https://virgool.ir/feed/@neda.kiyayiاز ترس‌هایم می‌نویسم تا زنده بمانم.fa2026-11-11 09:01:20https://files.virgool.ir/upload/users/190357/avatar/YG3nom.pnghttps://virgool.ir/@neda.kiyayihttps://virgool.ir/@neda.kiyayi/می-خواهم-زنده-بمانم-qyfmgctdedsdمتیو پری، همان چندلر بینگ خودمان، در کتاب فرندز توصیف می‌کند که پس از قطع شدن نوک یکی از انگشتانش در کودکی، حس از دست دادن عضو مهمی از بدن خود را داشته و تا مدت‌ها دستش را در جیبش پنهان می‌کرده تا کسی نقص او را نبیند.این همان حسی است که من در بیست سالگی بعد از شنیدن روش درمانم داشتم.-باید طحالت رو دربیاری تا بیماری خاموش شه.+بعد از این می‌تونم بچه‌دار شم؟مکالمه من و پزشکم به همین مسخرگی بود. تا آن زمان نمی‌دانستم همچین عضوی وجود دارد یا کارایی‌اش چیست و اینکه اصلا به بچه‌دار شدن ربطی ندارد. نه اینکه من بخواهم صاحب فرزند شوم. برای من، فارغ از انتخاب تولد یک فرزند، توانایی به دنیا آوردن آن نشان‌دهنده منتهای سلامت یک انسان بود. بی‌نقص و کامل؛ و از دست دادن هر عضوی را به آن ربط می‌دادم تا بتوانم میزان نقصی که بعد از خاموش شدن بیماری‌ام خواهم داشت را بسنجم.من تا حالا، چندین بار در هر جمعی درباره بیماری‌ام صحبت کرده‌ام. این را هم بگذارید پای مقابله افراطی‌ام با این بیماری و اینکه سعی دارم به خودم بفهمانم من با آن مشکلی ندارم. یک بیماری خودایمنی، خوشبختانه، مهربان‌تر از خیلی هم‌نوعان دیگرش، که حالا ده سالی است به گفته پزشکان خاموش شده. البته خود این خاموش شدن هم ترس بزرگی دارد، چون تو نمی‌دانی تا کی این آتش‌بس ادامه خواهد داشت.از نظر من، همه موجودات برای زنده ماندن خود هزینه می‌دهند؛ حتی بعضی از آن‌ها برای زنده ماندن عزیزان و بستگانشان هم این کار را می‌کنند. اما تعداد کمی از این موضوع آگاهند. من جزو آن دسته هستم‌. می‌دانم که تحمل کم‌طاقتی پدر و مادرم برابر ضعف من، جای زخم‌های جراحی‌ام، احساس نصفه‌ونیمگی که با از دست دادن یک عضو هر چند غیرکلیدی بدن دارم، پوکی استخوان‌ها و پوسیدگی دندان‌ها برای مصرف زیاد کورتون و آسیب‌پذیری بیشتر مقابل خیلی از بیماری‌ها، هزینه من برای زندگی است. اما این انتخاب من است. من می‌خواهم زنده بمانم.حالا که دو روزی به ۳۰ سالگی‌ام باقی است، می‌خواهم برای تمام کسانی که از مخمصه جنگ گذر کرده‌اند بنویسم این هزینه‌ها، قرار نیست زندگی را زیباتر جلوه دهد. فقط می‌تواند بگوید که آدم، زندگی را، همین زندگی دردناک پر از آشفتگی را چقدر می‌خواهد.ندا کیاییندا کیاییSun, 29 Jun 2025 20:43:28 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/کسی-اندازه-تو-از-تو-متنفر-نیست-jbgccsl1nwzkخانه، دیگر خانه نیست. حالا بوی مانده ته‌سیگارهای تلنبارشده، انبوه لباس‌های چرک، ظرف‌های نشسته، آینه‌های خاک‌گرفته و چراغ‌های سوخته معنایش را عوض کرده. طبق عادت روزهای اخیر، دیر بیدار می‌شود، از آنجایی که حالا اسم ندارد بیرون می‌زند، بعد از تمام شدن کارهایش برمی‌گردد و روی تخت می‌افتد. تنش از تحمل سنگینی دیوهای درونش خسته است. آن‌ها را دانه‌دانه تمیز می‌کند، بالای سرش می‌نشاند و می‌خوابد. از بیداری بیزار است. چشمانش را که باز می‌کند دیوها راهی سرش می‌شوند، خودشان را پشت پلک‌هایش جا می‌کنند، توی دلش می‌پیچند و ریه‌هایش را پر می‌کنند. بارها خواسته آن‌ها را بالا بیاورد، اما می‌ترسد دیگران آن‌ها را ببینید. او مادر دیوهاست؛ ترسناک‌تر از همه‌شان. همین که می‌خواهد خودش را برای دوستی با دیوها ببخشد یک دیو جدید ذهن خسته‌اش را فتح می‌کند. از اینکه او را بشناسند می‌ترسد، از رها شدن، تنها ماندن و تنها مردن. او محکوم است به مخفی کردن خودش. کسی اندازه او، از خودش متنفر نیست.ندا کیاییندا کیاییWed, 17 Jul 2024 16:50:10 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/آخرین-کار-مادربزرگ-ontravzobgrsمادربزرگ فایل‌های توی لپ‌تاپ قدیمی‌اش را مرتب کرد. چند روزی می‌شد که به این کار مشغول بود. درست از ۱۰ روز پیش. تلفن همراهش را برداشت و برای آخرین بار با وکیلش تماس گرفت. می‌گفت هیچ وقت دوست ندارد کارهایش را نیمه‌تمام بگذارد. ما همه این حرف را باور داریم. پیش از اینکه به اینجا بیاید مدیرعامل یک شرکت موفق بود. از زمانی که فهمید دیگر نمی‌تواند خیلی از کارهایش را تنهایی انجام دهد، تصمیم به واگذاری شرکت گرفت‌. درست مثل حالا، تمام کارها را مرتب و منظم به مدیرعامل جدید تحویل داد. هنوز هم خیلی از همکارانش برای مشورت، با او تماس می‌گیرند یا به دیدنش می‌آیند. مادربزرگ هر بار بعد از این صحبت‌ها از تصمیم زودهنگامش ابراز پشیمانی می‌کند. می‌گوید تا وقتی که می‌توانست نفس بکشد نباید شرکتش را رها می‌کرد. آخر آن تنها دارایی او بود. تنها چیزی که تمام زندگی‌اش را صرف آن کرده بود. مادربزرگ فرزندی نداشت. حتی ازدواج هم نکرده بود. این تصمیمِ همه پرستارها بود که او را 《مادربزرگ》 صدا بزنند. آخر یک بار روز تولدش گفته بود: 《دوست داشتم مادر بشم. بچه‌هام من رو بذارن اینجا و مثل مریم غر بزنم و یه نفر رو مقصر تنهاییم بدونم.مریم، خانم ساکن در اتاق کناری و هم‌صحبت این روزهای مادربزرگ بود. مادربزرگ می‌گفت هیچ وقت عاشق نشده. اما ما همه با چشمان خود دیدیم که چطور برای مردی که ۱۰ روز پیش خبر فوتش به او رسید گریه می‌کرد. همان روز با وکیلش تماس گرفت تا همه فایل‌های مرتب‌شده زندگی‌اش را به کسی تحویل دهد‌.ندا کیاییندا کیاییWed, 17 Apr 2024 16:35:53 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/دنیای-کوچک-خیال-من-trkqfzfaa5q5خوراک هر روزش سنگ‌ریزه است. تنها تفاوت این سنگ‌ریزه‌ها با باقی چیزهایی که روانه شکمش می‌کند این است که آن را دکتر تجویز کرده. قلبش از همیشه تندتر می‌زند. آن‌قدر که دیگر لازم نیست دکتر نبضش را در دست بگیرد. همین که وارد اتاق شود می‌تواند صدای ضربانش را بشنود. این ویژگی اصلی دیوانه‌ای است که از دنیای خیالی خودش بیرون بیاید. در دنیای خیالی او کوله‌باری که روی شانه آدم‌ها سنگینی می‌کرد نامرئی نبود. هر کس می‌توانست دست بیندازد و چند تایی افسوس و بار گناه را از روی شانه دیگری پایین بکشد. در دنیای او «از دست دادن» معنی نداشت. انگار فقط سه کلمه بی‌ربط را مثل وصله ناجور به هم چسبانده باشی. حالا اما، حالا ادامه دارد توی سرش داستان‌ها، آدم‌های رفته و نمانده. نیامده، رفته و غم‌های آمده و نرفته.بعضی آدم‌ها را نباید از خیال خود بیرون کشید. بگذارید دیوانه‌ها در دنیای خود بمانند.ندا کیاییندا کیاییWed, 17 Apr 2024 00:42:59 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/خانه-من-کجاست-conup4ko4c50هرچه خاطراتش رو می‌کاوید هیچ نمی‌یافت. لابه‌لای تصویرها دنبال خانه‌ای روشن می‌گشت. جایی که برای او باشد. با اینکه همیشه سقفی بالای سرش بود در تمام زندگیش بی‌خانه بود. این چهاردیواری‌های مسقف همه بی‌معنا بودند. نه دری و نه نوری.-باید قرص‌هام رو بیشتر کنم.+این‌ها فقط وابسته‌ات می‌کنه. یه روز به خودت میای می‌بینی دیوونه شدی.-ولی من الانش هم وابسته‌ام. ترجیح می‌دم درگیر داروهام باشم تا دردهای جدیدی که این تهوع لعنتی رو بیشتر می‌کنه.+جلوی دردها رو بگیر!-کی رو دیدی بتونه جلوی درد رو بگیره؟ اگر می‌شد که این همه جمله احمقانه برای تحمل درد نمی‌گفتن. «چیزی که نکشتت قوی‌ترت می‌کنه.» نه این‌طوری نیست. چیزی که نکشتت یه جون از جون‌هات کم می‌کنه تا بالاخره از پا دربیای.+الان ناراحتی؛ نمی‌فهمی. داری چرت می‌گی.-من از حقیقت حرف می‌زنم. حقیقت سیاهه و سیاهی بی‌پایان. این ماییم که شبیه نقطه‌های رنگی داریم سیاهی رو آلوده می‌کنیم. اون می‌خواد ما رو از دامنش پاک کنه.+پس اگر انقدر ناامیدی قرص و دارو می‌خوای چی کار؟-چون مجبورم ادامه بدم. برای تمام نقطه‌های رنگی که به من متصل شدن. برای تو، عشق، برای اینکه وقت پایان رو من مشخص نمی‌کنم.+دروغ می‌گی. همه این کارها برای خودته. می‌خوای نشون بدی سیاهی رو شکست می‌دی.-اشتباه نمی‌گی. من دنبال دستاوردم. دنبال اینکه بگم تونستم یه ضربه‌ای به این تاریکی لعنتی بزنم. یه خونه.+که چی بشه؟-کمتر کابوس ببینم. من از این هزارتویی که هر شب توش گم می‌شم و راه فرار نداره می‌ترسم. من فقط یه خونه می‌خوام. خونه‌ای که چراغ‌هاش همیشه روشن باشه و هر وقت خواستی بتونی درش رو باز کنی تا نفس بکشی یا چفتش کنی تا سیاهی برای چند لحظه گمت کنه. زندگی تلاشیه که برای فرار از دست سیاهی می‌کنی.ندا کیاییندا کیاییMon, 19 Feb 2024 18:44:54 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/آسمانی-همیشه-برفی-kv7n0a2zj63lدانه‌های خاکستری پر از دود برف روی لباس‌ها و صورتش می‌نشست. آن وقت روز، آسمان سیاه بود. انگار هر چه می‌بارید، سیاهی آسمان را کم نمی‌کرد. بدنش از سرما یخ زده بود. با پاهایی که دیگر حسشان نمی‌کرد قدم‌های آرامی برمی‌داشت. نمی‌دانست انتهای راهی که می‌رود کجاست. فقط به امید یافتن نور و گرما از حرکت نمی‌ایستاد. لباس‌های خیسش هیچ کمکی به گرم نگه داشتنش نمی‌کرد. فقط باعث می‌شد کلافه‌تر شود. آخرین باری را که هوا صاف بود یادش نمی‌آمد. نمی‌دانست کجا استراحت کرده، گرمای مطبوعی را حس کرده یا آسمان را روشن دیده. اصلا نمی‌دانست آسمان روشن چگونه است. انگار فقط تصوری از آن را در ذهن داشت. یک تصویر محو در انتهای خیالش.گوشش پر از صداهای مختلف بود. صداهایی که از زمان تولدش همراه او بودند. وقت گریه کردن‌ها و خندیدن‌هایش، کمک خواستن‌ها و فریادهایش، هر زمان که فکرش را می‌کرد از صدای او بلندتر بودند. بارها تلاش کرده بود که خاموششان کند، اما هر بار محکم‌تر به دیواره گوشش ضربه می‌زدند. درست مثل یک سیلی محکم. دیگر فهمیده بود به تحمل این صداها محکوم است.فکر کرد انتهای این راه بن‌بست است. آسمان سقف کوتاهی است که او را محبوس کرده و دور تا دورش را دیوارها پوشانده‌اند. این آسمان، هیچ‌گاه آبی و صاف نمی‌شد. با خودش تکرار کرد: «تو محکومی به رفتن، به تکرار این روزهای خیس، فقط باید راه بروی، با پاهای یخ‌زده و صداهایی که هرگز خاموش نمی‌شوند.»ندا کیاییندا کیاییWed, 07 Feb 2024 15:32:13 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/بازمانده-باغ-گیلاس-tok6igwm21yqبرای مامانی ...با وزیدن اولین باد پاییزی، همین که هوای سرد از بینی‌اش عبور کرد آماده شد. یک چهارپایه زیر پایش گذاشت تا قدش به کابینت بالای یخچال برسد. ظرف‌های مخصوص پاییزش را پایین آورد. سه دست کاسه آش‌خوری، قابلمه مسی بزرگ مخصوص روزهای تعطیل، لیوان‌های دسته‌دار بزرگ برای دم‌نوش‌های مخصوصش و از همه مهم‌تر، یک قوری و کتری که انگار برای مساجد ساخته شده بود. قدیم‌تر‌ها که شوهرش زنده بود این ظرف‌ها دم‌دست بود. اصلا نیاز می‌شد که دم دست باشد. چای و دم‌نوش در کتری هیئتی‌اش شبانه‌روز می‌جوشید. بچه‌ها هر پنج‌شنبه، جمعه و هر تعطیلاتی که پیش می‌آمد به آن‌جا می‌رفتند. او همیشه یک برنامه غذایی مشخص برای تعطیلات داشت. شبیه آشپزهای حرفه‌ای که انگار برای یک مهمانی مجلل برنامه‌ریزی می‌کنند. برای پنج‌شنبه پلو با گوشت یا مرغ می‌پخت. جمعه‌ها برنامه فشرده‌تر بود. صبح‌ها کله‌پاچه، ناهار دیزی و گه‌گاهی برای عصرانه آش جو می‌پخت. هیچ کس این وعده‌های سنگین را رد نمی‌کرد. انگار همه می‌دانستند که او تمام عشقش را درون دیگ می‌ریزد و می‌پزد. این تنها راه ابراز علاقه‌اش به همسر و بچه‌هایش بود. حالا دیگر اوضاع فرق می‌کرد. برعکس گذشته که همیشه در خانه می‌ماند تا میزبان بچه‌ها باشد، به زور تلفن و تنهایی و بیماری‌هایش آن‌ها را به اینجا می‌کشید. احساس می‌کرد بچه‌ها فقط برای پدرشان بود که به خانه‌اش می‌آمدند. انگار او یک وجود اضافی بود که باید بعد از همسرش حذف می‌شد. همه یادشان رفته بود که دنیا، تنهایی، چقدر می‌تواند سخت باشد. یاد جوانی‌هایش افتاد که همسرش با کامیون به سفرهای کاری طولانی می‌رفت. او هرگز نمی‌گذاشت بچه‌ها احساس تنهایی کنند. اما حالا نه همسرش بود نه از بچه‌هایش خبر زیادی داشت. تنهای تنها روزها را می‌گذراند. حتی نمی‌دانست چرا باید این انزوای اجباری را تحمل کند؟ کجای راه را اشتباه رفته بود یا بچه‌ها را آزرده‌خاطر کرده بود؟ با وجود همه این‌ها پاییز فرق می‌کرد. می‌توانست بچه‌ها را با هوس چای آتشی و آش و دیزی به آن‌جا بکشد. هر چند پاییز قبلی خیلی به دیدنش نیامدند اما قول داده بودند که امسال هر تعطیلات پاییز به او سر بزنند. آخر «پاییز فقط در باغ گیلاس مامان و بابا خوش می‌گذرد.» به دوروبرش نگاه کرد. همه آشپزخانه پر از ظرف بود. با خودش فکر کرد چه تصویر مضحکی! انگار کاسه و بشقاب‌ها دهان داشته باشند و بتوانند برای این دل‌خوشی پوچ مسخره‌اش کنند. کاش بچه‌ها برای آبروداری جلوی ظرف‌ها هم که بود می‌آمدند.ندا کیاییندا کیاییMon, 11 Dec 2023 19:52:35 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/قلبی-که-هر-روز-بزرگتر-می-شود-e9y1ufjg6czfعشق با بال می‌آيدمن هیچ‌گاه از عشق ننوشته‌ام. گمان می‌کنم دیگر روش جدیدی نیست که بتواند عشق را توصیف کند. یا حداقل من آن‌قدر خلاق نیستم که بتوانم این احساس را متمایز از دیگران توصیف کنم. اما می‌توانم بگویم چرا عاشقت شدم و از تو بنویسم. در منطق من عشق احساسی نیست که نسبت به تو داشته باشم عشق خود تویی که حالا آغوشت را به رویم باز کرده‌ای.اولین دیدار ما با هم، مشترک نبود. تو مرا از دیوارهای شیشه‌ای اتاقی دیدی که در آن نشسته بودم و من تو را بعدها، از دوربین تلفن همراهت در یک پخش زنده دیدم. با موهایی شبیه به خودم و یک عینک گرد که خیلی به صورتت می‌آید، ساز به دست، در خانه گرمتان نشسته بودی و آواز می‌خواندی. از سبک خواندنت خوشم آمد و جسارتت از اینکه شعر کم‌مخاطب خودت را در جمعی که هر کدام سلیقه‌ متفاوتی دارند خواندی. با ذوق نگاهت کردم. صدایت، تفاوتت را با دیگران برایم کامل می‌کرد. اما این برای دوست داشتنت کافی نبود. بعدها وقتی در محل کار مشترکمان با هم چای می‌خوردیم، در بالکن یا حیاط سیگار می‌کشیدیم، روبه‌روی هم می‌نشستیم و تو از بین دو مانیتورت زیرزیرکی به من نگاه می‌کردی از تو خوشم آمد. وقتی دیدم یک روز سیگاری را که من می‌کشیدم خریدی مطمئن شدم تو هم این حس را به من داری. از آن به بعد، از این که دست روی نقطه‌ضعفت‌هایت بگذارم و دلت را آب کنم لذت می‌بردم. اصلا دوست داشتم این حس تا ابد بین ما جریان داشته باشد. من بیایم، چشم‌های تو برق بزند، زیر لب آواز بخوانی و گه‌گاهی مقابل من دستپاچه شوی. اما دنیا برای ما چیز دیگری می‌خواست. بهتر است بگویم من و تو برای خودمان چیز دیگری می‌خواستیم. می‌خواستیم یکی دو پله بالاتر برویم و یار هم باشیم. اما حالا خیلی‌خیلی بالاتر رفته‌ایم. حالا که به اینجا رسیده‌ایم من می‌دانم که عشق ته ندارد. انگار هر چه می‌گذرد قلب آدم کش می‌آید و عشق بیشتری در خود جای می‌دهد. فکر می‌کنم حالا قلبم از خودم بزرگتر است. شاید از تو، خانواده‌هایمان، بچه‌های نداشته‌مان، خانه و زندگیمان هم بزرگتر شده باشد. حالا تنها چالشی که دارم این است که چطور با قلبی که اندازه یک دنیاست و هر روز برزگتر می‌شود و این همه دوستت دارد چه کنم؟ندا کیاییندا کیاییWed, 06 Dec 2023 19:28:44 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/دنیایی-به-اندازه-مساحت-دور-آتش-a2ysi8fdpuagتا به خانه رسید لباس‌هایش را عوض کرد و پتوپیچ خودش را به بخاری چسباند. چیزی نگذشت که گرمای دل‌نشینی از پهلوهایش گذشت، زیر پلک‌هایش رفت و خوابش برد. خواب دید که کنار شومینه‌ای نشسته‌اند. بوی نعنا و سیر آشی که روی آتش شومینه می‌پخت و بینی‌اش را بغل می‌کرد گرسنه‌اش کرده بود. او آمده بود. برای همیشه و حالا داشت برایش چای می‌ریخت و آش را تست می‌کرد تا فلفل و نمکش را اندازه کند. با جوراب‌های رنگی بلند و کلاهی پشمی که حالا موهای فرفری‌اش را وزوزی کرده بود روبه‌رویش نشسته و لبخند می‌زد. فکر کرد گونه‌هایش که بر اثر سرما و حرارت آتش قرمز شده‌ حتما می‌سوزد. به آرامی دستش را روی صورتش گذاشت و نوازشش کرد. حالا می‌توانست دندان‌های مرواریدی‌اش را از لب‌هایی که به خنده باز شده بود ببیند. باد سردی که از اطراف پنجره به آن‌ها هجوم می‌آورد تناقض مسخره‌ای با آتش شومینه داشت. احساس می‌کرد یک طرف بدنش از گرمای آتش و طرف دیگر بدنش از سرما می‌سوزد. اما کیف عجیبی در این تناقض نهفته بود. مثل کیفی که در دیدن این خواب بود. دوری و نزدیکی در یک زمان. بهش گفت: «الاناست که بارون بگیره.» و پتویی که دور خودش پیچیده بود را باز کرد، کنار او نشست و دور هر دویشان پیچید. آرزو کرد کاش می‌شد دنیا به اندازه همین مساحت کنار شومینه کوچک شود و آن دو را در خود جای دهد. صدای تلفن همراهش بلند شد. چشمانش را باز کرد. وقتش بود به او که آن طرف دنیا منتظر بود تا دیدار روزانه‌اشان را انجام دهند زنگ بزند.ندا کیاییندا کیاییSun, 03 Dec 2023 14:12:12 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/یک-سایه-مبهم-ziiyricroknjدردی در تنش می‌پیچد. اما نمی‌داند دقیقا کدام قسمت بدنش درد می‌کند. قفسه سینه‌اش هر لحظه تنگ‌تر می‌شود. آنقدر که احساس می‌کند استخوان‌هایش از قلبش کوچکتر شده و قلبش را می‌فشارد. سنگینی پلک‌هایش نمی‌گذارد کاملا هشیار بماند. اما نمی‌تواند بخوابد. انگار فقط پلک‌هایش بسته می‌شود و او همه چیز را حس می‌کند. درد، صداها و خستگی‌ها با بستن چشم‌هایش، وحشیانه‌تر به زیر پوست بی‌حسش می‌دوند و به گوش و سرش هجوم می‌برند. بدون قرص‌هایش، بی‌دفاع است. فکر می‌کند این آدمیزاد، بی چنگ زدن به زمین و زمان و التماس برای نفس کشیدن چقدر موجود ضعیفی است. مرگ در نظرش جان می‌گیرد، هیبتی سیاه و بزرگ می‌شود و تماشایش می‌کند. از آن می‌ترسد. از تصویری که شبیه خودش است و تماشایش می‌کند. آن موجود سیاه بزرگ، در تمام سال‌ها بازتاب تصویر او بوده است از نبودش. چطور یک هیچ بی‌نهایت می‌تواند تصویر داشته باشد؟این عدم، چقدر شبیه وجود اوست. به هیچ می‌رسد. قلبش فشرده‌تر می‌شود. دست می‌برد تا سینه‌اش را بفشارد. اما دیگر دستی نیست. دیگر هیچ چیز نیست. به اطرافش نگاه می‌کند. حالا اوست که پیروز، به بدن بی‌جان دخترک نگاه می‌کند. او مرده است.ندا کیاییندا کیاییSat, 02 Dec 2023 16:33:03 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/او-مرده-است-تنش-را-ترس-هایش-پوشیده-اند-و-راه-می-روند-qk1uurgqwmq2به خودش قول داده بود سیگار را ترک کند. مدتی می‌شد که دیگر سیگار نمی‌کشید. قرص‌هایش را سرموقع می‌خورد. گاهی از اینکه چقدر قرص می‌خورد خنده‌اش می‌گرفت. اما دیگر یکی در میان قرص خوردن و مراجعه نکردن به پزشک را رها کرده بود. انگار با شرایط خودش کنار آمده باشد. هر شب، دقیقا یک ساعت قبل از خواب، همه قرص‌ها را توی دستش می‌گذاشت و با هم روانه شکمش می‌کرد. مطمئن بود بعد از خوردنشان راحت می‌خوابد. *** همیشه چیزی هست که تو را به هم بریزد. مثل یک بطری پر از گِل که ته‌نشین شده، تکانت بدهد تا آشوب شوی. *** حالا دیگر هر روز سر از کنار پنجره‌های حصارکشیده درمی‌آورد تا فکرهای توی سرش را دود کند و ته‌مانده‌اش را بکشد به در و دیوار تا خاموش شود. شب‌ها، فرقی نمی‌کند قرص‌خورده یا نخورده، تا صبح کابوس می‌بیند. حالا دیگر راحت‌تر است با کسی از مشکلاتش حرف نزند. عقیده دارد آدم تا جایی باید حرف بزند که بتواند مشکلی را حل کند. ناممکن‌ها باید در دل آدم بمانند. دلش از ناممکن‌ها، از دست دادن‌ها، ترس‌ها و نادیده‌گرفتن‌ها قلمبه شده. *** خیلی وقت است که نمی‌داند دلش چه می‌خواهد. حتی بارها فکر کرده شاید دلش چیزی نخواهد. مثل یک ربات شده است. مدت‌ها پیش فکر می‌کرد اگر خودش را بکشد خیلی از مسائل حل می‌شود. حداقل اینکه می‌تواند یک چیزهایی را به بقیه بفهماند. اما حالا حتی این را هم نمی‌خواهد. نمی‌داند تاثیر قرص‌ها است یا اینکه برای هیچ‌کس بود و نبودش فرقی ندارد؛ حتی خودش. اما یک ربات که ترس ندارد. با خودش فکر می‌کند شبیه چیست؟ یک هیبت ناشناخته تاریک که نور را می‌خورد. پر از ترس، خالی از امید. *** دلش برای اطرافیانش می‌سوزد. از اینکه مجبورند یک جسم سیاه سنگین را تحمل کنند بدش می‌آید. اصلا از اینکه یک جسم سیاه سنگین است بدش می‌آید. دلش می‌خواهد یک جور دیگری زندگی کند. دلش می‌خواهد رنگ دیگری باشد. *** ترس تنها واژه‌ای است که می‌تواند او را توصیف کند. انگار او مرده است، تنش را ترس‌هایش پوشیده‌اند و راه می‌روند.ندا کیاییندا کیاییTue, 14 Jun 2022 19:44:01 +0430https://virgool.ir/@neda.kiyayi/تو-هم-اینگونه-زندگی-میکنی-g1ikhvlysxqxدخترک هنگام فوت کردن شمع‌های تولد ۲۰ سالگی‌اش، آرزو می‌کند بهترین سال زندگی‌اش را تجربه کند. از کودکی به زمان حساس بود و همه چیز را با گذر زمان مقایسه می‌کرد. فکر می‌کرد ۲۰ سالگی خاص‌ترین سال زندگی است. سالی که فقط باید پر از شوق و شادی باشد. چند ماه بعد، دخترک بیمار می‌شود طوری که حساب سوزن‌های آزمایش و سرم‌ها و داروهایش را از دست می‌دهد.مرد میانسال، برای دادن جهیزیه دخترش، ارث پدری‌اش را می‌فروشد و با باقی‌مانده آن دلار می‌خرد، در عرض یک ماه قیمت دلار چندین برابر می‌شود و مرد زمین بزرگتری را برای آینده فرزندانش می‌خرد.دو نفر در یک گروه دوستانه‌ای که تازه به آن پیوسته بودند، همدیگر را می‌بینند. اتفاقاً هر دوی آنها با یک فرد نامدار در کسب و کارشان آشنا بودند. اینگونه دوستی آنها شکل می‌گیرد و بعد از مدتی کسب و کار مشترکشان را راه می‌اندازند.پسر یک سال است که در یکی از دانشگاه‌های آمریکا مشغول به تحصیل است. برای دیدن خانواده‌اش به ایران می‌آید که در یک مهمانی با دختری آشنا می‌شود و برای مدتی رابطه‌ای عاشقانه بین آن‌ها شکل می‌گیرد.مادربزرگ می‌توانست کفش دیگری بپوشد اما کفش‌های پاشنه‌دار نویش را پوشید تا به خانه دخترش برود. هنگام برگشت، کفش‌های نو که بسیار لیز بودند باعث زمین خوردن مادربزرگ می‌شوند. مادربزرگ تا آخر عمر در بستر می‌ماند.در همه این روایت‌ها یک چیز مشترک است: احتمال و شانس. چیزی که از کنترل ما خارج است و حتی نمی‌توانیم آن را تا حد زیادی پیش‌بینی کنیم.در یک گروه چندنفره به نام تأملات پاییز، ما سعی می‌کنیم درباره چگونه زندگی کردن بیشتر فکر کنیم و برداشت‌هایمان را با دیگران به اشتراک بگذاریم. در جلسه سوم تأملات پاییز درباره زیستن پلتفرمی صحبت کردیم. پلتفرم‌ها در مفهوم لغوی به معنای سکو هستند. اما در یک توضیح کامل‌تر می‌توان گفت پلتفرم به جایگاه‌هایی گفته می‌شود که با ورود به آن‌ها می‌توان با محیط پیرامون ارتباط برقرار کرد و به اهداف و مقاصد موردنظر رسید. زندگی را می‌توانیم یک پلتفرم در نظر بگیریم که در آن با انسان‌ها و محیط اطرافمان ارتباط می‌گیریم و برای یک یا چند هدف مشخص به بودن در آن ادامه می‌دهیم. در زیستن پلتفرمی لازم است دو چیز را خوب بدانیم: اول اینکه برای موفقیت برنامه لازم است اما مسئله دوم این است که هیچ‌وقت نباید به برنامه‌ها اطمینان کامل داشت.در مدیریت پروژه برای محاسبه زمان و نیروی مورد نیاز، درصدی را به عنوان احتمال خطا یا موارد ناگهانی به هزینه‌ها و زمان اضافه می‌کنند تا تخمین دقیق‌تری را از پیشرفت پروژه ارائه دهند. هرچند این تخمین نیز ۱۰۰ در ۱۰۰ دقیق نیست.زندگی پلتفرمی هم این چنین است. بیشتر ما برای زیستن آرزوهایی داریم یا دست‌کم برنامه روزانه خود را می‌دانیم. اما چه کسی می‌گوید که قرار نیست اتفاقی غیرمعمول برای ما بیفتد؟به همه‌گیری ویروس کرونا فکر کنید. این همه‌گیری اتفاقی (یا حداقل به ظاهر اتفاقی) در زندگی تمام مردم جهان تأثیر گذاشت. مادری که به تازگی باردار شده است، فردی که تحت شیمی‌درمانی است و سیستم ایمنی ضعیفی دارد، خانواده‌ای که در انتظار فرزند مهاجرت‌کرده‌شان نشسته‌اند اما دیگر نمی‌توانند در این شرایط او را ببینند و من، منی که به دلیل مصرف زیاد کورتون باید همیشه مراقبت‌های دندان‌پزشکی را به طور منظم انجام دهم و حالا حدود یک سال است که با دندان‌درد زندگی می‌کنم.زیستن پلتفرمی به ما می‌گوید هرچند یک پلتفرم امکانات زیادی را برای رسیدن به هدف در دسترس ما قرار می‌دهد اما تا حدودی می‌تواند پیش‌بینی‌ناپذیر باشد.برای زیستن پلتفرمی باید «بپذیریم» که همه چیز تحت کنترل ما نیست و باید با بعضی وقایع ناخوانده کنار آمد. کنترل‌گری بیش از حد در زندگی فقط می‌تواند انرژی لازم برای ادامه دادن را از شما بگیرد. چشم‌هایتان را ببندید و در یک محیط آشنا راه بروید. احتمالاً حس کلافگی، ترس و حتی خشم به شما دست دهد. زیستن پلتفرمی این چنین است. یعنی حتی در محیطی که فکر می‌کنید می‌شناسید ممکن است خیلی از چیزها را نبینید. چیزهایی که می‌تواند زندگی شما را تغییر دهد.فراموش نکنید که هیچ چیز ماندگار نیست. این جمله همان‌قدر که ترسناک به نظر می‌رسد در شرایط سخت می‌تواند به شما آرامش دهد. زندگی یک معادله ساده با یک جواب مشخص نیست. پس از ادامه دادن و تجربه کردن نترسید و تا حد ممکن لذت ببرید. شاید بهتر باشد در لحظه زندگی کنید. از عزیزی که همین حالا کنارتان نشسته یا به او فکر می‌کنید، از گرمای لیوان چای دستتان یا حتی درد بدن‌تان که می‌دانید بعد از تمام شدن بیماری به پایان می‌رسد لذت ببرید.مهربانی را فراموش نکنید. این را به ندایی می‌گویم که در حال نوشتن این متن است: «اگر تا حالا با خودت مهربان نبودی، اگر فقط برای کم‌کاری‌هایت خودت را سرزنش کردی، اگر شبیه یک شکنجه‌گر با خودت رفتار کردی خودت را ببخش. می‌توانی همین حالا لبخند بزنی، خودت را در آغوش بگیری و پس از کامل شدن این نوشته، خودت را به یک کاسه انار و استراحت مهمان کنی. کسی چه می‌داند؟ شاید سال‌ها بعد به این ندای ۲۵ ساله که بی‌جهت سختگیر بوده بخندی.»ندا کیاییندا کیاییMon, 23 Nov 2020 22:15:23 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/از-توران-خانم-یاد-بگیر-yos8uf9z93ut１. پاداش یا جزا؟پیاده‌روی با لباس کم در یک روز بارانی، جو سمی محیط کار، ابتلا به یک بیماری سخت یا از دست دادن عزیزان. در زندگی روزهایی هست که همه خود را ناتوان می‌بینیم. روزهایی که آرزو می‌کردیم کاش در زندگی‌مان وجود نداشت. اما با وجود همه آنها ما محکوم به ادامه دادن هستیم. جبری متناقض که می‌تواند کمی تا قسمتی ناعادلانه و در عین حال بزرگوارانه باشد؛ جبری به نام موهبت زندگی.２. مهربان باش و بپذیر!با یک نگاه ساده می‌توان گفت موقعیت‌هایی که از دست ما خارج هستند و به عوامل بیرونی برمی‌گردند به ۲ دسته تقسیم می‌شوند: خوش‌شانسی یا بدشناسی. در هر ۲ موقعیت این ماییم که باید از این فرصت (یا بهتر بگوییم، اجبار) استفاده کنیم. وقتی از اجبار صحبت می‌کنیم، مفهوم پذیرش پررنگ می‌شود. تنها با پذیرفتن این موقعیت‌هاست که می‌توانیم از این هدیه اجباری، بهتر استفاده کنیم یا دست کم راحت‌تر با آن کنار بیاییم. قطعاً پذیرفتن موقعیت‌های سخت و بدشانسی‌ها آسان نیست. اما چاره‌ای جز «تاب آوردن» و پذیرش زندگی با آغوش باز وجود دارد؟３. دانم سرآرد غصه را، رنگین برارد قصه راحافط در بیتی از اشعار خود از سرانجامی شاد و دلخواه صحبت می‌کند. اما این سرانجام شاد را از آه خون‌افشانی می‌داند که هر صبح و شب می‌کشد. تاب‌آوری همین است. این که با وجود همه سختی‌ها بتوانی راهکاری هوشمند و نزدیک را برای گذراندن شرایط سخت با کمترین آسیب ممکن پیدا و اجرا کنی.４. تو آسیب‌ناپذیر نیستیهر چند درباره تاب‌آوری صحبت می‌کنیم اما نباید فراموش کنیم هر انسانی روزهایی دارد که می‌تواند شکست بخورد، گریه کند یا حتی به زمین و زمان ناسزا بگوید. کمال‌گرایی ممکن است باعث شود خود را همیشه در مقام یک قهرمان ببینید و کوچک‌ترین ناتوانی‌تان ضربه بزرگی به شما بزند. همیشه پذیرفتن اشتباه از یک قهرمان سخت‌تر از یک آدم معمولی است. پس تا حد ممکن با خود مهربان باشید و از خودتان بت نسازید.５. سخت نگیر، فقط بدو!برای تاب آوردن در برابر شرایط ناگوار نیاز است آماده باشیم. لازم نیست لباس رزم بپوشید و هر لحظه بجنگید. همین که خود را برای شرایط سخت آماده کنید و «انتظار» مهربانی همیشگی از دنیای بیرون را نداشته باشید کافی است. ورزش کردن، مدیتیشن، سفرهای ماجراجویانه و تجربه‌گرا، خواندن داستان‌های زندگی دیگران و فکر کردن به راه‌های جایگزین می‌تواند به شما کمک کند. اصلاً همین الان امتحان کنید. کافی است برای ۱۰ دقیقه بدوید.６. از توران خانم یاد بگیر!مستند توران خانم درباره زندگی توران میرهادی، یکی از چهره‌های تأثیرگذار و زنان موفق ایرانی در حوزه آموزش و پرورش کودکان است. توران خانم حتی با وجود مرگ عزیزانش و همه رنج‌هایش، زندگی را اینگونه توصیف کرد: «رنج بزرگ را به کار بزرگ تبدیل کنید.»７. زندگی دردناک استهیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که رنجی در زندگی نداشته است. شاید هدف زندگی پیدا کردن لحظه‌های کوتاهی برای آرامش، از بین رنج مداوم ادامه دادن باشد. این شمایید که تصمیم می‌گیرید می‌خواهید در تاریکی بمانید یا به دنبال روزنه‌هایی هر چند کوچک از نور باشید.８. کرونا به ما آموخت ...کرونا باعث شد تنهایی، فاصله‌ گرفتن از نزدیکان، ترس از ابتلا به بیماری و مرگ تنها برای عده کمی از جامعه نباشد. این بار شرایطی ایجاد شد که ما نتوانیم چندان خود را استثنا از دیگران بدانیم. این ترس جمعی باعث ایجاد یک بحران بزرگ شد. بحرانی که نمی‌توان بدون پذیرش، زندگی کردن با آن و «تاب آوردن»، از آن عبور کرد. آیا جمله «باید زندگی با کرونا را بیاموزیم.» مفهومی جز «تاب‌آوری» در برابر یک شرایط خاص دارد؟９. می‌آموزم پس هستماین روزها با تلاش محمد نجفی در یک گروه «بیست تا سی‌ ساله» به زندگی و چطور زندگی کردن فکر می‌کنیم. برای من تعامل با این افراد و شنیدن تجربه‌هایشان راهی است که فراموش نکنم روزهایی بود که بدون ماسک و فاصله اجتماعی کنار هم جمع می‌شدیم، به هم لبخند می‌زدیم و اشک‌هایمان را تقسیم می‌کردیم. در این قرنطینه سخت این هم نوعی «تاب‌آوری» است. نه؟ندا کیاییندا کیاییMon, 23 Nov 2020 00:10:41 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/پلت-رنگ-ftuheiqs0gfk«صبح آبیهعصر نارنجیشب هم سبز و سفید»فقط رنگ قرص‌ها را به خاطر می‌آورد. بدون اینکه بخواهد شبیه آدم‌های توی فیلم‌ها، موقع باز کردن بسته قرص دستانش می‌لرزد. دو تا قرص آبی باز می‌کند و به سرعت در دهان خود می‌گذارد؛ انگار بزند توی دهان خودش. بدون مکث لیوانی آب می‌نوشد. شبیه یک سرباز که وظیفه خود را انجام داده، خسته روی مبل به انتظار آرامش می‌نشیند. آرامش که نیامد، عصر کپسول نارنجی‌اش را روی زبانش می‌گذارد تا از ریزش موها و ضعف بدنش کم کند. حالا نوبت یک لیوان آب است. این کار را خوب بلد است. آخر «نوشیدن آب به سلامت‌اش کمک می‌کند.» تا خوردن سبزها و سفید‌ها زمان زیادی نمانده. دلش چیزی می‌خواهد. چیزی شبیه رهایی دود سیگار. دو انگشتش را به لبانش می‌چسباند طوری که انگار می‌‌خواهد سیگار بکشد و همراه با دود خیالی سیگارش خودش را تکان می‌دهد. شب می‌رسد. نوبت قرص‌های سبز و سفید است. دکتر گفته با خوردن اینها زود به خواب می‌روی.قرص‌ها را با بغض پایین می‌دهد. دراز می‌کشد، چشم‌هایش را می‌بندد، سعی می‌کند خودش را به خواب بزند و درد درون سینه‌اش را فراموش کند. «اینطوری بهتره. بذار حداقل قرص‌ها کمتر احساس بی‌خاصیتی بکنن.»ندا کیاییندا کیاییSun, 22 Nov 2020 18:51:43 +0330https://virgool.ir/@neda.kiyayi/باغ-گیلاس-bc8a6rs2okv6دلم برات تنگ میشه باغ گیلاس!در باغ نشسته‌ام؛ روبه‌روی درختانی که دیگر گیلاس ندارند. چند بار دیگر قرار است همه با هم در باغ پدربزرگ جمع شویم؟ تلاش می‌کنم تا عددی را که در ذهن دارم بزرگ کنم. ۱۰۰ بار؟ ۳۰۰ بار؟ با هر تلاش ناامیدتر می‌شوم. من از مرگ عزیزانم می‌ترسم. از اینکه هر چه این عدد بزرگ باشد روزی به پایان می‌رسد. تغییر برای بعضی آدم‌ها سخت‌تر از دیگران است. آن‌ها که حتی به میز کارشان هم وابسته می‌شوند. شنیده‌ام بعضی‌ها احساساتشان را در سطح بالاتری از حد طبیعی تجربه می‌کنند. می‌کوشم تا اینگونه نباشم. خود را برای از دست دادن‌ها، شکست‌ها و دوری‌ها آماده کنم. اما همین تلاش یعنی یک چیز اشکال دارد. انگار بخواهی ترس‌هایت را هر روز زندگی کنی. دست‌هایم را روی خاک می‌کشم. باید برای باغ نامی بگذارم. تا زمانی که نام چیزی را به یاد بیاوری می‌توانی زنده نگهش داری. صدایم را می‌شنوی باغ گیلاس؟ من تو را همیشه به یاد خواهم آورد.پ.ن: من عاشق آهنگ باغ گیلاس گروه او و دوستانش هستم. برای من بیشتر از یه آهنگه. نشون‌دهنده همه دلبستگی‌هامه.ندا کیاییندا کیاییMon, 24 Aug 2020 01:48:59 +0430https://virgool.ir/@neda.kiyayi/همیشه-جنگیدن-خوب-نیست-ggihpixm7k86همیشه جنگیدن خوب نیست-چرا من همیشه خسته‌ام؟ +چون همیشه بیش از حد تلاش کردی و سرکوب شدی.-واسه زندگی باید جنگید.+ولی همیشه جنگیدن خوب نیست.***گاهی با دشمنت به مهمانی برو!آد‌م‌ها معمولا در مقابل ترس‌هاشون ۳ راهکار دارند. یا فرار می‌کنند یا در مقابل اون منجمد می‌شن یا خیلی افراطی باهاش مقابله می‌کنند. من معمولا راهکار سوم رو انتخاب می‌کنم. شبیه یه جنگجوی ثابت برای خط مقدم، یه سربازی که حتی توی خواب و موقع استراحت پوتینش رو درنمیاره آماده رزمم. همیشه جنگیدن من رو خسته کرده، باعث شده دیگه نه جونی برای ادامه داشته باشم نه نقشه‌ای برای حمله. اصلا باید همه زندگی رو میدون جنگ دید؟ شاید لازم بود گاهی فقط ثابت وایستم و مسئله‌ام رو نگاه کنم یا حتی گاهی باهاش مهربون باشم تا بتونم حلش کنم.***هر قدر فنر رو بیشتر فشار بدی بیشتر می‌پره.این جمله، یکی از مهم‌ترین مثال‌های توضیح یک سیستم فشاریه. در سیستم‌های فشاری، قبل از پیدا کردن مسئله اصلی شروع به مواجهه و مقابله افراطی با موضوع میشه و معمولا زیان‌ها رو بیشتر می‌کنه تا جایی که به سقوط سیستم منجر بشه. ***تصمیم گرفتم فقط مسئله رو عوض کنم.گاهی سر و کله زدن زیاد با یه مسئله خودش مشکل اصلیه. یه جایی بد نیست صورت مسئله رو پاک کنی و خودت رو درگیر یه مسئله دیگه کنی. حرف من کوتاه اومدن مقابل همه مسائل زندگی نیست. فقط گاهی شاید لازمه انرژی، استعداد و فرصتت رو برای یه مسئله روشن‌تر صرف کنی. حل کردن مسئله‌ای که برای همه غیرقابل حل بوده جذابه. اما قبلش لازمه ببینی که هیچ وقت در طول راه لبخند زدی؟ شاید وقتی برسی که دیگه توان خوشحالی کردن نداشته باشی.***-چطور از اینجا برم؟ اینجا برای من دوستی داشت، بزرگ شدن داشت، ساختن داشت.+اینجا وجود خارجی نداره. تو بیشتر خودت رو دیدی، توانایی‌هات رو. خودت با خودتی. نمی‌شه جاش بذاری که.-پس می‌رم تا بتونم خودم رو، فارغ از اینجا، هر جایی ببینم.ندا کیاییندا کیاییSun, 16 Aug 2020 17:07:04 +0430https://virgool.ir/@neda.kiyayi/پری-از-دنیا-رفت-pcp6is3hgl6p۱. پری از دنیا رفت!افراد کمی از اقوام پدرم رو می‌شناسم. پری، دختر دایی پدرم، از همین گروه بود. زن میان‌سالی که در خوشی و غم خانواده و اقوام بیش از هر فردی کنارشون بود. آدمی که خوب بلد بود در غم از دست دادن عزیزان چطور با نزدیکانشون هم‌دردی کنه. معمولاً توی مراسم ختم اقوام، مجلس رو مدیریت می‌کرد و حواسش به این بود که مجلس آبرومند پیش بره. یه روز از سر خیرخواهی خاله‌اش رو که از بیمارستان مرخص شده بود به خونه رسوند که به ویروس کرونا مبتلا شد و از دنیا رفت. امروز یه پکیج پر از خرما و شیرینی از طرف خانواده‌اش به دستمون رسید. همسرش بعد از ۴۰ روز قرنطینه تو خونه خودش، به عمه‌ام گفت: «این روزها ما رو شبیه جزامی‌ها نگاه می‌کنند. خیالتون راحت باشه دادیم این بسته‌ها رو بیرون درست کردن تا خودمون بهش دست نزنیم. برای شادی روح پری به یادش باشید.»خاکسپاری پری باعث شد قوانین کارما و جمله‌هایی مثل «از هر دستی بدی از همون دست می‌گیری» برام مسخره جلوه بده. تمایلی به رفت‌وآمد با افرادی که نمی‌شناسمشون ندارم اما اگر یه روز، بعد از این قرنطینه، برای پری یادبود بگیرن، حتماً می‌رم و به پاس تمام آدم‌هایی که براشون سوگواری کرد، عزاداری می‌کنم.***۲.-بعد از این روزها، تولدت رو با هم جشن می‌گیریم.+دیگه برام کلمه «بعد» معنی پیدا نمی‌کنه. نمی‌دونم بعد از کرونایی وجود داره یا نه؟-واقع‌بینم! ولی آدم همیشه باید یه روزنه‌ای واسه نفس کشیدن در نظر بگیره. یه چیزی شبیه جمله «همه چیز درست میشه».***۳. ذات‌الریه پاشنه آشیلم بود.چند سال پیش بعد از اینکه یکی از اندام لنفاویم رو در اثر یه بیماری خودایمنی از دست دادم ترسیدم. پزشک‌ها بهم گفتن بدنت هیچ‌وقت نباید عفونت داشته باشه. حتی اگه سرما خوردی سریع برو دکتر. به مرور یاد گرفتم که زمان گرفتن آنفلوانزا، سرماخوردگی و بیماری‌های مشابه چطور باید شبیه بقیه از خودم مراقبت کنم تا با واکنش‌های هیجانی پزشک‌های تازه‌کار مواجه نشم که وقتی می‌گم بر اثر آنمی همولیتیک خودایمنی طحالم رو از دست دادم حجم داروی مورد نیاز رو دو برابر می‌کنن. فهمیدم اگر درست مراقب خودم باشم تفاوتی با قبل ندارم. اما اومدن کروناویروس جدید من رو خیلی بیشتر از زمانی که حتی نمی‌دونستم طحال چیه و بهم گفتن باید از بدنت خارجش کنیم ترسوند. برای منی که طبق وضعیتم باید هر چند سال یک بار واکسن ذات‌الریه بزنم این جمله می‌تونست هولناک‌‌ترین جمله دنیا باشه: «کروناویروس جدید موجب ذات‌الریه شده و هیچ‌کدام از واکسن‌های موجود برای پیشگیری از ذات‌الریه بر آن تأثیری ندارند.»انگار کووید-۱۹ برای دست گذاشتن روی نقطه‌ضعف من طراحی شده بود. اسمش میون تمام محتواهایی که به‌واسطه کارم باید برای اطلاع‌رسانی به مردم طراحی می‌کردم من رو مسخره می‌کرد. به مرور، با بالا رفتن نرخ مرگ‌ومیر این بیماری و این که هیچ دلیل موجهی برای این مرگ‌ها بین پیر و جوون وجود نداشت، ترس جمعی بیشتر شد. اما این موضوع ترس من رو کم کرد. ترس از متفاوت و آسیب‌پذیر بودن برای منی که سعی می‌کردم در هر شرایطی استوار بمونم.***۴. افراد مبتلا به بیماری‌های خاص بیش از هر کسی نسبت به شرایطشان آگاه هستند.وقتی در مورد بیماری‌های مزمنی مثل دیابت برای سایت بهتیام، محتوا تولید می‌کردم متوجه شدم که بیش از وضعیتی که بیماری‌ برای افراد ایجاد می‌کنه، واکنش اطرافیان موجب ناراحتی، ترس و حتی انزجار اونها می‌شه. این موضوع رو من هم تجربه کردم. برای منی که صفر تا صد بیماری‌ای که گذروندم رو حفظم و پزشک معالجم من رو شبیه یه دانشجوی بااستعداد رشته پزشکی می‌بینه، گوشزد کردن بیش از حد اینکه مراقب خودم باشم، جالب نیست. این جمله در مورد نحوه واکنش به شیرینی خوردن افراد مبتلا به دیابت، نمک خوردن افراد دارای بیماری فشار خون یا احساس ترحم نسبت به افراد دارای معلولیت هم صدق می‌کنه. همدلی و توجه به عزیزان با نظارت و کنترل اونها متفاوته. این کار شاید ناخواسته باشه اما میشه با آگاهی، بیشتر به دل عزیزانتون نزدیک شید.ندا کیاییندا کیاییSun, 10 May 2020 19:51:50 +0430