https://virgool.ir/feed/@hoda.r.pfa2026-11-11 03:52:30https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@hoda.r.phttps://virgool.ir/@hoda.r.p/خاورِ-آبی-کاربنی-sepxliskrhlo-دایی! تو رو خدا! فقط همون یه عکسه. بذار لااقل یه اسکن ازش بگیرم، دوباره بهت پس می‌دم. به جان خودت قابش نمی‌کنم بزنم به دیوار اتاقم. عکس رو بهم بده اطفا...اما دایی فقط می‌خندد و سرش را تکان می‌دهد. آن عکس، انگار سندی محرمانه است که نباید از گاوصندوق آلبوم خاطراتش خارج شود. و من، سال‌هاست که حسرت همان یک تکه کاغذ چهارگوش را می‌خورم؛ حسرت تصویری از خودم در کنار عروس جاده‌ها، خاور آبی کاربنی پدرم.آن سال‌ها، من تازه زبان باز کرده بودم و کلمات، مثل تیله‌های رنگی، از دهانم قل می‌خوردند. پدر، یک خاور آبی کاربنی خریده بود که در تمام فامیل، همتا نداشت. نو بود، براق بود و رنگش مثل آسمان شب‌های تابستان، عمیق و دلربا. وقتی پدر پشت فرمانش می‌نشست و مرا روی صندلی شاگرد، کنار دستش می‌نشاند، حس می‌کردم پادشاه دنیا هستم. از آن بالا، ماشین‌های دیگر شبیه اسباب‌بازی‌های کوچک به نظر می‌رسیدند.پدر در خیابان‌های شهر می‌چرخید و من، با ذوقی که در صدای کودکانه‌ام موج می‌زد، تمام توانم را به کار می‎گرفتم و شعرهای جدیدی را که مادر به من یاد داده بود با صدای بلند اجرا می‌کردم. محبوب‌ترینشان اما، ترانه‌ای بود که با ریتم تکان‌های خاور، هماهنگی عجیبی داشت: «کلاغه می‌گه قار قار...مادرش می‌گه زهر مار...پدرش می‌گه ولش کن...چادر سیاه سرش کن...از درِ خونه درش کن!» پدر از این شعرخوانی من غش می‌کرد از خنده و صدای بوق ماشین‌های دیگر هم در هیاهوی شادمانه‌ی ما گم می‌شد. آن خاور آبی، فقط یک ماشین نبود؛ صحنه‌ی اجرای من بود، قصری متحرک بود برای پادشاهی‎ام و اولین استیج زندگی من.چند سال بعد، پدر آن خاور را فروخت. روزی که رفت، انگار بخشی از کودکی‌ام را هم با خودش برد. چه سفرها که با خاور آبی کاربنی رفته بودیم و چه ارکسترهایی که پشت فرمانش اجرا کرده بودم. خاور رفت، اما یک یادگاری از آن دوران باقی مانده بود: عکسی که من، با یک پیراهن گل‌دار و موهای خرگوشی، جلوی چرخ‌های غول‌پیکر آن خاور ایستاده بودم و با تمام وجود می‌خندیدم.مشکل از آنجا شروع شد که آن یادگاری عزیز، در آلبوم دایی جا خوش کرده بود. نمی‌دانم کِی و چطور، اما او آن عکس را برای خودش برداشته بود. شاید از سن کم من و غفلت مادر استفاده کرده و عکس را بُر زده بود. وقتی بزرگتر شدم و ارزش آن لحظه‌ی ثبت شده را فهمیدم، تلاش‌هایم برای بازپس‌گیری‌اش شروع شد. هر بار که بحثش پیش می‌آمد، دایی با لبخندی مرموز می‌گفت:-این دیگه مال منه. سندش به نامم خورده!و این دیالوگ، سال‌هاست که تکرار می‌شود. من بزرگ شده‌ام، دنیا عوض شده، اما حسرت من برای آن عکس، مثل روز اول تازه است. گاهی چشم‌هایم را می‌بندم و سعی می‌کنم آن تصویر را در ذهنم بازسازی کنم: درخشش رنگ آبی کاربنی زیر آفتاب، لبخند بی‌خیال کودکی‌ام و ابهت آن ماشین دوست‌داشتنی.اما هیچ تصویری در ذهن، جای آن تکه کاغذ رنگی را نمی‌گیرد. و من مانده‌ام و حسرت آن عکس بچگی‌ام جلوی خاور آبی کاربنی...hoda.r.phoda.r.pMon, 24 Nov 2025 10:58:47 +0330https://virgool.ir/@hoda.r.p/صندلیِ-شماره-ی-هفت-zz66ww3j51rqترمینال جنوب، شبیه یک ایستگاهِ متروکه در فیلم‌های جنگ جهانی دوم بود. آدم‌ها با کلِ زندگی‌شان که در بقچه‌ها و کیسه‌های پلاستیکی چپانده شده بود، به این‌سو و آن‌سو می‌دویدند. ترس، مثلِ یک ویروسِ مسری، در هوا پخش بود.سه روز بود در تهران گیر افتاده بودم. خوابگاه خالی شده بود. تمامِ بلیط‌های قطار و هواپیما، انگار بخار شده بودند و راننده‌های سواری، قیمتِ خونِ پدرشان را طلب می‌کردند.-تهران تا کرمان، ده میلیون تومن!این را مردی با صورتی بی‌تفاوت گفت، داشت قیمتِ یک کالای لوکس را اعلام می‌کرد، نه کرایه‌ی فرار از یک شهرِ در معرضِ خطر را.بالاخره، بعد از ساعت‌ها التماس، یک صندلی پیدا کردم. صندلیِ شماره‌ی هفت، در یک اتوبوس که انگار خودش هم از یک جنگِ قدیمی برگشته بود.مسیر 12 ساعته را 24 ساعت رفت. پنج ساعت طول کشید تا فقط از تهران خارج شویم. اتوبانِ تهران-قم، دیگر یک اتوبان نبود؛ دریایی از ماشین‌ها بود که مثلِ ما، داشتند فرار می‌کردند.درست در همان ترافیکِ لعنتی، حوالیِ عوارضی، شب، چهره‌ی واقعی‌اش را نشان داد. اول، صدایشان آمد. بعد، دیدیمشان. چند نقطه‌ی نورانیِ کوچک که با سرعت، در آسمانِ بالای سرمان حرکت می‌کردند.و بعد، جهنم شروع شد.صدای پدافندها، آسمان را تکه‌تکه کرد. ردِ نورانیِ گلوله‌ها، به سمتِ آن نقطه‌های کوچک شلیک می‌شد. و بعد، صدای انفجار. چند «پوکِ» خفه و دور، در دلِ آسمان. انگار کسی داشت حباب‌های پلاستیکی را می‌ترکاند.وحشت سراسر اتوبوس را پر کرد. هیچ‌کس حرف نمی‌زد. فقط صدای نفس‌های حبس‌شده و ضربانِ قلب‌هایی که در سینه‌ها می‌کوبیدند، شنیده می‌شد. پیرزنی در صندلیِ جلویی، زیر لب «یا ستار العیوب» می‌گفت.نیم ساعت بعد، وقتی آسمان دوباره ساکت شد، اتوبوس به راه افتاد. ما، دیگر آن آدم‌های سابق نبودیم، یک اتوبوس از آدم‌هایی بودیم که مرگ را از فاصله‌ی چند کیلومتری دیده بودیم.نزدیکِ یزد، وقتی خورشیدِ رنگ‌پریده داشت بالا می‌آمد، اتوبوسِ خسته‌، آخرین نفسش را کشید. با یک ناله‌ی فلزی و یک تکانِ شدید، متوقف شد. موتور، سوخته بود.در سکوتِ وهم‌آورِ بیابان، یکی‌یکی پیاده شدیم. 25 سایه‌ی سرگردان که روی آسفالتِ داغ، زیرِ آفتابِ بی‌رحم، پخش شدیم. راننده، درِ جعبه‌ی موتور را با لگد بست و گفت:-موتور پکید! باید یه اتوبوس دیگه پیدا کنیم.انگار تمامِ انرژی‌مان، در همان انفجارهای دیشب، تخلیه شده بود. هرکس گوشه‌ای نشست. پیرزنِ صندلیِ جلویی، جانمازِ کوچکش را روی خاک پهن کرد و به نماز ایستاد. دو مرد، سیگاری روشن کردند و بی‌حرف، به افقِ لرزان خیره شدند.چشمم به تابلوِ سبزِ رنگ‌پریده‌ای افتاد که صد متر جلوتر، در موجِ گرما می‌رقصید. بی‌هدف، به سمتش راه افتادم. پاهایم در خاکِ نرمِ کنارِ جاده فرو می‌رفت. «کرمان 450»hoda.r.phoda.r.pSun, 23 Nov 2025 16:14:07 +0330https://virgool.ir/@hoda.r.p/تبعیدگاه-ماشین-ها-kf0mbmklis7vدر همسایگی ما، حیاطی هست که شبیه برمودای اشیاء است؛ یک قلمرو پر رمز و راز که هر چه واردش می‌شود، دیگر بیرون نمی‌آید. صاحب این قلمرو، علیرضاست؛ مردی چهل ساله و مجرد که در سکوت خانه‌ی پدری‌اش زندگی می‌کند. و در آن حیاط پشتی، دو زندانی آهنی، دو ماشین تبعید شده، سال‌هاست که زیر سایه‌ی درختان در حال پوسیدن هستند.اولین زندانی، یک پراید یشمی است؛ ماشین خودِ علیرضا. سال‌ها پیش با شور و شوق خریدش. چند ماهی در خیابان‌های شهر چرخید و بعد، یک روز بی‌خبر، به حیاط پشتی منتقل شد و دیگر هرگز روشنایی خیابان را ندید. پدرم همیشه با لحنی کارآگاهانه می‌گوید:-حتماً یه تصادف بدجور کرده و برای اینکه دردسر نشه، اونجا استتارش کرده.هیچ‌کس حقیقت را نمی‌داند. پراید یشمی، با راز سر به مهری که در بدنه‌ی فلزی‌اش پنهان کرده، آنجا رها شده است.زندانی دوم، یک پیکان سفید و سالخورده است؛ یادگار پدر علیرضا. پیرمرد می‌توانست آن را به عنوان خودروی فرسوده تحویل دهد، اما نداد. مثل یک سرباز قدیمی که بازنشسته نمی‌شود، آن را جلوی درِ خانه پارک کرد و خودش سوار پژوی جدیدی که خریده بود، شد. پیکان، وفادارانه همانجا ماند تا اینکه کرونا، صاحبش را با خود برد.بعد از فوت پدر علیرضا؛ پیکان سفید، با لاستیک‌های پنچر و بدنه‌ای غبارگرفته، دیگر تحمل ماندن در خیابان را نداشت. علیرضا، در سکوت و بی‌آنکه کسی بفهمد، آن را هم به تبعیدگاه حیاط پشتی برد و کنار پراید یشمی پارک کرد. حالا دو نسل از ماشین‌ها، دو داستان ناتمام، در کنار هم آرام گرفته بودند..آن حیاط، دنیای عجیبی است. مرغ و کبوترها آزادانه میان آهن‌پاره‌ها و وسایل بی‌مصرف قدم می‌زنند. شاخه‌های درختان کهنسال، مثل بازوهایی حمایتی، روی سقف ماشین‌ها خم شده‌اند و نور خورشید را تکه‌تکه به داخل می‌پاشند. گاهی که از پشت بام خانه‌مان نگاه می‌کنم، حس می‌کنم آن دو ماشین در حال پچ‌پچ کردن با هم هستند؛ پراید جوان از حسرت جاده‌های نرفته می‌گوید و پیکان پیر، از خاطرات روزهایی که عزیزِ خانواده بود.علیرضا، نگهبان این تبعیدگاه است. مردی که انگار خودش هم بخشی از این سکون و انزوا شده. او هرگز درباره‌ی آن ماشین‌ها حرفی نمی‌زند. آن‌ها مثل بخشی از گذشته‌ی او هستند که در حیاط پشتی دفن شده‌اند.حالا سال‌هاست که آن دو ماشین، دو روح آهنی، در آن حیاط مخوف اسیرند. زیر باران خیس می‌شوند، زیر آفتاب داغ می‌شوند و با هر بهار، لایه‌ی جدیدی از گرد و خاک و برگ روی تنشان می‌نشیند. آن‌ها منتظر چه هستند؟ آیا روزی از این تبعید آزاد خواهند شد یا قرار است آنقدر بمانند تا طبیعت، آرام آرام آن‌ها را در خود ببلعد و تبدیل به بخشی از خاک شوند؟ هیچ‌کس نمی‌داند. سرنوشت آن‌ها، درست مثل زندگی صاحبشان، در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است. خیلی دوست دارم یک روز بروم حیاط پشتی همسایه و پای صحبت این دو ماشین تبعیدی بنشینم. حتما داستان قشنگی دارند از روزهای بلاتکلیفیِ این حیاط مخوف...hoda.r.phoda.r.pSun, 23 Nov 2025 16:12:22 +0330https://virgool.ir/@hoda.r.p/پیکانی-که-دو-زندگی-داشت-xadgo05o5ituهفت ساله بودم و کلمات، اسباب‌بازی‌های جدیدم بودند. تازه خواندن را یاد گرفته بودم و حس می‌کردم با این توانایی جدید، جهان در تسخیر من است. در آن روزگار، بزرگترین دارایی ما و مایه‌ی فخر در تمام فامیل، پیکان خاکستری و نوی پدر بود. ماشینی که بوی بنزین و نو بودن می‌داد و روکش‌های چرم مصنوعی‌اش همیشه برق می‌زد. داشتن پیکان در آن سال‌ها، چیزی شبیه داشتن یک سفینه‌ی شخصی بود.یک بعدازظهر، پدر و مادرم برای کاری به دندانپزشکی رفتند. پدر درِ ماشین قفل کرد و با لحنی جدی گفت:-اینجا روی صندلی عقب بشین و دختر خوبی باش تا ما برگردیم. به هیچی هم دست نزن!من، در قلمرو باشکوه پیکان تنها ماندم. بهترین فرصت بود تا سواد جدیدم را به رخ جامعه‌ی بشریت بکشم، حتی اگر تنها عضو آن جامعه، خودم بودم. چشمم به تودوزی درِ سمت شاگرد افتاد. آن زمان‌ها مرسوم بود کارت‌های تبلیغاتی تعمیرگاه‌ها و خدمات اتومبیل را لای تودوزی در می‌گذاشتند و رویش یک پلاستیک شفاف و خشک می‌کشیدند.تصمیم گرفتم آن کلمات را رمزگشایی کنم و تبلیغات را بخوانم. به زحمت به جلوی ماشین رفتم. انگشت کوچکم را روی پلاستیک می‌کشیدم و کلمات را هجی می‌کردم. یکی از آن تبلیغات، دقایق زیادی مرا معطل خودش کرد. بارها و بارها خواندمش، اما معنایش را نمی‌فهمیدم. نوشته بود: «دو زندگی اتومبیل!»با خودم فکر می‌کردم:-دو زندگی؟ مگر ماشین‌ها هم دو تا زندگی دارند؟در دنیای هفت سالگی‌ام، این یک معمای فلسفی بزرگ بود. شاید زندگی اولشان وقتی بود که نو و براق در کارخانه بودند و زندگی دومشان وقتی شروع می‌شد که به خانه‌ی ما می‌آمدند؟ یا شاید زندگی اولشان در شهر بود و زندگی دومشان در جاده‌های طولانی سفر؟ این سوال، مثل یک ابر کوچک بالای سرم ایستاده بود و من هرچه بیشتر به آن فکر می‌کردم، گیج‌تر می‌شدم.پدر و مادرم برگشتند و من آنقدر درگیر این معمای بزرگ بودم که فراموش کردم از آن‌ها بپرسم. آن روز گذشت، اما سوال «دو زندگی اتومبیل» در گوشه‌ای از ذهنم باقی ماند. راز کوچکی که در صندوقچه‌ی خاطراتم آن را پنهان کرده بودم.سال‌ها گذشت. بزرگ شدم، خانم مهندسی برای خودم شده بودم و پیکان خاکستری پدر، جای خودش را به خاطره‌ها داده بود. یک روز، در ترافیک سنگین شهر، بی‌هوا یاد آن بعدازظهر و آن تبلیغ کذایی افتادم. ناگهان، مثل یک لامپ که بعد از سال‌ها روشن شود، همه چیز برایم واضح شد!به سادگی خودم خنده‌ام گرفت. کلمه «دوزندگی» را می‎خواندم «دو زندگی»! به معنای دوخت و دوز و تعمیر روکش‌های صندلی. من، در عالم کودکی، بین «دو» و «زندگی» یک فاصله‌ی خیالی گذاشته بودم و سال‌ها به دنبال دو زندگی گمشده‌ی اتومبیل‌ها می‌گشتم! خندیدم، به سادگی کودکانه‎ام در هفت سالگی، به زندگی اتومبیل‎ها و به رازی که پس از سال‎ها کشف شده بود! شاید آن پیکان خاکستری واقعاً دو زندگی نداشت، اما با آن اشتباه شیرین کودکی، برای همیشه در ذهن من صاحب یک داستان و یک راز دوست‌داشتنی شد...hoda.r.phoda.r.pSun, 23 Nov 2025 16:10:24 +0330https://virgool.ir/@hoda.r.p/آخرین-گردش-کلید-bakwbipfxvkiبهار بود و هوا بوی شکوفه‌ی سیب می‌داد. در باغ، همه‌چیز رنگ تعطیلات عید و آرامش داشت؛ همه‌چیز جز من. پدر کلید ماشین را در دستش می‌چرخاند و نگاهش به من بود. آن تکه فلز سرد در دستش، برای من شبیه ضامن یک بمب ساعتی بود. دو تصادف سنگین، مثل دو شبح، همیشه صندلی عقب زندگی‌ام نشسته بودند و هرگاه بحث رانندگی می‌شد، جلو می‌آمدند و در گوشم زمزمه می‌کردند که «تو نمی‎تونی!» این فوبیای رانندگی بلایی شده بود که بدجور گریبان زندگی مرا گرفته بود.پدر با لحنی که می‌خواست مهربان باشد اما اصرار در آن موج می‌زد، گفت:-بیا بابا جان. بیا یه بار دیگه بشین. من که کنارت هستم. باید این ترست بریزه دیگه.انگار می‌گفت بیا و دوباره با بزرگ‌ترین کابوست چشم در چشم شو. با اکراه قبول کردم. هر قدمی که به سمت ماشین برمی‌داشتم، انگار وزنه‌ای به پاهایم بسته بودند. درِ ماشین را که باز کردم، بوی همیشگی داخل اتاقکش، بوی ترس‌های گذشته‌ام؛ دوباره پیچید زیر دماغم و دل و روده‎ام را بالا آورد. نشستم پشت فرمانی که زمانی آرزویم بود با آن رانندگی کنم و حالا از لمسش واهمه داشتم.دستانم می‌لرزید. کلید را در جایگاهش چرخاندم. با اولین غرش موتور، تمام وجودم یخ بست. آن صدا، همان صدای شروع فاجعه بود. همان آوایی که پیش از هر دو تصادف قبلی در گوشم پیچیده بود. پدر گفت:آروم باش. فقط کلاچ رو بگیر و بزن دنده یک.اما مغزم فرمان نمی‌داد. انگار تمام سیم‌کشی‌های بدنم اتصالی کرده بودند. صدا در گوشم بلند و بلندتر می‌شد و دیوار سیمانی روبرو، نزدیک و نزدیک‌تر. تمام سلول‌هایم فریاد می‌زدند: «ترمز!» اما پایم اراده‌ای خائنانه‎ای داشت. وحشت‌زده، پدال سمت راست را تا انتها فشردم و شدت گاز را بردم بالای بالا!زمان برای یک لحظه کش آمد. ماشین مثل یک حیوان رم‌کرده به جلو پرید. صدای پدر که فریاد زد «نه!» در صدای جیغ لاستیک‌ها و لحظه‌ی بعد، در صدای کرکننده‌ی برخورد فلز با سیمان گم شد. ضربه‌ای خردکننده و بعد سکوت.اولین چیزی که حس کردم، دردی تیز و سوزان در زانوهایم بود که زیر داشبورد فشرده شده بودند. بعد، تصویر کاپوت ماشین بود که مثل یک کاغذ مچاله شده، در هم فرو رفته بود و دود نازکی از آن بلند می‌شد.پدر با چهره‌ای رنگ‌پریده اما صدایی آرام پرسید:-خوبی بابا؟من اما خوب نبودم. این فقط یک تصادف نبود؛ این مهر تأییدی بود بر تمام ترس‌هایم. اثبات این بود که من و فرمان برای هم ساخته نشده‌ایم. پدر در را باز کرد و کمکم کرد پیاده شوم. نگاهی به ماشین انداخت و گفت:-فدای سرت. آهن‌پاره‌ست. درست می‌شه.اما چیزی در من شکسته بود که دیگر درست نمی‌شد. زانوهای زخمی‌ام می‌سوخت، اما این اشک‌هایم بود که بی‌امان روی صورتم می‌ریخت. گریه‌ی من برای کاپوت مچاله‌شده یا زانوهایم نبود؛ گریه برای تسلیم شدن بود. برای پذیرش یک شکست ابدی.آن روز، در آن باغ که بوی بهار می‌داد، من عطای رانندگی را برای همیشه به لقایش بخشیدم. آن گردش کلید، آخرین گردشش بود و آن دیوار سیمانی، انتهای تمام جاده‌های نرفته‌ی من. باید باور می‎کردم که من راننده خوبی نخواهم شد، هرگز!hoda.r.phoda.r.pSun, 23 Nov 2025 16:08:19 +0330https://virgool.ir/@hoda.r.p/سمفونی-لوله-ها-در-غروب-کنکور-h3chtfiszpchمغزم هنوز بوی کاغذ کاهی و سرب مداد می‌داد. انگار سلول‌های خاکستری‌ام در تب و تاب ترجمه‌ی متون انگلیسی و دست و پنجه نرم کردن با قواعد، هنوز از حوزه‌ی آزمون کنکور کارشناسی بیرون نیامده بودند. با قدم‌هایی که شبیه راه رفتن روی ابرها بود، از درِ دانشگاه بیرون زدم و چشم گرداندم. عصر بود؛ یک عصر کش‌دار و بی‌رمق تابستانی. قرار بود پسرعمه‌ام، احمد، بیاید دنبالم تا بعد از این ماراتن ذهنی، یک‌راست به مهمانی عمه خانم برویم.در میان انبوه خودروهای والدین نگران، چشمم به یک ناهماهنگی مطلق افتاد. یک پیکان وانت سفیدِ رنگ و رو رفته که انگار از دل یک فیلم مستند صنعتی بیرون پریده بود، درست روبروی در ایستاده بود. در قسمت بار، جنگلی از لوله‌های پولیکا و فلزی، بی‌نظم و درهم، روی هم تلنبار شده بودند. احمد، با همان لبخند همیشگی، از پشت فرمان برایم دست تکان داد.برای لحظه‌ای خشکم زد. این وانت نبود؛ کارگاه سیار احمد بود که روی چهار چرخ می‌لغزید. با تردید قدم برداشتم. اولین بار بود که سوار وانت می‌شدم و اولین بار بود که با کسی غیر از پدرم در صندلی جلو می‌نشستم. درِ ماشین با صدای یک قوطی حلبی باز شد و خودم را روی صندلی‌ای انداختم که روکش چرمش ترک‌های یک نقشه جغرافیایی را به خود گرفته بود.احمد با انرژی گفت:-خسته نباشی خانم مهندس! ترکوندی یا چی؟زیر لب گفتم:-سلام، ممنون. بد نبود.وانت با غرش یک حیوان آهنیِ پیر از جا کنده شد. با اولین حرکت، سمفونی لوله‌ها در عقب ماشین آغاز شد. هر ترمز، هر پیچ و هر دست‌انداز کوچک، ارکستری از فلز را در بار وانت به اجرا درمی‌آورد.احمد بی‌توجه به این سر و صدا، فرمان را محکم چسبیده بود و مرا سوال‌پیچ می‌کرد:-ریدینگش چطور بود؟ میگن سخت بوده امسال، نه؟ لغتاش چی؟درست وسط یکی از همین سوال‌ها بود که موتور یک سرفه‌ی خشک کرد، بعد دو سرفه‌ی دیگر و بعد با یک سکسکه‌ی نهایی خاموش شد. وانت، آرام و بی‌صدا، کنار خیابان ایستاد. سکوت شد. حتی لوله‌ها هم ساکت شدند.احمد محکم کوبید روی فرمان و گفت:-ای بابا! الان دو دقیقه‌ای ردیفش می‌کنم. نگران نباش.از ماشین پیاده شد و کاپوت را بالا زد. از پنجره نگاهش می‌کردم که با آستین بالا زده، میان سیم‌ها و لوله‌های موتور دنبال ایراد می‌گشت. غروب داشت پرده‌های نارنجی‌اش را روی شهر می‌کشید و احمد در آن نور طلایی، شبیه یک مکانیک در یک فیلم هنری شده بود.چند دقیقه بعد با دست‌های سیاه و روغنی آمد کنار پنجره.-یه آچار ده بده از تو داشبورد.آچار را که دادم، لکه‌ی سیاهی از روغن روی دست من هم نشست. داشتم به خودم اطمینان می‎دادم که وانت دوباره راه نمی‎افتد که ناگهان، با یک استارت خفیف و یک غرش پیروزمندانه روشن شد.احمد با لبخندی که یک لکه گریس روی گونه‌اش آن را بامزه‌تر کرده بود، پشت فرمان نشست و گفت:-گفتم که! چیزی نبود. عادت داره.وقتی به کوچه‌ی خانه‌ی عمه رسیدیم و وانت با یک تکان نهایی متوقف شد، سمفونی لوله‌ها هم به پایان رسید. جلوی در، احمد نگاهی به دست‌های چرب و لباس خاکی‌اش انداخت و بعد به من.-ببخشید دیگه، یه کم مکانیک‌بازی درآوردیم.با همان سر و وضع وارد خانه‌ی عمه شدیم. من، با مغزی خسته از کنکور و لکه‌ی روغن روی دستم و احمد، با دست‌های سیاه و لباسی که بوی بنزین و آهن می‌داد. آن شب، در هیاهوی مهمانی، صدای خنده و صحبت‌ها نمی‌توانست صدای ضربه‌های ریتمیک لوله‌ها و غرش نهایی موتور را از سرم بیرون کند؛ ملودی یک عصر عجیب که بوی کنکور می‌داد و طعم گریس.hoda.r.phoda.r.pSun, 23 Nov 2025 16:05:58 +0330