نوش آفرین·۴ ماه پیشصدفهایی که در خانه نمیخندنددیشب تا صبح بیدار ماندم. صدایِ جنگنده‌ها، آرامشِ شب را تکه‌تکه می‌کرد. برای من که زخمِ جنگ را بر تنِ حافظه‌ام دارم، این صداها فقط یک هیاهوی…
نوش آفرین·۶ ماه پیشزخمِ درچند تا از مجسمه‌های خواهرم را قرض گرفته بودم.آن‌ها را روی زمین چیده بودم و برایشان داستان ساخته بودم؛ انگار هر کدام‌شان نقشی داشتند، صدایی…
نوش آفرین·۱ سال پیشحضور عصرگاهیرفته بودم خانه‌ی زنی سالخورده؛ زنی که سال‌هاست همسرش را از دست داده، اما هنوز تنها زندگی نمی‌کند. همسرش هشت سال پیش از دنیا رفته، اما او هن…
نوش آفرین·۱ سال پیشآرامش بیهواامروز، در راه رفت، بی‌هوا پیچیدم توی خیابان‌ها. نرفتم سمت اتوبانِ همیشه‌گی؛ انگار ماشین، یا شاید دل‌ام، خواست مسیرهای باریک شهر را امتحان ک…
نوش آفرین·۱ سال پیشدریا در من، من در دریادارم زندگی‌ام را می‌کنم؛ همین‌طور که آدم‌ها زندگی می‌کنند.ورزش می‌کنم، غذا می‌خورم، با آدم‌ها حرف می‌زنم، می‌خوابم و خواب بد می‌بینم، می‌خن…
نوش آفرین·۱ سال پیشصیقل دردمیدونی دریا چی کار می‌کنه؟ دریا صبرش خیلی عجیبه. هرچی زباله، هرچی آشغال، هرچی چیز بی‌ارزشی توش بریزن، قورتش می‌ده، می‌بره توی خودش، آروم…
نوش آفرین·۱ سال پیشکمکخیلی وقت‌ها نمی‌دونم چی باید بگم.حرف زدن برام مثل کوه کندنه. نه این‌که حرفی نداشته باشم؛ اتفاقاً هزار تا حرف توی سرمه، ولی هیچ‌کدوم نمی‌خوا…
نوش آفرین·۱ سال پیشپتویی که خفه‌مان میکندگاهی احساس می‌کنم در دنیایی زندگی می‌کنیم که همه از هم تعریف می‌کنند، بی‌آن‌که واقعاً هم‌دیگر را ببینند.در جمع‌ها، در شبکه‌ها، در کار. همه…
نوش آفرین·۱ سال پیشنامهای برای رفتگرآمدهام پارک.نوشته‌هایم را آورده‌ام تا بسوزانم، تا شاید سبک شوم.کاغذها یکی‌یکی شعله می‌گیرند. آرام گرفته‌اند در میان شعله‌ها؛ نگاه می‌کنم ب…
نوش آفرین·۱ سال پیشاُمّامریض شدم. هی بهتر می‌شم و دوباره بدتر.دیگه خسته شدم. دیگه تحملم تموم شده.این روزها، همه چیز فقط با تحمل پیش می‌ره.خاله‌حوا از قشم اومده بر…
