متیو پری، همان چندلر بینگ خودمان، در کتاب فرندز توصیف میکند که پس از قطع شدن نوک یکی از انگشتانش در کودکی، حس از دست دادن عضو مهمی از بدن خود را داشته و تا مدتها دستش را در جیبش پنهان میکرده تا کسی نقص او را نبیند.
این همان حسی است که من در بیست سالگی بعد از شنیدن روش درمانم داشتم.
-باید طحالت رو دربیاری تا بیماری خاموش شه.
+بعد از این میتونم بچهدار شم؟
مکالمه من و پزشکم به همین مسخرگی بود. تا آن زمان نمیدانستم همچین عضوی وجود دارد یا کاراییاش چیست و اینکه اصلا به بچهدار شدن ربطی ندارد. نه اینکه من بخواهم صاحب فرزند شوم. برای من، فارغ از انتخاب تولد یک فرزند، توانایی به دنیا آوردن آن نشاندهنده منتهای سلامت یک انسان بود. بینقص و کامل؛ و از دست دادن هر عضوی را به آن ربط میدادم تا بتوانم میزان نقصی که بعد از خاموش شدن بیماریام خواهم داشت را بسنجم.
من تا حالا، چندین بار در هر جمعی درباره بیماریام صحبت کردهام. این را هم بگذارید پای مقابله افراطیام با این بیماری و اینکه سعی دارم به خودم بفهمانم من با آن مشکلی ندارم. یک بیماری خودایمنی، خوشبختانه، مهربانتر از خیلی همنوعان دیگرش، که حالا ده سالی است به گفته پزشکان خاموش شده. البته خود این خاموش شدن هم ترس بزرگی دارد، چون تو نمیدانی تا کی این آتشبس ادامه خواهد داشت.
از نظر من، همه موجودات برای زنده ماندن خود هزینه میدهند؛ حتی بعضی از آنها برای زنده ماندن عزیزان و بستگانشان هم این کار را میکنند. اما تعداد کمی از این موضوع آگاهند. من جزو آن دسته هستم. میدانم که تحمل کمطاقتی پدر و مادرم برابر ضعف من، جای زخمهای جراحیام، احساس نصفهونیمگی که با از دست دادن یک عضو هر چند غیرکلیدی بدن دارم، پوکی استخوانها و پوسیدگی دندانها برای مصرف زیاد کورتون و آسیبپذیری بیشتر مقابل خیلی از بیماریها، هزینه من برای زندگی است. اما این انتخاب من است. من میخواهم زنده بمانم.
حالا که دو روزی به ۳۰ سالگیام باقی است، میخواهم برای تمام کسانی که از مخمصه جنگ گذر کردهاند بنویسم این هزینهها، قرار نیست زندگی را زیباتر جلوه دهد. فقط میتواند بگوید که آدم، زندگی را، همین زندگی دردناک پر از آشفتگی را چقدر میخواهد.