
بهار بود و هوا بوی شکوفهی سیب میداد. در باغ، همهچیز رنگ تعطیلات عید و آرامش داشت؛ همهچیز جز من. پدر کلید ماشین را در دستش میچرخاند و نگاهش به من بود. آن تکه فلز سرد در دستش، برای من شبیه ضامن یک بمب ساعتی بود. دو تصادف سنگین، مثل دو شبح، همیشه صندلی عقب زندگیام نشسته بودند و هرگاه بحث رانندگی میشد، جلو میآمدند و در گوشم زمزمه میکردند که «تو نمیتونی!» این فوبیای رانندگی بلایی شده بود که بدجور گریبان زندگی مرا گرفته بود.
پدر با لحنی که میخواست مهربان باشد اما اصرار در آن موج میزد، گفت:
-بیا بابا جان. بیا یه بار دیگه بشین. من که کنارت هستم. باید این ترست بریزه دیگه.
انگار میگفت بیا و دوباره با بزرگترین کابوست چشم در چشم شو. با اکراه قبول کردم. هر قدمی که به سمت ماشین برمیداشتم، انگار وزنهای به پاهایم بسته بودند. درِ ماشین را که باز کردم، بوی همیشگی داخل اتاقکش، بوی ترسهای گذشتهام؛ دوباره پیچید زیر دماغم و دل و رودهام را بالا آورد. نشستم پشت فرمانی که زمانی آرزویم بود با آن رانندگی کنم و حالا از لمسش واهمه داشتم.
دستانم میلرزید. کلید را در جایگاهش چرخاندم. با اولین غرش موتور، تمام وجودم یخ بست. آن صدا، همان صدای شروع فاجعه بود. همان آوایی که پیش از هر دو تصادف قبلی در گوشم پیچیده بود. پدر گفت:
آروم باش. فقط کلاچ رو بگیر و بزن دنده یک.
اما مغزم فرمان نمیداد. انگار تمام سیمکشیهای بدنم اتصالی کرده بودند. صدا در گوشم بلند و بلندتر میشد و دیوار سیمانی روبرو، نزدیک و نزدیکتر. تمام سلولهایم فریاد میزدند: «ترمز!» اما پایم ارادهای خائنانهای داشت. وحشتزده، پدال سمت راست را تا انتها فشردم و شدت گاز را بردم بالای بالا!
زمان برای یک لحظه کش آمد. ماشین مثل یک حیوان رمکرده به جلو پرید. صدای پدر که فریاد زد «نه!» در صدای جیغ لاستیکها و لحظهی بعد، در صدای کرکنندهی برخورد فلز با سیمان گم شد. ضربهای خردکننده و بعد سکوت.
اولین چیزی که حس کردم، دردی تیز و سوزان در زانوهایم بود که زیر داشبورد فشرده شده بودند. بعد، تصویر کاپوت ماشین بود که مثل یک کاغذ مچاله شده، در هم فرو رفته بود و دود نازکی از آن بلند میشد.
پدر با چهرهای رنگپریده اما صدایی آرام پرسید:
-خوبی بابا؟
من اما خوب نبودم. این فقط یک تصادف نبود؛ این مهر تأییدی بود بر تمام ترسهایم. اثبات این بود که من و فرمان برای هم ساخته نشدهایم. پدر در را باز کرد و کمکم کرد پیاده شوم. نگاهی به ماشین انداخت و گفت:
-فدای سرت. آهنپارهست. درست میشه.
اما چیزی در من شکسته بود که دیگر درست نمیشد. زانوهای زخمیام میسوخت، اما این اشکهایم بود که بیامان روی صورتم میریخت. گریهی من برای کاپوت مچالهشده یا زانوهایم نبود؛ گریه برای تسلیم شدن بود. برای پذیرش یک شکست ابدی.
آن روز، در آن باغ که بوی بهار میداد، من عطای رانندگی را برای همیشه به لقایش بخشیدم. آن گردش کلید، آخرین گردشش بود و آن دیوار سیمانی، انتهای تمام جادههای نرفتهی من. باید باور میکردم که من راننده خوبی نخواهم شد، هرگز!