حس و حال کتاب خواندن با مجلات فرق دارد. در مجله می‌دانی قرار است با مطالب متفاوت روبرو شوی و هر کدام راوی خودش را دارد. می‌دانی در کنار داستان‌ها، ممکن است یادداشت‌های دیگری هم برایت آماده باشد. می‌توانی هر کدام را دوست داشتی بخوانی، بدون این که نگران ترتیب خواندن نوشته‌ها باشی. لازم نیست مانند کتاب از ابتدا شروع کنی چون می‌دانی دو صفحه درباره‌ی یک موضوع نوشته شده و سه صفحه‌ی دیگر موضوع متفاوتی‌ست.
ویرگول برای من شبیه خواندن نشریه‌ای‌ست که هر صفحه‌ای از آن را باز کنی حال و هوای خاص خودش را دارد. پلتفرمی که گمنام است و پر از ایراد. در این سال‌ها کاربرانی را از دست داده که بنا به دلایل شخصی و شرایط جامعه آن را ترک کرده‌اند؛ اما همچنان کاربرانی دارد که بی‌صدا می‌نویسند و در همین محیط کوچکِ مجازی، زمانی برای مکث کردن پیدا کرده‌اند.
شاید ابتدا اینجا برایشان جایگزین فضاهایی مثل اینستاگرام بوده و حالا بیشتر از دیگر شبکه‌های اجتماعی درگیرش شده باشند. به درست یا غلط بودنِ این درگیری کاری ندارم و حوصله‌ی سختگیری به خودم یا دیگران را هم. این‌بار دوست دارم از تجربه‌ام در خواندن در ویرگول بگویم.
مدت‌هاست که می‌خواهم چنین پستی منتشر کنم اما نگرانی از حس فرق گذاشتن و تبعیض و هر آنچه به آن مربوط است، مانع می‌شد. انگار آدمی از هر رفتاری در دیگران متنفر باشد، به طرز اغراق‌آمیز و وسواس‌گونه‌ای برعکس آن عمل می‌کند.
ممکن است نویسندگانی در ویرگول باشند که من آن‌ها را نشناسم یا کمتر از آن‌ها متنی خوانده باشم و در خاطرم نمانده باشد. شاید هم برخی بسیار خوب بنویسند اما مطابق سلیقه‌ی اینجانب نباشد و من هم ملاک و معیار مناسبی نیستم. پس بدیهی‌ست که نمی‌توانم نام همه‌ی کاربران را در این پست قرار دهم!
همین حالا هم نگرانم نامی را جا انداخته باشم و اسامی که در ادامه نام می‌برم به ترتیب حروف الفبا مرتب کرده‌ام تا از هر نوع اولویت‌بندی دور باشد. پیشاپیش از همه‌ی کسانی که پست‌های من را می‌خوانند و من کمتر به نوشته‌هایشان سر می‌زنم تشکر می‌کنم و اگر نامشان در این لیست نیامده عذر خواهم.
من در ویرگول گاهی درگیر دنیای خیالی داستان‌های آرزو خانم می‌شوم و با دلنوشته‌های ایشان، عمیق‌تر فکر می‌کنم و مثل تمام تجربه‌های خواندنی‌ام، ممکن است خودم را پیدا می‌کنم.
یا کاربر جدید ویرگول، خانم الوان با ظرافت از سوژه‌هایی می‌نویسند که شاید همه‌ی ما به سادگی از آن‌ها عبور کنیم. اما ایشان بلدند چطور درس کار و زندگی را از دنیای روزمره یاد بگیرند.
نوشته‌های اندیشه که به سبک خاص خودشان ما را همراه خود می‌کنند و می‌دانند چطور با کمک استعاره‌ها، حرف‌ها و افکارش را با خواننده به اشتراک بگذارند.
این از کم‌کاری من است که داستان‌های آقای تقوایی را نمی‌خوانم. البته در ویرگول ترجیح می‌دهم از ابتدای داستان همراه باشم و یا اگر اوایل داستانی را نخواندم، بعد از اتمام داستان، همه‌ی قسمت‌ها را از ابتدا و پیوسته بخوانم.
اشعار خانم چنانی‌زاده و احساسات ناب ایشان هم که نیازی به معرفی ندارد. اصلاً من این پست را برای معرفی کسی ننوشتم. من که باشم بخواهم کسی را معرفی کنم؟
گاهی هنگام خواندن دغدغه‌های دنیا خانم و باریک‌بینی مخصوص خودشان، در دلم ایشان را تحسین می‌کنم و خوش‌حالم که می‌نویسند.
خواندن چند خاطره ریومرا از دانش‌آموزانِ شیرین‌زبان‌شان و روایت‌های خوش‌خوان داستان‌ها، دوباره من را به این فکر می‌برد که چطور ذهن یک داستان‌نویس می‌تواند بدون محدودیت به هر جا و زمان بخواهد پرواز کند.
غم، دلتنگی و سوگ در نوشته‌های سکوت شب نشان می‌دهد که رنج با همه‌ی جانکاه بودنش، فقط در خلق هنر -در اینجا نوشتن- می‌تواند کمی تسکین شود.
نوشته‌های سِما گاهی سرشار از سرزندگی‌ست و گاهی غمگین و عمیق... و آدمی می‌داند هیچ کدام از این‌ها منافاتی با هم ندارند.
با نوشته‌های سوگند خانم تازه آشنا شدم ولی با پست ترس جدیدم فروریختم؛ نمی‌دانم چطور می‌شود کودکان داغ‌دار را آرام کرد.
قلم فاطمه صاد و صادقانه بودن نوشته‌های «نامه‌مانند» ایشان را دوست دارم. در بین سطرهایی که می‌نویسند، غمی جاری است که هیچ تلاشی برای پنهان کردنش نمی‌کنند و آن را در بین معمولی‌ترین و جزئی‌ترین اتفاق‌های زندگی نشان می‌دهند.
می‌دانم اگر کنجکاوی‌های من برای سرک کشیدن به ادبیات کهن نبود، از خواندن نوشته‌های آقای ظاهری عاجز بودم.
با خواندن روایت‌های آقای حبیب کریمی، می‌دانم که قرار است نکته‌ی جدیدی درباره‌ی زندگی یاد بگیرم و از زاویه‌ی دیگری به موضوعات نگاه کنم.
در نوشته‌ها و داستان‌های آقای مسعود کریمی، می‌توانم دردهای پنهان و آشکار در بطن جامعه را بیابم و دقایقی به فکر فرو می‌روم.
و همانطور که درباره‌ی داستان‌های دنباله‌دار گفتم، باید زمانی را اختصاص دهم تا داستان‌های آقای مهدی‌زاده را بخوانم؛ هر چند ناداستان‌های ایشان را کم‌وبیش مطالعه کرده‌ام.
دوست دارم این کاربرها بیشتر بنویسند:
و کاربران دیگری که به تازگی آمده‌اند یا سال‌ها قبل بودند و کم‌کم از این فضا کوچ کردند. شاید دیگر اسامی آن‌ها را یادم نمی‌آید یا نمی‌شناسم.
