https://virgool.ir/feed/@nooshafarin.gh.75fa2026-11-10 22:19:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/صدف-هایی-که-در-خانه-نمی-خندند-dthwj8osfxsjدیشب تا صبح بیدار ماندم. صدایِ جنگنده‌ها، آرامشِ شب را تکه‌تکه می‌کرد. برای من که زخمِ جنگ را بر تنِ حافظه‌ام دارم، این صداها فقط یک هیاهوی گذرا نیستند؛ آن‌ها یک تداعیِ زنده و هراس‌آورند. در میانه‌ی سکوتِ شب، مغزم انگار روی دورِ تند می‌رود و مدام در پیِ پاسخ به این سوال است که: «نکند الان بزنند؟ نکند دوباره صدایِ آن انفجارهای لعنتی را بشنوم؟» ترس از انفجار، چیزی است که حتی در آرام‌ترین لحظات هم، مثل یک سایه‌ی سنگین، گوشه‌ای از ذهنم قایم شده است.ساعتِ ۵ صبح شد. با این که از بی‌خوابی شب خسته بودم، مثل هر روز بندِ کفش‌هایم را بستم تا به جاده بزنم و بدوم، فقط می‌خواستم از این هراسِ درونی فرار کنم. مسیرِ همیشگی بود؛ از اولِ جاده تا بعد منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی لاک‌پشت‌ها. برخلافِ همیشه، بی‌وقفه دویدم؛ انگار می‌خواستم با ضرب‌آهنگِ تندِ نفس‌هایم، آن صدایِ بی رحم و سنگینِ جنگنده‌ها را در صدایِ برخوردِ پاهایم با زمین گم کنم.بعد از دویدن، بالای همان صخره‌ی همیشگی نشستم و به دریا زل زدم. امروز دریا آرام بود، انگار هیچ جنگی در این جهان جریان ندارد. پایین صخره که رفتم، روی ماسه‌ها خرچنگ‌های کرمی‌رنگ را دیدم. با چه دقتی، با چه بی‌خیالی‌ای لانه‌شان را زیرِ ماسه‌ها می‌ساختند؛ اما هم من و هم خرچنگ ها می‌دانستیم که این خانه ماندنی نیست، موجِ دریا دیر یا زود می‌آید و همه‌چیز را با خود می‌برد.اول فکر کردم آن‌ها هم شبیه ما هستند؛ در حالِ ساختن و تلاش برای حفظ کردن، اما وقتی بیش‌تر تماشایشان کردم، فهمیدم چقدر در اشتباهم. خرچنگ‌ها اصلاً شبیه ما نیستند؛ آن‌ها بی‌نهایت رهایند. برای آن‌ها، خانه فقط یک سرپناهِ گذراست؛ چیزی که نه به آن چسبیده‌اند و نه از ویرانی‌اش در هراسند.ما انسان‌ها، اما، در بندِ «داشتن» اسیر شده‌ایم. ما مدام در ترسِ از دست دادنِ لانه‌هایمان زندگی می‌کنیم. ما ترسیده‌ایم از این‌که نکند خانه را با بمب بزنند، از این‌که نکند تمامِ امنیتِ ساخته‌شده‌ی عمرمان یک‌شبه آوار شود. مدام از خودمان می‌پرسیم: «حالا چه می‌کنیم؟ کجا زندگی کنیم؟ چطور بدون خانه ادامه دهیم؟» ما چنان به «داشتن» چسبیده‌ایم که از «بودن» بازمانده‌ایم.وقتی به آن خرچنگ‌های کرمی‌رنگ نگاه می‌کردم، دلم می‌خواست جای‌شان باشم. دلم می‌خواست یاد بگیرم چطور هر شب دمِ غروب، با همان دقت و شوق، خانه‌ای بسازم، در حالی که خوب می‌دانم تا کم‌تر از 24 ساعتِ دیگر، موجی قرار است آن را با خود ببرد. چقدر این «بی‌خیالیِ» آن‌ها خیره کننده است. آن‌ها به «شدن» اهمیت می‌دهند، نه به «ماندن». ای‌کاش من هم می‌توانستم آن‌قدر آزاد باشم که از ویرانیِ لانه‌ام نترسم و هر غروب، دوباره از نو آغاز کنم.در طولِ مسیر که در ساحل راه می‌رفتم، چشمم به صدف‌ها افتاد. بارها دلم خواست خم شوم و چندتایی بردارم، اما با خودم گفتم حقِ من نیست که زیباییِ ساحل را به اسارتِ خانه درآورم، جای صدف‌ها در ساحل است. اما تنهاییِ دریا، باز هم کارِ خودش را کرد؛ چندتایی را برداشتم، با این عهدِ درونی که خیلی زود آن‌ها را به آغوشِ آب برگردانم. انگار می‌خواستم تکه‌ای از این آرامشِ ساحل را گروگان بگیرم تا شب‌ها، وقتی صدایِ جنگنده‌ها می‌آید، به آن‌ها نگاه کنم و یادم بماند که دنیا همیشه این‌قدر بی‌رحم نیست.حالا صدف‌ها روی مبلِ خانه‌ام نشسته‌اند. کنارشان می‌نشینم و تماشایشان می‌کنم، اما یک جایِ کار می‌لنگد. آن‌ها دیگر آن رنگ و درخششِ صبحگاهی را ندارند. انگار در این چهاردیواری، جان‌شان گرفته شده باشد. جایی خوانده بودم که هر چیزی را از جایگاهِ اصلی‌اش دور کنی، به مرور زمان می‌میرد. صدف‌ها در خانه‌ی من، دارند معنایِ خود را از دست می‌دهند.شاید من هم دارم اشتباه می‌کنم. شاید آرامش، چیزی نیست که بتوان آن را در جیب گذاشت و به خانه آورد. شاید باید اجازه می‌دادم همان‌جا، روی ماسه‌ها، زیرِ دست و پایِ موج‌ها باقی می‌ماندند تا رنگِ واقعیِ‌شان را حفظ کنند. شاید رهایی، در رها کردنِ همان چیزهایی است که می‌خواهیم با آن‌ها به زندگی ادامه دهیم.نوش آفریننوش آفرینTue, 21 Jul 2026 15:55:45 +0330https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/زخمِ-در-y5au8kowyrjdچند تا از مجسمه‌های خواهرم را قرض گرفته بودم.آن‌ها را روی زمین چیده بودم و برایشان داستان ساخته بودم؛ انگار هر کدام‌شان نقشی داشتند، صدایی داشتند، سرنوشتی داشتند. بازی که تمام شد، با دقت برشان داشتم و داخل کمدش گذاشتم. در را بستم. همه‌چیز تمام شده بود.اما نه....یکی جا مانده بود.دوباره در کمد را باز کردم و مجسمه‌ی آخر را گذاشتم. در را که بستم همان لحظه یکی از مجسمه‌های آخر افتاد. صدای کوتاه شکستنش را شنیدم. در کمد را باز کردم و دیدم گوشه‌اش شکسته.شکستن بعضی چیزها صدای بلندی ندارد، اما اثرش بلندمدت است.خواهرم گریه کرد. ناراحت شد. حق هم داشت. مجسمه مال او بود و من بی‌احتیاطی کرده بودم. ماجرا می‌توانست همان‌جا تمام شود؛ یک عذرخواهی، کمی دلخوری، شاید یک قهر کوتاه.اما ادامه داشت.پدرم با صدای بلند دعوایم کرد. صدایی که بیش‌تر از کلماتش من را می‌ترساند، اما من از داد زدنش کم‌تر از ادامه‌ی ماجرا می‌ترسیدم؛ چون می‌دانستم بعدش چه می‌شود.دستم را سفت گرفت. کشید و کشید تا دم در خانه.در را باز کرد و من را بیرون انداخت.بار اولش نبود.اما برای من، هیچ‌وقت عادی نشد.روی پله‌ها می‌نشستم. در بسته بود و من آن سویش. آن سوی در بسته. صداهای خانه را می‌شنیدم اما من در آن خانه نبودم.می‌دانستم احتمالاً مادرم بعد از مدتی در را باز می‌کند، آرام صدایم می‌زند و می‌گوید «برو تو اتاقت و بیرون نیا.» می‌دانستم این سناریو معمولاً تکرار می‌شود.اما انتظار، منطقی نیست.در آن چند دقیقه — که گاهی اندازه‌ی یک عمر می‌گذشت — فقط یک فکر در ذهنم می‌چرخید:اگر این بار در باز نشود چه؟همسایه‌مان گاهی در را باز می‌کرد. اول‌ها می‌گفت بیا خانه‌ی ما. من از خجالت آب می‌شدم. دلم می‌خواست توضیح بدهم که پدرم آدم بدی نیست. که این فقط یک روش تربیتی است. که حتماً حق با اوست. که من مقصرم.چند بار که دید نمی‌آیم، دیگر اصرار نکرد. فقط چند کلمه‌ای با من حرف می‌زد.بزرگ‌تر که شدم، حتی همان چند کلمه هم سخت بود. بین طبقه‌ها در راه پله‌ها قایم می‌شدم تا مرا نبیند. انگار شرم، کم کم از پله‌ها جدا شد و به درونم آمد.نمی‌دانم حق دارم این‌ها را درباره‌ی پدرم بگویم یا نه.می‌دانم که او احتمالاً فکر می‌کرد این کارها مرا آدم بهتری می‌کند. منظم‌تر. مسئول‌تر.اما چیزی که در من ساخته شد، بیش‌تر از مسئولیت‌پذیری، احساس تقصیر بود.من یاد گرفتم زود عذرخواهی کنم.یاد گرفتم فکر کنم اگر کسی ناراحت است، حتماً سهمی از تقصیر با من است.یاد گرفتم برای دوست‌داشتنی‌بودن، نباید اشتباه بکنم.آن روز، واقعاً فقط یک اتفاق بود.و من واقعاً فقط یک بچه بودم.با این‌همه، پدرم را بی‌نهایت دوست دارم اما هنوز بعد از این همه سال، آن پله‌ها از ذهنم پاک نشده‌اند. آن پله‌ها که رویشان می‌نشستم، سرد بودند و به در خیره می‌شدم در انتظار این‌که فقط باز بشود و بتوانم دوباره به آن خانه برگردم. خاطره‌شان مثل زخمی است که بسته شده، اما پوستش هنوز نازک است. از این‌ها کمی دل‌خور می‌شوم، نه از این که دعوایم کرد از این‌که آن لحظه، من را از «درون» بیرون گذاشت.گاهی از خودم می‌پرسم:بیرون انداختن یک کودک از خانه قرار بود چه درسی به او بدهد؟ترس، دقیقاً چه فضیلتی را در آدم تقویت می‌کند؟آیا قرار بود آن چند دقیقه پشت در، مرا به نسخه‌ی بهتری از خودم تبدیل کند؟شاید او هم نمی‌دانست ترس، چه‌طور خودش را در جان یک کودک جا می‌دهد.شاید فکر می‌کرد چند دقیقه پشت در، درس بزرگی می‌دهد.اما چیزی که در من ماند، بیشتر از درس، یک سؤال بود:اگر اشتباه کنم، هنوز دوستم دارند؟آن‌وقت‌ها فکر می‌کردم دوستم ندارند.وقتی پشت در می‌نشستم، احساس می‌کردم بی‌ارزش‌ترین موجود دنیا هستم.سال‌ها بعد، از من می‌پرسند:چرا اعتماد به نفس نداری؟چرا خودت را دوست نداری؟کسی از آن پله‌ها نمی‌پرسد.شاید اعتمادبه‌نفس، از جایی شروع می‌شود که کودک مطمئن باشد حتی اگر اشتباه کند، هنوز «درون» خانه است.شاید دوست داشتن خود، ریشه در تجربه‌ی ساده‌ای دارد: این‌که بدانی با همه‌ی خطاهایت، جایی هست که از آن بیرون انداخته نمی‌شوی.من هنوز دارم یاد می‌گیرم آن خانه را درون خودم بسازم.خانه‌ای که درش با اولین اشتباه بسته نشود.خانه‌ای که بچه‌ها، دیگر پشت در بسته نمانند.نوش آفریننوش آفرینFri, 22 May 2026 19:41:50 +0330https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/حضور-عصرگاهی-buqc7jrnxeolرفته بودم خانه‌ی زنی سالخورده؛ زنی که سال‌هاست همسرش را از دست داده، اما هنوز تنها زندگی نمی‌کند. همسرش هشت سال پیش از دنیا رفته، اما او هنوز کنار پنجره‌ها و روی صندلی‌های قدیمی حضورش را حس می‌کرد.می‌گفت: "نود و پنج سالم شده... نمی‌فهمم چرا نوبت رفتن من نمی‌رسه. بچه‌هام می‌گن خونه رو بفروش، برو یک آپارتمان کوچیک‌تر، راحت می‌شی… اما من چه‌طور از این‌جا دل بکنم؟ من هنوز او رو این‌جا می‌بینم. نه با چشم… با همون چیزی که اسمش رو بلد نیستم بگم. عصرها، توی حیاط، وقتی باد می‌پیچه بین درختا، حس می‌کنم هنوز همین‌جاست. هنوز بین ما زندگی می‌کنه."این اولین‌بار نیست که می‌بینم کسی خانه را نگه می‌دارد، انگار که نگه‌داشتن خانه، نگه‌داشتن بخشی از خودش باشد.یکی از آشنایانم را می‌شناسم که وقتی نوزاد بود، در بیمارستان رهایش کردند و بعدها خانواده‌ای دیگر بزرگش کردند. سال‌ها بعد دنبالِ والدین واقعی خودش رفت؛ مادرش پیدا نشد، اما پدرش را یافت.وقتی پدر پیر و بیمار شد و از دنیا رفت، او خانه‌ی کوچک و فرسوده‌ی پدرش را خرید و با اجاره‌ای ناچیز در اختیار آدم‌های نیازمند گذاشت.اولش حتی حاضر نبود تعمیرش کند؛ می‌گفت: "می‌ترسم با عوض‌کردن چیزها، خاطرات بابام از بین بره."اما بعدها کم‌کم دلش را گذاشت روی کار؛ از تعویض چراغ‌ها شروع کرد، بعد لوله‌کشی، بعد دیوارهای نم‌زده را برداشت… انگار داشت یاد می‌گرفت که می‌شود هم خانه را نو کرد و هم حافظه‌ی آدمی را خراب نکرد.گاهی فکر می‌کنم چرا خانه این‌قدر برای ما مهم است؟چرا دیوارها، سقف‌ها، راه‌پله‌ها، حتی ترک‌های روی کاشی‌ها، تبدیل می‌شوند به چیزی شبیه به حافظه‌ی مشترک؟هر وقت از کنار خانه‌ای رد می‌شوم که قرار است خرابش کنند، دلم می‌خواهد بروم داخل، چند دقیقه‌ای در قسمت‌های مختلف خانه قدم بزنم و به آدم‌هایی که زمانی آنجا زندگی کرده‌اند از راهی نامرئی بگویم:"اشکالی ندارد… خاطرات شما گم نمی‌شود. شاید این‌جا خراب شود، اما یک جایی در جان آدم‌ها باقی می‌ماند."و هر وقت از کنار ساختمانی می‌گذرم که کلنگ‌ها به جانش افتاده‌اند، چیزی در من جمع می‌شود؛ نه از جنس غم، از جنس نوعی احترام خاموش.می‌دانم که هیچ خانه‌ای برای همیشه نمی‌ماند، اما هر بار که ویران می‌شود، انگار جهان دارد یادآوری می‌کند که زندگی فقط از نو ساختن نیست؛ گاهی از دست دادن هم بخشی از مسیر است.گاهی فکر می‌کنم شاید خانه‌ها قبل از فرو ریختن، آخرین کاری که می‌کنند این است که ما را به یاد کسانی بیندازند که روزی در آن زندگی کرده‌اند؛و شاید همین کافی باشد که بفهمیم هر ویرانی‌ای الزاماً پایان نیست،گاهی فقط دعوتی است برای این‌که بفهمیم چیزهایی که دوست داشته‌ایم، حتی اگر شکلشان عوض شود، هیچ‌وقت از ما جدا نمی‌شوند.نوش آفریننوش آفرینSun, 07 Dec 2025 14:05:04 +0330https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/آرامش-بی-هوا-jdu0u4ytaozgامروز، در راه رفت، بی‌هوا پیچیدم توی خیابان‌ها. نرفتم سمت اتوبانِ همیشه‌گی؛ انگار ماشین، یا شاید دل‌ام، خواست مسیرهای باریک شهر را امتحان کند. عجیب این‌که یک ربع هم زودتر رسیدم؛ گاهی راه‌های کوچک، ما را زودتر به مقصد می‌رسانند تا راه‌های بزرگ.اما برگشت…برگشت مثل همیشه نبود. همه ایستاده بودند؛ ماشینی پشت ماشین، مثل ماهی‌هایی که در برکه‌ای کم‌عمق، صبورانه کنار هم می‌مانند.مادرِ یکی از شاگردهای قدیمی‌ام تماس گرفت و من، همین‌طور که حرف می‌زدم، خیابان را پایین رفتم و از خروجی اتوبان گذشتم. من از آن آدم‌هایی‌ام که نمی‌توانند دو کار را هم‌زمان انجام دهند؛ یا باید برانم، یا حرف بزنم، و همیشه یکی از این دو از دیگری دل‌گیر می‌شود.و عجیب‌تر این‌که آن روز، از ترافیک کلافه نشدم.برعکس، چیزی شبیه آرامش، شبیه آغوشی پنهان، در شلوغی پیدا کرده بودم.نشسته بودم پشت فرمان، آهنگی‌هایی که مدت‌ها نشنیده بودم را پخش کردم، پیام‌هایم را جواب دادم، چای و کلوچه خوردم و برای اولین بار در مدت‌ها، دیگر مهم نبود کدام لاین تندتر می‌رود، یا چه کسی بی‌هوا جلویم می‌پیچد.معمولاً در تونل نفس‌ام می‌گیرد؛ آسم نمی‌گذارد. تا رسیدن به تابلوی" احتیاط، به آخر تونل نزدیک می‌شوید" نفس‌هایم کوتاه می‌شود. همیشه منتظرم نورِ تهِ تونل را ببینم.اما آن روز…حتی تاریکیِ تونل هم برایم دلنشین بود.انگار می‌شد در آن تاریکی پنهان شد؛ در میان شلوغی گم شد.وقتی بعد از دو ساعت هنوز در ترافیک بودم، دلم نمی‌خواست رانندگی تمام شود. می‌خواستم بمانم؛ همین‌جا، میان ماشین‌ها و موسیقی و آسمانی که آرام‌آرام تاریک می‌شد. حتی پلی که همیشه راهش باز است و آدم را وسوسه می‌کند گاز بدهد، آن روز گرفتار ترافیک بود و عجیب این‌که خوشحال شدم. شاید چون ترافیک، فرصتی بود برای شنیدن آهنگ‌هایی که هنوز نوبت‌شان نرسیده بود.و درست همان لحظه، آسمان توجهم را گرفت.ابرهای قلنبه، هوای ابری، و خورشیدی که از پشت آن‌ها زور می‌زد و بیرون می‌آمد، لبه‌های ابر را روشن کرده بود. نزدیک غروب بود و آسمان رنگ نارنجیِ محشری به خودش گرفته بود  و آن پرتوهای صاف و عمودیِ نور که از میان ابرها بیرون زده بودند…در ژاپنی به آن منظره می‌گویند:  نردبان فرشتگان天使の梯子؛نوش آفریننوش آفرینSat, 22 Nov 2025 21:08:48 +0330https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/دریا-در-من-من-در-دریا-bdqmvooqjkhmدارم زندگی‌ام را می‌کنم؛ همین‌طور که آدم‌ها زندگی می‌کنند.ورزش می‌کنم، غذا می‌خورم، با آدم‌ها حرف می‌زنم، می‌خوابم و خواب بد می‌بینم، می‌خندم، می‌رَنجم، سر کار می‌روم، از اتفاقات دور و بر کلافه می‌شوم، از دست خودم و آدم‌ها حرص می‌خورم… اما همه‌ی این‌ها را فقط نصفِ من انجام می‌دهد؛ نصف دیگرم انگار تهِ یک دریای بی‌انتها جا مانده است.آن پایین، در تاریکی سردِ آب، به پهلو خوابیده‌ام و زانوهایم را در سینه جمع کرده‌ام. معمولاً روبه‌رو را نگاه می‌کنم. خبری نیست؛ فقط ماسه است، آرام، ساکن. مثل چیزی که سال‌هاست کسی به آن دست نزده.هر چند وقت یک‌بار گردنم را می‌چرخانم و رو به بالا نگاه می‌کنم؛ به امید این‌که دستی را ببینم، دستی که از جایی بالاتر از این تاریکی فرو بیاید، و من هم دستم را دراز کنم و بگیرمش. در رویاهایم، آن دست من را می‌کِشد؛ آرام‌آرام، تا نور کم‌رنگ بشود و بعد پررنگ‌تر؛ تا برسم به سطح آب، و یک دم عمیق بکشم و هوا را فرو ببرم در ریه‌هایم… هوایی که انگار قرن‌هاست از من دریغ شده.اما حالا، این پایین، نفس ندارم. دارم خفه می‌شوم.پس کی آن دست می‌آید؟اصلاً می‌آید؟اگر نیاید چه؟اگر قرار باشد همه‌چیز همین‌طور بماند؟می‌دانم؛ کافی‌ست از تهِ این دریا بلند شوم و پاهام را محکم بکوبم روی ماسه‌ها تا تنم به حرکت بیفتد و آرام‌آرام بالا بروم. این را با عقل می‌فهمم. اما… چرا نمی‌توانم بلند شوم؟ چه چیز من را این‌جا، در این سکونِ سنگین، میخ‌کوب کرده؟همه‌چیز تکرار می‌شود. دوباره. از اول. دورِ جهان…و گاهی به‌نظرم همه‌اش واقعاً مسخره است.نوش آفریننوش آفرینThu, 20 Nov 2025 14:33:48 +0330https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/صیقل-درد-n3yscafrpkzlمی‌دونی دریا چی کار می‌کنه؟ دریا صبرش  خیلی عجیبه. هرچی زباله، هرچی آشغال، هرچی چیز بی‌ارزشی توش بریزن، قورتش می‌ده، می‌بره توی خودش، آروم‌آروم، با موج‌هاش ساییده‌شون می‌کنه… بعد، یه روز، برشون می‌گردونه به ساحل، اما نه مثل اول. دیدی تیکه شیشه‌ای که گوشه‌ی ساحل شکسته چه‌طور بعد از مدت‌ها زیر و رو شدن، تبدیل میشه به چیزی که انگار از اول هم جواهر بوده؟ آدم حتی نمی‌تونه حدس بزنه این تیکه‌ی سبز یا آبی یا سفید، قبلاً بطری بوده، زباله بوده؛ فقط نگاهش می‌کنه و دلش می‌خواد برش داره، نگهش داره. اصلا شاید این ساحل یک روز زباله‌دونی بوده، اما امروز پر از این تیکه‌های صیقلیِ کوچیکه. این هنرِ دریاست. آشغال را می‌گیره، می‌زنه به دل خودش، و بعد از هزار بار رفت‌و برگشت، چیزی از اون بیرون می‌ده که چشم رو سمت خودش می‌کشه. گاهی فکر می‌کنم کاش وجود منم مثل دریا بود. کاش هرچه‌قدر آدم‌ها، زندگی، دنیا … هر چی زباله و درد و خستگی می‌ریزن توی روحم، منم بلد باشم بکشمشون به قلبم، آروم‌آروم بسابمشون، صیقلشون بدم، تا یه روز چیزی از دلِ همین زخم‌ها بیرون بیاد که شبیه جواهر باشه، نه این که درد نباشه، نه، فقط اینکه مثل دریا یاد بگیرم هرچی به سمتم پرت می‌شه، آخرش ازش چیزی بیرون بیاد که از اول هم قشنگ‌تر باشه.نوش آفریننوش آفرینSat, 15 Nov 2025 23:02:17 +0330https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/کمک-q3hx4bkg9g6cخیلی وقت‌ها نمی‌دونم چی باید بگم.حرف زدن برام مثل کوه کندنه. نه این‌که حرفی نداشته باشم؛ اتفاقاً هزار تا حرف توی سرمه، ولی هیچ‌کدوم نمی‌خوان بیرون بیان. دهنم رو باز می‌کنم، ولی صدا نمیاد. سکوت، از گلوم بالا می‌ره و می‌شینه پشت لب‌هام.آدما می‌پرسن: چی شدی؟ چرا ناراحتی؟می‌گن: بیا حرف بزن، سبک می‌شی.اما من بلد نیستم.دهنم رو باز می‌کنم که حرفا بیان بیرون… ولی سکوته.اصلاً دهنم رو باز کنم که چی بگم؟زنگ بزنم و بگم چی؟بریم چایی بخوریم و حرف بزنیم… درباره چی؟می‌گن فقط بگو کمک.باشه، قبول.فرض کن واقعاً دهنم رو باز کردم و گفتم:کمک.یا نوشتم توی پیام: به خدا دارم خفه می‌شم، دارم زیر فشار می‌رم، کمکم کن.ولی بعدش چی؟آدما دو دسته می‌شن.یه عده هستن که خوب بلدن گوش بدن، بلدن چی بگن که آدم آروم شه.ولی بعضیا... بعضیا بدترین واکنش ممکن رو نشون می‌دن.می‌گن: این که چیزی نیست! نمی‌دونی من چی کشیدم!یا شروع می‌کنن راه‌کار دادن، بعدش هم اضافه می‌کنن:زندگی همینه دیگه، همه سختی می‌کشن، منم مثل تو!و من همون‌جا ساکت می‌شم. چون بعد از اون، دیگه نمی‌دونم چطوری باید ادامه بدم.چطور باید به کسی توضیح بدم که گفتنِ کمک خودش یه جنگه؟یکی از سخت‌ترین کارای این دنیاست.اما بعد از این، هیچ‌چیز تغییر نمی‌کنه.کمک نمیاد. حرف نمیاد.همه‌چیز همونه. فشار بیشتر میشه. و من هم همچنان وسط این بهت و سکوت می‌مونم.یه لحظه فکر می‌کنم شاید اصلاً هیچ‌کس نمی‌فهمه. شاید اصلاً هیچ‌کس نمی‌تونه بفهمه.کمک یعنی چی؟ شاید این فقط یه کلمه‌ست، یه درخواست بی‌نتیجه.و شاید حتی در همین لحظه، وقتی دارم می‌نویسم، همه‌چیز دوباره همون‌طور که بود باقی می‌مونه.نمی‌دونم چی باید بگم. و هیچ‌کس نمی‌دونه چی بگه.همه درگیرِ همون چیزهایی هستن که منم توش غرقم.شاید اصلاً هیچ‌وقت هیچ چیزی بیرون نمیاد. فقط این درد می‌مونه. همین‌طور بی‌صدا و بی‌پایان.نوش آفریننوش آفرینFri, 14 Nov 2025 01:15:18 +0330https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/پتویی-که-خفه-مان-می-کند-lkucxpd4p0ksگاهی احساس می‌کنم در دنیایی زندگی می‌کنیم که همه از هم تعریف می‌کنند، بی‌آن‌که واقعاً هم‌دیگر را ببینند.در جمع‌ها، در شبکه‌ها، در کار. همه لبخند می‌زنند، همه می‌گویند «تو عالی‌ای»، «کارت درسته»، «من با تو موافقم»؛اما پشت این همه توافق، چیزی خسته و مصنوعی خوابیده است؛ ترس.ترس از این‌که مبادا کسی از ما بدش بیاید، مبادا تنها بمانیم، مبادا هوای جمع سرد شود.صمیمیتِ امروز، بیشتر شبیه پتویی است که دارد خفه‌مان می‌کند.گرم است، اما نمی‌گذارد نفس بکشیم.حتی در جامعه هم همین داستان ادامه دارد.در مغازه، در فرودگاه، در رستوران، همه سعی می‌کنند «دوست‌داشتنی» باشند.گارسونی که بی‌وقفه لبخند می‌زند، مهمانداری که با ادب اغراق‌آمیز حرف می‌زند،فروشنده‌ای که با صدای نرم و چشمان درخشان می‌گوید «قربونت برم».اما من در این لبخندها صداقت نمی‌بینم.نه چون آدم‌های بدی‌اند، بلکه چون یاد گرفته‌ایم مهربان بودن را با تظاهر اشتباه بگیریم.ما به جای ساختن رابطه‌ای بر پایه‌ی کیفیت و اعتماد، ترجیح می‌دهیم چند دقیقه‌ای با «جلب رضایت» زنده بمانیم.و من ته این مسیر، در هر شکلش — اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی — شکست می‌بینم.شکستی آرام و بی‌صدا، مثل ترک‌های ریزی که زیر سطح شیشه می‌دوند و دیر یا زود آن را خرد می‌کنند.چیزی که بیشتر از همه دلم را می‌سوزاند، این است که حالا حتی صمیمیت واقعی هم سوءتفاهم شده.وقتی بی‌قصد، صادقانه، از دل خودت به کسی نزدیک می‌شوی،خیلی‌ها فکر می‌کنند داری نقشه می‌کشی، دنبال منفعتی هستی،در حالی‌که فقط خواستی کنارش بایستی، همین.همین نزدیکی ساده، همین بی‌قصدی، انگار برای جهان امروز زیادی خالص است.گاهی دلم می‌خواهد از این دایره بیرون بزنم،بروم جایی که آدم‌ها مثل درخت‌ها باشند — بی‌ادعا، بی‌تملق،فقط با بودن‌شان آرامت کنند، نه با لبخندشان.شاید همین را گم کرده‌ایم؛توانِ ایستادن در کنار هم، بی‌آن‌که بخواهیم هم را قانع کنیم یا جلب کنیم.شاید وقتش رسیده یاد بگیریم که ارزش حضور، در سادگی است؛در گفتنِ «نمی‌دانم»، در سکوت، در نگاه‌هایی که چیزی نمی‌فروشند.گاهی خیال می‌کنم اگر سکوت کنیم، جهان خودش دوباره یادمان می‌دهد صادق باشیم.باد برای جلب رضایت کسی نمی‌وزد،دریا برای تحسین شدن موج نمی‌سازد،و درخت، هر بهار، بی‌نام و منت، دوباره سبز می‌شود.کاش ما هم بتوانیم مثل آن‌ها باشیم.نوش آفریننوش آفرینFri, 07 Nov 2025 17:11:09 +0330https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/نامه-ای-برای-رفتگر-ldnewro6rh1lآمده‌ام پارک.نوشته‌هایم را آورده‌ام تا بسوزانم، تا شاید سبک شوم.کاغذها یکی‌یکی شعله می‌گیرند. آرام گرفته‌اند در میان شعله‌ها؛ نگاه می‌کنم به واژه‌هایی که می‌سوزند، جمله‌هایی که دود می‌شوند و در هوا گم، بی‌هیچ شتابی.روی نیمکت می‌نشینم. به خاکسترها خیره می‌شوم. سیگاری روشن می‌کنم. دودش با دود واژه‌ها یکی می‌شود؛ و من حس می‌کنم چیزی درونم درست نیست.کتابم را از کیف بیرون می‌آورم و شروع می‌کنم به خواندن. حروفش دیگر مثل قبل نیست.باد می‌وزد و خاکسترها را پخش می‌کند؛ روی زمین، میان چمن‌ها، در هوا. انگار تکه‌هایی از من پراکنده می‌شود.رفتگر پارک نزدیک می‌شود. بی‌صدا خم می‌شود و جارو را روی خاکسترها می‌کشد. آرامش خاصی دارد. از آن آرامش‌هایی که فقط آدم‌های ساده و زنده دارند.همه‌چیز را در کیسه‌ی سیاه بزرگ می‌ریزد: کاغذها، اندوه‌ها، و آن‌چه از من مانده بود.ایستادم و نگاهش کردم.فکر کردم شاید همین است رهایی؛نه در سوزاندنِ واژه‌ها، بلکه در بخشیدنِ خاکسترشان به باد.می‌رود و من می‌مانم.در هوای غروب، میان بوی دود و برگ‌های خیس، میان خودم.به سمت خانه راه می‌افتم. برگ‌ها زیر قدم‌هایم صدا می‌دهند.نوش آفریننوش آفرینWed, 05 Nov 2025 12:37:14 +0330https://virgool.ir/@nooshafarin.gh.75/اُمّا-su0wrbzg9y0eمریض شدم. هی بهتر می‌شم و دوباره بدتر.دیگه خسته‌ شدم. دیگه تحملم تموم شده.این روزها، همه چیز فقط با تحمل پیش می‌ره.خاله‌حوا از قشم اومده برای درمان.خوش‌حالم که این‌جاست.وقتی نوزاد بودم و مامان می‌رفت سرِ کار و جنوب زندگی می‌کردیم، اون منو نگه می‌داشت.مثل مامان دوممه.بغلش هنوز بوی بچگی می‌ده —بوی آفتاب روی پوست، بوی نخل‌های خیس از شرجی، بوی خوابِ نیمروز با صدای موج‌های دور.لباساش بوی جنوب می‌ده.مگه می‌شه آدم توی تهران بوی جنوب بده؟هنوزم مثل بچگی، وقتی بغلم می‌کنه آروم می‌گیرم.ولی چرا؟من که دیگه بزرگ شدم.شاید آدم هیچ‌وقت از بوی کودکی خودش جدا نمی‌شه.بعد از هر وعده‌ی غذا، خاله‌حوا چشم‌هاشو می‌بنده و زیر لب دعا می‌خونه.آروم و کش‌دار، با لهجه‌ی جنوبی.از خدا می‌خواد برکت سفره زیاد بشه، مریض‌ها شفا بگیرن، دل‌ها نرم بشن.صدای دعاش شبیه موجیه که تا لب ساحل می‌ره و برمی‌گرده،بدون اینکه چیزی ببره یا بیاره. فقط تکرار می‌شه.یه روز گفت:«بدن تو آب می‌خواد. باید بهش هی آب بخوره. برای همین مریض شدی، برای همین خوب نمی‌شی.»خندیدم و گفتم: اُمّا*، من امروز صبح دوش گرفتم.خاله‌حوا لبخند زد و گفت:«نه، اون آب نه...»بعد سکوت کرد.تو فکر فرو رفتم. نپرسیدم پس منظورش چه آبیه؟اما انگار مغزم می‌دونست.یه چیزی ته دلم تکون خورد، مثل موجی که از یاد رفته بود.شاید منظورش دریا بود.از کجا می‌دونه من چه‌قدر دل‌تنگ دریا‌م؟ولی حتی اگه منظورش دریا باشه...حالم اون‌قدر بده که فکر می‌کنم دیگه دریا هم حالم رو خوب نمی‌کنه.دیگه دریا هم از صدا زدن من خسته شده.آخه من دیگه از دریا هم گذشته‌م.یه جایی تهِ خشکی جا موندم،یه جایی که هیچ موجی صدام نمی‌زنه.من خیلی تنها موندم.*اُمّا در زبان جنوبی یعنی مامان.نوش آفریننوش آفرینTue, 04 Nov 2025 18:26:04 +0330