در فیلم‌های جنگ جهانی دوم بود. آدم‌ها با کلِ زندگی‌شان که در بقچه‌ها و کیسه‌های پلاستیکی چپانده شده ب…
hoda.r.p·۱ سال پیشتبعیدگاه ماشین هادر همسایگی ما، حیاطی هست که شبیه برمودای اشیاء است؛ یک قلمرو پر رمز و راز که هر چه واردش می‌شود، دیگر بیرون نمی‌آید. صاحب این قلمرو، علیرضا…
hoda.r.p·۱ سال پیشپیکانی که دو زندگی داشتهفت ساله بودم و کلمات، اسباب‌بازی‌های جدیدم بودند. تازه خواندن را یاد گرفته بودم و حس می‌کردم با این توانایی جدید، جهان در تسخیر من است. در…
hoda.r.p·۱ سال پیشآخرین گردش کلیدبهار بود و هوا بوی شکوفه‌ی سیب می‌داد. در باغ، همه‌چیز رنگ تعطیلات عید و آرامش داشت؛ همه‌چیز جز من. پدر کلید ماشین را در دستش می‌چرخاند و ن…
hoda.r.p·۱ سال پیشسمفونی لوله‌ها در غروب کنکورمغزم هنوز بوی کاغذ کاهی و سرب مداد می‌داد. انگار سلول‌های خاکستری‌ام در تب و تاب ترجمه‌ی متون انگلیسی و دست و پنجه نرم کردن با قواعد، هنوز…
