
در همسایگی ما، حیاطی هست که شبیه برمودای اشیاء است؛ یک قلمرو پر رمز و راز که هر چه واردش میشود، دیگر بیرون نمیآید. صاحب این قلمرو، علیرضاست؛ مردی چهل ساله و مجرد که در سکوت خانهی پدریاش زندگی میکند. و در آن حیاط پشتی، دو زندانی آهنی، دو ماشین تبعید شده، سالهاست که زیر سایهی درختان در حال پوسیدن هستند.
اولین زندانی، یک پراید یشمی است؛ ماشین خودِ علیرضا. سالها پیش با شور و شوق خریدش. چند ماهی در خیابانهای شهر چرخید و بعد، یک روز بیخبر، به حیاط پشتی منتقل شد و دیگر هرگز روشنایی خیابان را ندید. پدرم همیشه با لحنی کارآگاهانه میگوید:
-حتماً یه تصادف بدجور کرده و برای اینکه دردسر نشه، اونجا استتارش کرده.
هیچکس حقیقت را نمیداند. پراید یشمی، با راز سر به مهری که در بدنهی فلزیاش پنهان کرده، آنجا رها شده است.
زندانی دوم، یک پیکان سفید و سالخورده است؛ یادگار پدر علیرضا. پیرمرد میتوانست آن را به عنوان خودروی فرسوده تحویل دهد، اما نداد. مثل یک سرباز قدیمی که بازنشسته نمیشود، آن را جلوی درِ خانه پارک کرد و خودش سوار پژوی جدیدی که خریده بود، شد. پیکان، وفادارانه همانجا ماند تا اینکه کرونا، صاحبش را با خود برد.
بعد از فوت پدر علیرضا؛ پیکان سفید، با لاستیکهای پنچر و بدنهای غبارگرفته، دیگر تحمل ماندن در خیابان را نداشت. علیرضا، در سکوت و بیآنکه کسی بفهمد، آن را هم به تبعیدگاه حیاط پشتی برد و کنار پراید یشمی پارک کرد. حالا دو نسل از ماشینها، دو داستان ناتمام، در کنار هم آرام گرفته بودند..
آن حیاط، دنیای عجیبی است. مرغ و کبوترها آزادانه میان آهنپارهها و وسایل بیمصرف قدم میزنند. شاخههای درختان کهنسال، مثل بازوهایی حمایتی، روی سقف ماشینها خم شدهاند و نور خورشید را تکهتکه به داخل میپاشند. گاهی که از پشت بام خانهمان نگاه میکنم، حس میکنم آن دو ماشین در حال پچپچ کردن با هم هستند؛ پراید جوان از حسرت جادههای نرفته میگوید و پیکان پیر، از خاطرات روزهایی که عزیزِ خانواده بود.
علیرضا، نگهبان این تبعیدگاه است. مردی که انگار خودش هم بخشی از این سکون و انزوا شده. او هرگز دربارهی آن ماشینها حرفی نمیزند. آنها مثل بخشی از گذشتهی او هستند که در حیاط پشتی دفن شدهاند.
حالا سالهاست که آن دو ماشین، دو روح آهنی، در آن حیاط مخوف اسیرند. زیر باران خیس میشوند، زیر آفتاب داغ میشوند و با هر بهار، لایهی جدیدی از گرد و خاک و برگ روی تنشان مینشیند. آنها منتظر چه هستند؟ آیا روزی از این تبعید آزاد خواهند شد یا قرار است آنقدر بمانند تا طبیعت، آرام آرام آنها را در خود ببلعد و تبدیل به بخشی از خاک شوند؟ هیچکس نمیداند. سرنوشت آنها، درست مثل زندگی صاحبشان، در هالهای از ابهام باقی مانده است. خیلی دوست دارم یک روز بروم حیاط پشتی همسایه و پای صحبت این دو ماشین تبعیدی بنشینم. حتما داستان قشنگی دارند از روزهای بلاتکلیفیِ این حیاط مخوف...