ندا کیایی·۱ سال پیشمیخواهم زنده بمانم!متیو پری، همان چندلر بینگ خودمان، در کتاب فرندز توصیف می‌کند که پس از قطع شدن نوک یکی از انگشتانش در کودکی، حس از دست دادن عضو مهمی از بدن…
ندا کیایی·۳ سال پیشآخرین کار مادربزرگمادربزرگ فرزندی نداشت. حتی ازدواج هم نکرده بود. این تصمیمِ همه پرستارها بود که او را 《مادربزرگ》 صدا بزنند.
ندا کیایی·۳ سال پیشدنیای کوچک خیال منخوراک هر روزش سنگ‌ریزه است. تنها تفاوت این سنگ‌ریزه‌ها با باقی چیزهایی که روانه شکمش می‌کند این است که آن را دکتر تجویز کرده. قلبش از همیشه…
ندا کیایی·۳ سال پیشخانه من کجاست؟هرچه خاطراتش رو می‌کاوید هیچ نمی‌یافت. جایی که برای او باشد. لابه‌لای تصویرها دنبال خانه‌ای روشن می‌گشت. با اینکه همیشه سقف بالای سرش بود د…
ندا کیایی·۳ سال پیشآسمانی همیشه برفیدانههای خاکستری پر از دود برف روی لباس‌ها و صورتش می‌نشست. آن وقت روز، آسمان سیاه بود. انگار هر چه می‌بارید، سیاهی آسمان را کم نمی‌کرد. بد…
ندا کیایی·۳ سال پیشبازمانده باغ گیلاسانگار همه می‌دانستند که او تمام عشقش را درون دیگ می‌ریزد و می‌پزد. این تنها راه ابراز علاقه‌اش به همسر و بچه‌هایش بود.
ندا کیایی·۳ سال پیشقلبی که هر روز بزرگتر میشودانگار هر چه می‌گذرد قلب آدم کش می‌آید و عشق بیشتری در خود جای می‌دهد. فکر می‌کنم حالا قلبم از خودم بزرگتر است.
ندا کیایی·۳ سال پیشدنیایی به اندازه مساحت دور آتشتا به خانه رسید لباس‌هایش را عوض کرد و پتوپیچ خودش را به بخاری چسباند. چیزی نگذشت که گرمای دل‌نشینی از پهلوهایش گذشت، زیر پلک‌هایش رفت و خو…
ندا کیایی·۳ سال پیشمرگ، یک سایه مبهمدردی در تنش می‌پیچد. اما نمی‌داند دقیقا کدام قسمت بدنش درد می‌کند. قفسه سینه‌اش هر لحظه تنگ‌تر می‌شود. آنقدر که احساس می‌کند استخوان‌هایش ا…
