خانه، دیگر خانه نیست. حالا بوی مانده تهسیگارهای تلنبارشده، انبوه لباسهای چرک، ظرفهای نشسته، آینههای خاکگرفته و چراغهای سوخته معنایش را عوض کرده. طبق عادت روزهای اخیر، دیر بیدار میشود، از آنجایی که حالا اسم ندارد بیرون میزند، بعد از تمام شدن کارهایش برمیگردد و روی تخت میافتد.
تنش از تحمل سنگینی دیوهای درونش خسته است. آنها را دانهدانه تمیز میکند، بالای سرش مینشاند و میخوابد. از بیداری بیزار است. چشمانش را که باز میکند دیوها راهی سرش میشوند، خودشان را پشت پلکهایش جا میکنند، توی دلش میپیچند و ریههایش را پر میکنند. بارها خواسته آنها را بالا بیاورد، اما میترسد دیگران آنها را ببینید. او مادر دیوهاست؛ ترسناکتر از همهشان.
همین که میخواهد خودش را برای دوستی با دیوها ببخشد یک دیو جدید ذهن خستهاش را فتح میکند. از اینکه او را بشناسند میترسد، از رها شدن، تنها ماندن و تنها مردن. او محکوم است به مخفی کردن خودش. کسی اندازه او، از خودش متنفر نیست.