
-دایی! تو رو خدا! فقط همون یه عکسه. بذار لااقل یه اسکن ازش بگیرم، دوباره بهت پس میدم. به جان خودت قابش نمیکنم بزنم به دیوار اتاقم. عکس رو بهم بده اطفا...
اما دایی فقط میخندد و سرش را تکان میدهد. آن عکس، انگار سندی محرمانه است که نباید از گاوصندوق آلبوم خاطراتش خارج شود. و من، سالهاست که حسرت همان یک تکه کاغذ چهارگوش را میخورم؛ حسرت تصویری از خودم در کنار عروس جادهها، خاور آبی کاربنی پدرم.
آن سالها، من تازه زبان باز کرده بودم و کلمات، مثل تیلههای رنگی، از دهانم قل میخوردند. پدر، یک خاور آبی کاربنی خریده بود که در تمام فامیل، همتا نداشت. نو بود، براق بود و رنگش مثل آسمان شبهای تابستان، عمیق و دلربا. وقتی پدر پشت فرمانش مینشست و مرا روی صندلی شاگرد، کنار دستش مینشاند، حس میکردم پادشاه دنیا هستم. از آن بالا، ماشینهای دیگر شبیه اسباببازیهای کوچک به نظر میرسیدند.
پدر در خیابانهای شهر میچرخید و من، با ذوقی که در صدای کودکانهام موج میزد، تمام توانم را به کار میگرفتم و شعرهای جدیدی را که مادر به من یاد داده بود با صدای بلند اجرا میکردم. محبوبترینشان اما، ترانهای بود که با ریتم تکانهای خاور، هماهنگی عجیبی داشت:
«کلاغه میگه قار قار...
مادرش میگه زهر مار...
پدرش میگه ولش کن...
چادر سیاه سرش کن...
از درِ خونه درش کن!»
پدر از این شعرخوانی من غش میکرد از خنده و صدای بوق ماشینهای دیگر هم در هیاهوی شادمانهی ما گم میشد. آن خاور آبی، فقط یک ماشین نبود؛ صحنهی اجرای من بود، قصری متحرک بود برای پادشاهیام و اولین استیج زندگی من.
چند سال بعد، پدر آن خاور را فروخت. روزی که رفت، انگار بخشی از کودکیام را هم با خودش برد. چه سفرها که با خاور آبی کاربنی رفته بودیم و چه ارکسترهایی که پشت فرمانش اجرا کرده بودم. خاور رفت، اما یک یادگاری از آن دوران باقی مانده بود: عکسی که من، با یک پیراهن گلدار و موهای خرگوشی، جلوی چرخهای غولپیکر آن خاور ایستاده بودم و با تمام وجود میخندیدم.
مشکل از آنجا شروع شد که آن یادگاری عزیز، در آلبوم دایی جا خوش کرده بود. نمیدانم کِی و چطور، اما او آن عکس را برای خودش برداشته بود. شاید از سن کم من و غفلت مادر استفاده کرده و عکس را بُر زده بود. وقتی بزرگتر شدم و ارزش آن لحظهی ثبت شده را فهمیدم، تلاشهایم برای بازپسگیریاش شروع شد. هر بار که بحثش پیش میآمد، دایی با لبخندی مرموز میگفت:
-این دیگه مال منه. سندش به نامم خورده!
و این دیالوگ، سالهاست که تکرار میشود. من بزرگ شدهام، دنیا عوض شده، اما حسرت من برای آن عکس، مثل روز اول تازه است. گاهی چشمهایم را میبندم و سعی میکنم آن تصویر را در ذهنم بازسازی کنم: درخشش رنگ آبی کاربنی زیر آفتاب، لبخند بیخیال کودکیام و ابهت آن ماشین دوستداشتنی.
اما هیچ تصویری در ذهن، جای آن تکه کاغذ رنگی را نمیگیرد. و من ماندهام و حسرت آن عکس بچگیام جلوی خاور آبی کاربنی...