
امروز، در راه رفت، بیهوا پیچیدم توی خیابانها. نرفتم سمت اتوبانِ همیشهگی؛ انگار ماشین، یا شاید دلام، خواست مسیرهای باریک شهر را امتحان کند. عجیب اینکه یک ربع هم زودتر رسیدم؛ گاهی راههای کوچک، ما را زودتر به مقصد میرسانند تا راههای بزرگ.
اما برگشت…
برگشت مثل همیشه نبود. همه ایستاده بودند؛ ماشینی پشت ماشین، مثل ماهیهایی که در برکهای کمعمق، صبورانه کنار هم میمانند.
مادرِ یکی از شاگردهای قدیمیام تماس گرفت و من، همینطور که حرف میزدم، خیابان را پایین رفتم و از خروجی اتوبان گذشتم. من از آن آدمهاییام که نمیتوانند دو کار را همزمان انجام دهند؛ یا باید برانم، یا حرف بزنم، و همیشه یکی از این دو از دیگری دلگیر میشود.
و عجیبتر اینکه آن روز، از ترافیک کلافه نشدم.
برعکس، چیزی شبیه آرامش، شبیه آغوشی پنهان، در شلوغی پیدا کرده بودم.
نشسته بودم پشت فرمان، آهنگیهایی که مدتها نشنیده بودم را پخش کردم، پیامهایم را جواب دادم، چای و کلوچه خوردم و برای اولین بار در مدتها، دیگر مهم نبود کدام لاین تندتر میرود، یا چه کسی بیهوا جلویم میپیچد.
معمولاً در تونل نفسام میگیرد؛ آسم نمیگذارد. تا رسیدن به تابلوی" احتیاط، به آخر تونل نزدیک میشوید" نفسهایم کوتاه میشود. همیشه منتظرم نورِ تهِ تونل را ببینم.
اما آن روز…
حتی تاریکیِ تونل هم برایم دلنشین بود.
انگار میشد در آن تاریکی پنهان شد؛ در میان شلوغی گم شد.
وقتی بعد از دو ساعت هنوز در ترافیک بودم، دلم نمیخواست رانندگی تمام شود. میخواستم بمانم؛ همینجا، میان ماشینها و موسیقی و آسمانی که آرامآرام تاریک میشد. حتی پلی که همیشه راهش باز است و آدم را وسوسه میکند گاز بدهد، آن روز گرفتار ترافیک بود و عجیب اینکه خوشحال شدم. شاید چون ترافیک، فرصتی بود برای شنیدن آهنگهایی که هنوز نوبتشان نرسیده بود.
و درست همان لحظه، آسمان توجهم را گرفت.
ابرهای قلنبه، هوای ابری، و خورشیدی که از پشت آنها زور میزد و بیرون میآمد، لبههای ابر را روشن کرده بود. نزدیک غروب بود و آسمان رنگ نارنجیِ محشری به خودش گرفته بود و آن پرتوهای صاف و عمودیِ نور که از میان ابرها بیرون زده بودند…
در ژاپنی به آن منظره میگویند: نردبان فرشتگان天使の梯子؛