برای خواندن قسمت اول داستان به نام "اولین دیدار" اینجا، برای خواندن قسمت دوم به نام "بهار"، اینجا و برای خواندن قسمت سوم به نام "دوراهی" اینجا کلیک کنید.
روزها از پی هم گذشت و من هم چیزی به بهار نگفتم. از فکر کردن به اینکه ممکنه دست رد به سینه‌ام بزنه تنم می‌لرزید. توی این چند هفته‌ای که گذشت به نظرم اومد که دارم یه سری سیگنال از بهار می‌گیرم. دستام رو می‌گرفت و از فاصله خیلی نزدیک باهام حرف می‌زد. واقعا خودم رو کنترل می‌کردم که اینجور موقع‌ها به لب‌هاش حمله نکنم. تقریبا شده بود اوایل اردیبهشت که دوباره شیفت من و بهار توی یه روز بود و من هم طبق معمول بعد از پایان شیفتم، تو کافه مونده بودم که به بهار کمک کنم. محسن هم اومده بود. سه‌تایی رفتیم بیرون جلوی در کافه که سیگار بکشیم و حرف بزنیم. وسط حرف‌ها سعی کردم از زیر زبان بهار بکشم که چند وقته که توی رابطه نبوده. خلاصه بحث رو بردم سمت رابطه و محسن هم فهمید که من دارم چیکار می‌کنم و باهام همراهی کرد. وقتی از بهار نظرش رو درباره رابطه پرسیدم خندید و گفت: "نمیدونم والا، من تا حالا تو رابطه نبودم. هیچ ایده‌ای ندارم". نگاه متعجب من و محسن به هم گره خورد. مگه میشه؟ بهار دو سال از من بزرگتر بود که یعنی میشد 23 سالش و تا جایی که من می‌دونستم، نه خودش مذهبی بود نه خانواده‌اش. تو همین فکرها بودم که بهار ادامه داد:" من ترجیح میدم وقتی از یه نفر خوشم میاد باهاش دوست بمونم. تا حالا خیلی از دوستام اومدن و بهم پیشنهاد دادن و منم هر بار به همین دلیل رد کردم. به خاطر همین الان کلی دوست دارم. اگه با یه نفر وارد رابطه بشم به هر حال بعد از یه مدت باید جدا بشیم و این باعث میشه که دیگه هیچ وقت نتونیم ببینیم همو. پس اینجوری من هم از دراما و مشکلات رابطه دورم و هم کلی دوست باحال دارم".
محسن بحث رو جمع کرد و اومدیم تو. رفتیم نشستیم روی یه میز ته سالن که دور از چشم بهار باشیم. محسن زد به بازوم.
+ چته باز؟
- هنوز نپرسیده جوابم رو گرفتم دیگه. با هیچکس وارد رابطه نمیشه.
+ ببین من یه پیشنهادی دارم. تو برو و پیشنهادت رو بده. اینجوری چندتا نشون رو با هم میزنی. هم تا آخر عمرت رو دلت نمیمونه که بهش نگفتی، هم بهش می‌فهمونی که بهش احساس داری، هم تکلیفت معلوم میشه. یا می‌گه آره و زنجیره نه گفتن‌هاش رو با تو قطع می‌کنه، یا می‌گه نه. در هر صورت تو چیزی از دست نمی‌دی.
حرف‌های محسن منطقی بود ولی ته دلم می‌دونستم که قرار نیست به بهار حرفی بزنم.
یک ماه و نیمی از این ماجرا گذشت. چند روز مونده بود که بهار تموم شه و تابستون سر برسه. ولی یه دفعه همه چی به هم ریخت. همه دخترها دونه دونه اعلام کردن که وقتی ترمشون تموم شه می‌رن شهرشون و بعد از تابستون برمی‌گردن تهران. به خاطر همین دیگه نمی‌تونن توی کافه شیفت بزنن. این وسط همه باریستاهایی که از شعبه مرکزی می اومدن و بعضی وقت‌ها اینجا شیفت میزدن هم به خاطر مشکلات مالیشون با آقای صفایی استعفا داده بودن. با این حساب من مونده بودم و شهرام. شهرام فقط اینجا شیفت می‌زد. مثل اینکه قبلا شعبه مرکزی بوده ولی چون اونجا یه بار دست گل به آب داده بوده فرستادنش اینجا. هیچ وقت بهم نگفته بود که اونجا چیکار کرده. خونه‌اش هم خیلی از اینجا دور بود و ماشین هم نداشت. خیلی آدم عجیبی بود. خیلی باهاش نزدیک نبودم، ولی مشکلی هم باهاش نداشتم. به خصوص الان که فقط من مونده بودم و اون.
البته هنوز بهار چیزی راجع به رفتنش نگفته بود. ته دلم امیدوار بودم که شاید تابستون رو پیش همون فامیلشون که یه بار رفته بود پیشش، بمونه و برنگرده اصفهان. بهش پیام دادم.
+ چطوری بهار؟ ببینم تو هم میری اصفهان و بعد از تابستون برمی‌گردی؟
- خوبم تو چطوری؟ آره منم میرم اصفهان ولی دیگه فکر نمیکنم برگردم تهران. من دانشگاهم تموم شد دیگه. احتمالا دیروز آخرین شیفتم بود ولی قبل از رفتنم حتما یه سر بهت می‌زنم.
+ کی میری؟
- سه روز دیگه.
گوشی رو گذاشتم کنار و به لیوان قهوه‌ام خیره شدم. یعنی چی؟ یعنی تموم شد؟ همه اون حس‌ها، خنده‌ها، هول شدن‌ها، استرس‌ها و ...
یعنی دیگه هیچوقت نمی‌بینمش؟ یعنی حتی اگه بهش پیشنهاد داده بودم و قبول می‌کرد هم یه رابطه دو سه ماهه رو شروع کرده بودیم؟ نمی‌دونستم باید از این خوشحال باشم که اصلا بهش نگفتم و خودم رو درگیر همچین رابطه کوتاه مدتی نکردم یا ناراحت باشم از اینکه دیگه هیچ وقت قرار نیست بهار رو ببینم. مغزم داشت منفجر میشد.
با صدای "ببخشید" گفتن یکی از مشتری ها به خودم اومدم.
قسمت بعدی داستان به نام "آغوش" رو می‌تونید اینجا بخونید.
